ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ

Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου- Αντιδημάρχου Χίου

Το να εξαπατάς το Ελληνικό Δημόσιο θεωρείται ντροπή για την πλειοψηφία των πολιτών. Όμως, για κάποιους, ευτυχώς πολύ λίγους, προφανώς θεωρείται ΄΄μαγκιά΄΄ !!!

        Το να καταπατάς τον Δημόσιο χώρο, να μην πληρώνεις και έχοντας βάλει άτυπα ΄΄συνέταιρό΄΄ σου το Δήμο (μη καταβάλλοντας το παραμικρό για την προσωπική σου εκμετάλλευση επί της δημόσιας γης), θεωρείται κλοπή, αδικία εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, επαγγελματική αναλγησία. Δε βαριέσαι…! Για κάποιους θεωρείται ΄΄εξυπνάδα΄΄, αφού μπορείς να ΄΄κονομήσεις΄΄ περισσότερα, κάνοντας το ΄΄Γερμανό΄΄…. Και αν σου φωνάξει και κανένας Δήμαρχος ή Αντιδήμαρχος ή υπάλληλος τους λες ότι <<θα σας μαυρίσω στις επόμενες εκλογές>> … !!!  και τους κάνεις να σε φοβηθούν… <<Αμ δε σφάξανε>>…!!!

        Προσωπικά, θα χαρώ πολύ να με ΄΄μαυρίσουν΄΄ κάτι τέτοιοι τύποι (αν και ποτέ δεν ελπίζει κανείς σοβαρός, ασχολούμενος με τα κοινά, στη σταυροδοσία τους), αφού εγώ θα έχω κάνει αυτό που λέει η Νομοθεσία αλλά –κυρίως– η συνείδησή μου.

        Ευτυχώς, η συντριπτική πλειονότητα των επαγγελματιών είναι συνεπείς. Οι άνθρωποι, παρά το γεγονός ότι τους έχει μαστίσει η οικονομική κρίση, το προσφυγικό, οι φοροεπιδρομές των κυβερνόντων τα τελευταία 6-7 χρόνια, η ανέχεια του απλού κόσμου (που τους ενίσχυε παλαιότερα), προσπαθούν με αξιοπρέπεια να αντιμετωπίσουν τα κύματα των δυσκολιών που έρχονται καθημερινά μπροστά στην πόρτα τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι άξιοι παντός επαίνου και αξίζει πραγματικά να βοηθηθούν ποικιλοτρόπως. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα.

        Υπάρχουν, όμως και οι ΄΄άλλοι΄΄: Αυτοί που καταλαμβάνουν χώρους δίχως άδεια του Δήμου, αυτοί που ζητούν 10 μέτρα και παίρνουν 100, αυτοί που φράζουν τις διαβάσεις των τυφλών, των ατόμων με Αναπηρία, τα πεζοδρόμια που δεν μπορεί να περάσει ένα αναπηρικό καρότσι, δεν μπορεί να περάσει μια μητέρα με το μωρό παιδί της και που, εάν πας να τους πεις και κουβέντα, σου βγάζουν μια γλώσσα 2 μέτρα… !!! Αυτοί που μετατρέπουν κάθε πεζόδρομο σε επέκταση του καταστήματός τους, λες και έβαλαν συνέταιρο το Δήμο ή λες και είναι ο Δήμος υποχρεωμένος να κάνει τον στραβό για να κερδίζουν αυτοί δεκαπλάσια κέρδη. Και εάν τους το αναφέρεις σου λένε <<μα εγώ συντηρώ 5-6 άτομα προσωπικό>>. Λες και επειδή συντηρεί προσωπικό πρέπει να τον αφήσεις να κάνει την πόλη ΄΄γιουσουρούμ΄΄…!

        Προσωπικά, επειδή θέλω να είμαι εντάξει με όλους, οφείλω να το πω και δημόσια: Σύντομα θα ξεκινήσουν τακτικοί έλεγχοι για τις καταλήψεις των κοινόχρηστων χώρων. Τα παράπονα πολιτών, περιοίκων, επισκεπτών, ακόμη και πελατών της αγοράς μας είναι αρκετά. Υπάρχουν δρόμοι που δεν μπορεί να περάσει άνθρωπος. Υπάρχουν καταστήματα που καταλαμβάνουν χώρο εξωτερικό τριπλάσιο από αυτόν που η άδεια λειτουργίας του τους επιτρέπει.

        Θα επιχειρήσουμε να κάνουμε ένα συμμάζεμα, αδιαφορώντας για το όποιο πολιτικό κόστος (τουλάχιστον προσωπικά ουδέποτε με ενδιέφερε, δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός, δεν λαμβάνω αντιμισθία αιρετού στο Δήμο, ούτε ασχολήθηκα με τα κοινά για βιοπορισμό. Όλα στη ζωή έχουν μια αρχή κι ένα τέλος). Μοναδικός γνώμονας και μοναδική έγνοια είναι η ευπρεπής εικόνα της πόλης. Αυτό θα βοηθήσει πρωτίστως τους επαγγελματίες, όσοι μπορούν να το καταλάβουν θα αντιληφθούν τι εννοώ. Όταν το περιβάλλον είναι ανθρώπινο και σέβεται τον άνθρωπο, τότε και ο άνθρωπος χαίρεται να συνυπάρχει σε αυτό.  Όταν, όμως, είναι ΄΄χαβούζα΄΄ τότε και ο άνθρωπος-πελάτης απομακρύνεται και επιζητεί κάτι ανθρωπινότερο και ποιοτικότερο.

Κάποτε, όταν ήταν Δήμαρχος ο Μάρκος Μεννής και έφτιαχνε τα μεγάλα πεζοδρόμια (σε Βενιζέλου, Ροδοκανάκη, κ.α) έπεσαν να τον φάνε ορισμένοι μαγαζάτορες, που ήθελαν να παρκάρουν οι ίδιοι τα αυτοκίνητά τους έξω από αυτά. Σήμερα κατάλαβαν πλέον όλοι ότι, τα πεζοδρόμια αυτά έδωσαν ζωή και στον περιπατητή πολίτη και στον επισκέπτη της Χίου, αλλά και στα μαγαζιά που γειτνιάζουν με αυτά. Κάποτε, όταν αναφερόταν ότι η Απλωταριά, η Βλαστού, η Δημογεροντίας, οι πάροδοι της Απλωταριάς θα γίνουν πεζόδρομοι, ΄΄δεκατούσαν΄΄ τους Δήμαρχους και τους Δημοτικούς Συμβούλους που τα έλεγαν. Κοντεύαμε ΄΄να τις φάμε΄΄ στο Δημοτικό Συμβούλιο. Το ίδιο με την Καλαμπόκα και την Στεφάνου Τσουρή (Ατσικής) πρόσφατα. Το ίδιο με την Μιχ. Λιβανού, την Φιλίππου Αργέντη, την Κοραή και την Ζολώτα. Σήμερα, υπάρχει κάποιος που να μην έχει δικαιώσει αυτήν την πολιτική, που ξεκίνησε επί Δημάρχου Γιάννη Μπουμπάρη και έφθασε έως τις ημέρες μας; Το ίδιο ισχύει και με τις καταλήψεις των κοινόχρηστων χώρων. Κάποιους τους ξενίζει η εφαρμογή του Νόμου σήμερα. Αλλά στο μέλλον, οι ίδιοι οι σήμερα αντιδρώντες, θα εννοήσουν τι πραγματικά συμφέρει σε όλους και θα είναι οι μεγαλύτεροι επικριτές όσων αιρετών δεν θα την τηρήσουν τότε.

Σε μια πόλη, όπως η Χίος, σε ένα Αιγαιοπελαγίτικο νησί, με μια λαμπρή ιστορία, πολιτισμό, κουλτούρα, δεν περιποιεί τιμή να μην υπάρχει ένα ΄΄καθαρό κέντρο΄΄ που θα μπορεί ο περιπατητής, ο πελάτης, με άνεση και ευχάριστη διάθεση να το διασχίσει. Αλλά και πέραν αυτού να έχει μια οπτική αισθητική καλή.

        Γι΄ αυτό, με καλή διάθεση και πρόθεση, θα παρακαλέσω, ακόμη και από τη θέση αυτή (δημοσίως), τους αγαπητούς επαγγελματίες της πόλης μας, τόσο τους εμπόρους όσο και τους ιδιοκτήτες καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος (καφετέριες, οβελιστήρια, κλπ), που δεν έχουν αιτηθεί την χορήγηση αδείας κατάληψης κοινόχρηστου χώρου από τον Δήμο Χίου και καταλαμβάνουν εδώ και μήνες παράνομα, μάλιστα πολλοί σε μεγάλη έκταση (ακόμη και δυσανάλογη με την άδεια λειτουργίας τους), να προσέλθουν τις ημέρες αυτές στο Δήμο και να αιτηθούν το χώρο που μπορεί -σύμφωνα με την κείμενη Νομοθεσία να τους χορηγηθεί- διότι οι έλεγχοι θα ξεκινήσουν και κατόπιν οι όποιες φωνασκίες και στενοχώριες προκληθούν δεν θα αλλάξουν την ηθελημένη πλέον αυτή αβλεψία, που δεν θα ονομάζεται πια έτσι αλλά αλλιώς !

        Πρέπει δε να καταστεί σαφές ότι, ο Δήμος δεν έχει καμία απολύτως διάθεση να επιβάλλει πρόστιμα (ή να ανακαλέσει άδειες) και επιθυμεί καλή και αρμονική συνεργασία με όλους τους επαγγελματίες του νησιού μας. Όμως, θεσμικά αλλά και πρακτικά, οφείλει να διασφαλίσει την ποιότητα της ζωής και της καθημερινότητας των πολιτών, με όποιο τρόπο η Νομοθεσία προβλέπει. Γι΄αυτό και σε κάθε Δήμο υποχρεωτικά υπάρχει και λειτουργεί Επιτροπή Ποιότητας Ζωής, που μεριμνά για όλα τούτα και εισηγείται ανάλογα τόσο προς τη δημοτική Αρχή όσο και προς το Δημοτικό Συμβούλιο.

        Φρονιμότερο, λοιπόν, είναι να προλαμβάνουμε παρά να θεραπεύουμε πληγές.-

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Ερμηνείες και επεξηγήσεις σε Αποστολικές περικοπές

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ (ΡΩΜ. Β΄, 10-16)

Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου- Κήρυκα θείου λόγου

   Στο Β΄ Κεφάλαιο της προς Ρωμαίους επιστολής του, ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, κάνει μνεία στον Νόμο του Θεού και τον νόμο της ανθρώπινης συνείδησης.

    Ειδικότερα, στους στίχους 10-16, οι οποίοι αναγιγνώσκονται ως Αποστολικό ανάγνωσμα στη Θεία Λειτουργία της πρώτης Κυριακής μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων, δίδονται ουράνια, θεϊκά, θεσπέσια μηνύματα στους πιστούς χριστιανούς, αλλά και κάθε μελετητή της Αγίας Γραφής.

    Μηνύματα, από τα οποία συνεπάγεται ότι, αφενός ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις και αφετέρου οι χριστιανοί οφείλουν να πράττουν-εφαρμόζουν τον λόγο-Νόμο του Θεού, όχι απλά να τον ακούν.

   

Στους στίχους, λοιπόν, αυτούς ο ιερός Απόστολος αποδίδει τιμή και δόξα στον καθένα, που κάνει το καλό, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή φυλής, διότι ο Θεός δεν μεροληπτεί: <<Αδελφοί, δόξα και τιμή και ειρήνη παντί των εργαζομένω το αγαθόν, Ιουδαίω τε και Έλληνι’ ου γαρ εστί προσωποληψία παρά τω Θεώ>> (Ρωμ. Β΄, 10).

    Έπειτα, δίδει με ευκρίνεια, αλλά και κάθε λεπτομέρεια, το μήνυμα της κρίσης των ανθρώπων που αστοχούν, που διαπράττουν την αμαρτία και τις συνέπειες που απορρέουν από αυτή και θα φανούν όλα τούτα κατά την τελική κρίση του Θεού. Λέει: <<Όσοι γαρ ανόμως ήμαρτον, ανόμως και απολούνται. Και όσοι  εν νόμω ήμαρτον, δια νόμου κριθήσονται>> (στ. 11-12). Δηλαδή, όσοι αμάρτησαν χωρίς τον νόμο (του Θεού, δηλαδή τον λόγο του ιερού Ευαγγελίου και της Αγίας Γραφής γενικότερα), χωρίς τον νόμο και θα χαθούν, και όσοι αμάρτησαν ενώ ήσαν υπό τον νόμο (δηλαδή ενώ ήσαν χριστιανοί και ενώ γνώριζαν τις αλήθειες της πίστεώς μας και όφειλαν να τις τηρούν) θα κριθούν με τον νόμο (εδώ Νόμος είναι η Παλαιά Διαθήκη, την οποία ο Χριστός δεν κατήργησε αλλά συμπλήρωσε-τελειοποίησε με την Καινή Διαθήκη που οφείλουμε να τηρούμε).

   

Συνεπώς, δεν υπάρχει δικαιολογία ή άγνοια για τον πιστό χριστιανό. Ο χριστιανός, εφόσον θέλει να ονομάζεται έτσι –και εφόσον θέλει να ακολουθεί τον Χριστό όντως –, οφείλει να γνωρίζει τι πρεσβεύει η πίστη του αυτή, ποιες οι αλήθειές της, και όχι μόνο να ακούει ή να διαβάζει τον λόγο (Νόμο) του Θεού, αλλά να τον ΤΗΡΕΙ στην καθημερινή του ζωή, εφαρμόζοντας τον έμπρακτα.

    Και συνεχίζει ο Απόστολος Παύλος, με τον μελίρρυτο κηρυκτικό του λόγο, διατρανώνοντας σε όλους εμάς μια ακόμη τεράστια και φοβερή αλήθεια: <<Ού γαρ οι ακροαταί του νόμου δίκαιοι παρά τω Θεώ, αλλ΄οι ποιηταί του νόμου δικαιωθήσονται>>. Δεν θα δικαιωθούν μπροστά στον Θεό εκείνοι που ακούν τον νόμο, αλλά εκείνοι που εφαρμόζουν τον νόμο θα κηρυχθούν δίκαιοι.

    Τον ίδιο, ακριβώς, λόγο μας είπε και ο Χριστός: <<Ός αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών>> (Ματθ. Ε΄, 19). Όποιος ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ τον λόγο του Θεού, το ιερό Ευαγγέλιο, τον λόγο της Αγίας Γραφής, της ιερής Παράδοσης της Εκκλησίας μας και πασχίζει τούτα να τα ΜΕΤΑΔΩΣΕΙ και στους συνανθρώπους του, ώστε να τα τηρούν κι εκείνοι, αυτός θα δικαιωθεί στη Βασιλεία του Θεού. <<Ού πας ο λέγων μοι’ Κύριε Κύριε, εισελεύσεται εις της βασιλείαν των ουρανών, αλλ΄ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς>> (Ματθ. Ζ΄, 21). Είναι, έτσι, ολοφάνερο ότι ο Θεός μάς σώζει, δια της χάριτός Του, όταν: α) πιστεύουμε στον Θεό ειλικρινά και εγκάρδια και β) εφαρμόζουμε το θέλημά Του, έμπρακτα, στην καθημερινή ζωή μας. Δηλαδή, ΠΙΣΤΗ και ΕΡΓΑ μαζί.

    

Ακολούθως, ο Απόστολος μιλά για τον νόμο της ανθρώπινης συνείδησης. Για το μεγαλείο της ισχύος της και για το πώς θα κριθούν ή/και θα δικαιωθούν όσοι δεν γνώρισαν την αληθινή πίστη (Ορθοδοξία) αλλά ενήργησαν στη ζωή τους κινούμενοι από την καλοπροαίρετη συνείδησή τους. Η συνείδηση, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι, είναι μια φλόγα του Θεού μέσα μας, ένα ιερό άναμα στην ψυχή μας. Ο Θεός, που έπλασε το σώμα και την ψυχή μας, ενεφύσησε πνοή ζώσα στον άνθρωπο, εξωράισε και δημιούργησε στην ανθρώπινη υπόσταση τη συνείδηση, ώστε να ελέγχεται όταν παρεκτρέπεται η ανθρώπινη φύση από το <<κατά φύσιν>> (δηλαδή την ελεύθερη ζωή, κοντά στον Θεό, απαλλαγμένος από την αμαρτία) στο <<παρά φυσίν>> (δηλαδή την αμαρτωλή ζωή, την έκλυτη ζωή, που εκούσια επιλέγει ο άνθρωπος, απομακρυνόμενος από τον Θεό). Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας πολλές φορές κάνουν λόγο για το <<μαρτύριο της συνειδήσεως>>, δηλαδή τον έλεγχο της συνείδησης, που ελέγχει την αμαρτία, τις άτοπες σκέψεις και πράξεις και επιβάλλει κανόνα πειθαρχίας και μεταστροφής προς τον σωστό τρόπο βιοτής, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

    

Εδώ, ο Απόστολος Παύλος, αναφέρεται στα <<κρυπτά>> των ανθρώπων. <<Όταν γαρ έθνη τα μη νόμον έχοντα, φύσει τα του νόμου ποιή, ούτοι νόμον μη έχοντες εαυτοίς εισί νόμος, οίτινες ενδείκνυνται το έργον τον νόμον γραπτόν εν ταις καρδίαις αυτών, συμμαρτυρούσης αυτών της συνειδήσεως και μεταξύ αλλήλων των λογισμών κατηγορούντων ή και απολογουμένων – εν ημέρα ότε κρινεί ο Θεός τα κρυπτά των ανθρώπων κατά το ευαγγέλιόν μου δια Ιησού Χριστού>> (στ. 13-16). Δηλαδή, όταν εθνικοί (άπιστοι, μη γνωρίζοντες την αληθινή πίστη), που δεν έχουν τον νόμο, εφαρμόζουν τις διατάξεις του νόμου εκ φύσεως, τότε, αν και δεν έχουν νόμο, έχουν τον εαυτό τους για νόμο, διότι αποδεικνύουν ότι το έργο που ζητεί ο νόμος είναι γραμμένο στις καρδιές τους, συγχρόνως δε μαρτυρεί και η συνείδησή τους, και οι σκέψεις τους μεταξύ τους κατηγορούν ή και απολογούνται, όπως θα φανεί την ημέρα (Δευτέρα Παρουσία), όταν, σύμφωνα με το ευαγγέλιό μου, ο Θεός θα κρίνει τα κρυφά των ανθρώπων δια του Ιησού Χριστού {ερχομένου, πλέον, ως Δίκαιος Κριτής, διότι δίδαξε πού και πώς πρέπει να πιστεύουμε, πώς να συμπεριφερόμαστε και δεν υπάρχει δικαιολογία για άγνοια της αλήθειας για εμάς, που γνωρίζουμε την αληθινή πίστη και θα κριθούμε σύμφωνα με αυτήν (νόμος)}.

    

Το σημείο αυτό είναι ιδιαίτερα λεπτό διότι ενέχει ο κίνδυνος κάποιος να παρερμηνεύσει τον λόγο του ιερού Αποστόλου και να μιλήσει για <<δικαίωση του ανθρώπου, σύμφωνα με τη δική του, προσωπική, κρίση>>. Τούτο είναι μέγιστο σφάλμα. Διότι η συνείδηση μπορεί να είναι καλοπροαίρετη, όμως μπορεί να είναι και γεμάτη από πάθη, φθόνο και μίσος. Μια τέτοια συνείδηση, διδαγμένη στη βία, την απανθρωπιά, την αμαρτία και την αποστασία κατά του Θεού-την απιστία, δεν μπορεί να είναι καλοπροαίρετη και δεν μπορεί να είναι ευάρεστη στον Θεό. Προσοχή, λοιπόν. Ο ίδιος Απόστολος αναφέρει σε άλλο σημείο της γραφής του <<εάν δε και αθλή τις ου στεφανούται, εάν μη νομίμως αθλήση>> (Β΄Τιμοθ. Β΄, 5). Απαιτείται καλή, αγαθή, προαίρεση και πίστη σύμφωνα με τον Νόμο του Θεού.

    Συμπερασματικά, οδηγούμαστε στη διαπίστωση ότι, ο Θεός είναι παντογνώστης, είναι ο <<ετάζων καρδίας και νεφρούς>>, ελέγχει, προγνωρίζει αλλά δεν προκαθορίζει (σεβόμενος την ελευθερία και την εκούσια βούληση-επιλογή του ανθρώπου, έχοντας όμως διδάξει ποιες είναι οι συνέπειες των όποιων επιλογών κάνει ο άνθρωπος) και θα κρίνει τις σκέψεις, επιθυμίες και πράξεις των ανθρώπων, όταν έλθει να κρίνει <<ζώντας και νεκρούς>> ως Δίκαιος Κριτής κατά τον νόμο Του (τον οποίο Νόμο, εμείς πλέον γνωρίζουμε). Μέχρι τότε, όσοι αποθνήσκουν κατά σάρκα (πεθαίνουν), οι ψυχές τους θα προγεύονται της μελλούσης κρίσεως και καταστάσεως, ευρισκόμενοι σε μια <<ρευστή>> (κατά τους Πατέρες) κατάσταση, μέχρι την Δευτέρα του Κυρίου Παρουσία, δηλαδή την τελική Κρίση.

    

Οι άνθρωποι, λοιπόν, που δεν γνώρισαν την αλήθεια του Ευαγγελίου, προφανώς διότι εκεί που ζουν δεν την διδάχτηκαν {σε αυτούς αναφέρεται ο Απόστολος και όχι σε εκείνους που την πληροφορήθηκαν αλλά δεν την δέχθηκαν ή την απέρριψαν ή την διαστρέβλωσαν – διότι είπε ξεκάθαρα ο Χριστός <<ο μεν πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται>> (Μαρκ. ΙΣΤ΄, 16)}, αλλά στη ζωή τους ενήργησαν, σκέφτηκαν και έπραξαν σύμφωνα με την θεία, έμφυτη –πανανθρώπινα– συνείδησή τους (και αυτή ταυτίζεται με τον νόμο του Θεού, εφόσον είναι καλοπροαίρετη, διότι η καλοσύνη είναι κατ΄εξοχήν ιδιότητα του Θεού) θα δικαιωθούν, αφού έπραξαν το θέλημα του Θεού, τον νόμο του Θεού.

    Με δυο λόγια –και κατά θεολογική εννοιολογική ερμηνεία και παράφραση– ο ιερός Απόστολος μάς διαμηνύει ότι, όσο αγωνίζεται κάποιος, βλέπει ότι η χάρη του Χριστού παρακολουθεί όχι τόσο το πλήθος ή το είδος των παθών, που μας ταλαιπωρούν και φθείρουν, όσο τη δική μας αντιμετώπισή τους, κατά πόσο είμαστε ενάντιοι ή δεκτικοί τους και σύμφωνα με αυτή μας την πρόθεση και διάθεση <<ποιεί συν τω πειρασμώ και την έκβασιν>>(Α΄Κορινθ. Ι΄, 13), μας λυτρώνει, φωτίζει, θεώνει. Αρκεί να πιστεύουμε και να μετανοούμε.

    

Ας έχουμε, λοιπόν, υπόψη μας ότι, όπως εμείς αντιμετωπίζουμε πειρασμούς, επιθυμίες και πάθη και με τη χάρη του Χριστού ανταπεξερχόμαστε όλων αυτών (ή ακόμη και εάν ηττηθούμε πρόσκαιρα ζητούμε το έλεος και την ευσπλαχνία Του), έτσι υπάρχουν καλοπροαίρετοι άνθρωποι (μη χριστιανοί) που αντιμετωπίζουν ένα <<μαρτύριο>> - ένα δικαστήριο - λογισμών και σκέψεων, με κατηγορίες και απολογίες το οποίο περνούν με υπακοή στην καλοπροαίρετη συνείδησή τους.

    Εμείς, όμως, που γνωρίσαμε την αληθινή πίστη, την αλήθεια της Ορθοδοξίας, ας εφαρμόζουμε τον λόγο (Νόμο) του Θεού και ας τον γνωστοποιούμε πάντοτε σε όποιον δεν τον γνωρίζει μέχρι σήμερα, κάνοντας ουσιαστικά Ιεραποστολή στην πόλη ή το χωριό μας, ώστε όλοι μαζί να αγωνιστούμε τον <<καλό καγαθό αγώνα>> της πίστεως και να γίνουμε γνήσια παιδιά του Θεού, πολίτες της άνω Ιερουσαλήμ, της βασιλείας των ουρανών.-

Γεώργιος Φ.  Παπαδόπουλος

ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Με αφορμή την περιβόητη τηλεοπτική εκπομπή -΄΄παιχνίδι΄΄ <<SURVIVOR>>

ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΑΚΛΥΖΟΥΝ

Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου

        Το τελευταίο χρονικό διάστημα ένα νέο ΄΄φρούτο΄΄ κατέκλυσε τη ζωή πολλών πολιτών της χώρας μας: Το τηλεπαιχνίδι <<SURVIVOR>> που παρακολουθεί εντατικά, ενίοτε και με μανία, πληθώρα ανθρώπων από τους τηλεοπτικούς δέκτες.

        Βέβαια, θα μου πει κάποιος, γιατί αναφέρεις <<κατέκλυσε τη ζωή>>; Αφού, όποιος θέλει το βλέπει και όποιος δεν θέλει απλά γυρίζει το τηλεοπτικό κανάλι σε άλλο σταθμό (ή και καλύτερα την κλείνει εντελώς…). Όμως, ανέφερα <<κατέκλυσε>> διότι, ακριβώς, οι περιβόητες μετρήσεις δημοσκοπήσεων μαρτυρούν ότι, είναι μεγάλος ο αριθμός των Ελλήνων πολιτών που το παρακολουθούν.

        Αλλά, τι είναι το SURVIVOR; Μήπως είναι ένα απλό παιχνίδι ευγενούς άμιλλας; Όχι. Μήπως είναι ένα απλό παιχνίδι φιλικού ανταγωνισμού; Μάλλον όχι. Μήπως είναι ένα παιχνίδι που, βλέποντάς το, όχι απλά περνάς την ώρα σου, αλλά λαμβάνεις και μηνύματα που διαμορφώνουν την προσωπικότητά σου σε μια καλύτερη, ανθρωπινότερη και ποιοτική ζωή; Σίγουρα όχι. Τότε, τι είναι, τελικά, το ΄΄παιχνίδι΄΄ αυτό;

        Είναι ο εξευτελισμός της ανθρώπινης προσωπικότητας. Είναι ο ακούσιος βιασμός της ανθρώπινης φύσης (αφού σε βάζουν να κάνεις πράγματα που δεν πιστεύεις, δεν επιθυμείς να σου συμβαίνουν και δεν επέλεξες ο ίδιος. Μάλιστα πολλάκις γογγύζεις για το γεγονός ότι σου συμβαίνουν. Άρα το κάνεις διότι υποχρεώνεσαι, αναμένοντας μια αντιπαροχή που δεν σε πειράζει να τη λάβεις αφού ξευτελιστείς !). Και καλά για τον παίκτη αυτόν(-ήν) που επέλεξε να συμμετάσχει στο SURVIVOR… Αλλά αυτός που το παρακολουθεί, γίνεται παθητικός συμπαίκτης δίχως να το καταλαβαίνει. Μιλώντας δε και για παιδιά –μαθητές του Δημοτικού Σχολείου ή του Γυμνασίου, εύκολα βγάζει κανείς το συμπέρασμα για το ποια μηνύματα ζωής, διαβίωσης και τρόπου συμπεριφοράς στην καθημερινότητα με τους συνανθρώπους τους, δίνει αυτή η ΄΄εκπομπή-παιχνίδι΄΄…!  Ρουφιάνεψε, γονάτισε τον διπλανό σου, κοίτα το τομάρι σου και μόνο, πάτα επί πτωμάτων για να επιβιώσεις και να κερδίσεις το έπαθλο (δηλαδή την καθημερινότητα) αφού μόνον τότε δεν θα σε διώξουν (βλέπε περιθωριοποιήσουν στην καθημερινή βιοτή) και θα τύχεις του τελικού ΄΄νικηφόρου΄΄ επάθλου, μιας και θα τους έχεις ΄΄εξοντώσει΄΄ όλους… !!! Για να μην πούμε ότι, πολλά περιστατικά θυμίζουν Τάγματα Συγκέντρωσης (δίχως φαγητό, ψυχική και σωματική βία, κλπ). Μιλάμε για ζούγκλα !!!

        Στην Ελλάδα του 2017 το είδαμε και αυτό. Ωραία παραδείγματα δίνουν… Τα τηλεοπτικά <<σκουπίδια>> δίνουν και παίρνουν διαρκώς. Κανένας συναισθηματισμός, καμία ανθρωπιά, κανένας οίκτος. Απεναντίας, η ξεφτίλα, η προδοσία και η ντροπή είναι στην ημερήσια διάταξη για την νικηφόρα επικράτηση !

        Συμπερασματικά, το περιβόητο SURVIVOR δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα τηλεοπτικό παιχνίδι που συνιστά ένα δημόσιο μάθημα κανιβαλισμού. Όπως, χαρακτηριστικά, ανέφεραν οι εκπαιδευτικοί της Β΄/θμιας Εκπ/σης της Θεσσαλονίκης (μέσω της Γ΄ ΕΛΜΕ Θες/νικης) <<είναι η επιβολή του παράλογου, παρηκμασμένου πολιτισμού του κυρίαρχου συστήματος στα παιδιά μας, απ΄ αυτούς που τα έχουν στερήσει το πραγματικό παιχνίδι, το γέλιο, τη χαρά και την ελπίδα.

        Ας δώσουμε, λοιπόν, άλλη μια μάχη ενάντια στα τηλεοπτικά σκουπίδια, προβάλλοντας  τις αξίες της αλληλεγγύης, της συλλογικότητας, του σεβασμού του Άλλου, της φιλίας, του γνήσιου αθλητικού πνεύματος, του αληθινού αγώνα για απελευθερωμένη Παιδεία στα πλαίσια μιας δίκαιης και ανθρώπινης κοινωνίας>>.-

ΑΡΩΜΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ , ΑΡΩΜΑ ΠΡΟΣΜΟΝΗΣ

 

Εντυπώσεις από την εκδήλωση

«ΑΡΩΜΑ Μαστίχας ΧΙΟΥ: αφιέρωμα στα πολύτιμα δάκρυα της μαστίχας»

Το να συμμετέχεις σε κάθε εκδήλωση που αφορά τον τόπο που σε μεγάλωσε πιστεύω ότι είναι βασική υποχρέωση κάθε Χιώτη και Χιώτισσα στην Αττική, το να παρακολουθήσεις άλλη μια εξαιρετική σε οργάνωση και ομορφιά δραστηριότητα του Συλλόγου Πυργούσων Αττικής με θέμα την Μαστίχα Χίου σε κάνει να νιώθεις περηφάνια, νοσταλγία και προσμονή να δεις τη μυροβόλο νήσο σύντομα.

Το περασμένο Σάββατο υπό τον φόβο καταιγίδων στο πολύ φιλόξενο χώρο του δημαρχείου Χαϊδαρίου ο σύλλογος Πυργούσων Χίου «Το Πυργί» υπό την φροντίδα του Δήμου Χαιδαρίου διοργάνωσε ένα αφιέρωμα – γιορτή για το μοναδικό φυτικό προιόν, παγκοσμίως αναγνωρισμένο πλέον, την Μαστίχα Χίου.

Στην εκδήλωση είχαμε την τιμή να δούμε ένα δεκάλεπτο βίντεο δημιουργία του Δήμου Αβδελιώδη με αποσπάσματα από την ταινία του ίδιου «Το δέντρο που πληγώναμε», καθώς και μία πολύ ενημερωτική καθόλου κουραστική παρουσίαση  της  επιθεωρήτριας πωλήσεων  της MENTITERRA A.E-MASTIHASHOP κυρίας Πόπης Αμυγδάλου.

Το βίντεο πραγματικά μας συγκίνησε αφού μας ταξίδευσε πίσω στο χρόνο, θυμηθήκαμε εικόνες και πρόσωπα που και εγώ θυμάμαι από μικρό παιδί μέσα από μία σύντομη παρουσίαση του τρόπου παραγωγής της μαστίχας κάτι που η ταινία του Αβδελιώδη, φτιαγμένη εξολοκλήρου με ντόπιους ερασιτέχνες ηθοποιούς, το αναδείκνυε με πολύ πετυχημένο τρόπο.

Αυτό το μοναδικό αποκλειστικό προιόν, έχει άλλωστε χαρακτηρισθεί ως Προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (Π.Ο.Π.), που παράγεται αιώνες τώρα μόνο στην Χίο, ευλογημένο όπως φαίνεται και από τις διεθνείς αναγνωρίσεις ως μνημείο άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO, και ως φυσικό φάρμακο από τον Ευρωπαικό Οργανισμό Φαρμάκων(ΕΜΑ), όπως τονίστηκε από την Πόπη Αμυγδάλου έχει πολύ μεγάλες ακόμα δυνατότητες  οικονομικής μεγέθυνσης και κοινωνικής και πολιτιστικής αρμονίας για τα Μαστιχοχώρια και την Χίο φυσικά. Μας παρουσίασε πολύ ευχάριστα στατιστικά στοιχεία μίας πετυχημένης πορείας της ΜEDITERRA που ξεκίνησε από το 2002.  Εδώ να τονίσουμε ότι η θαυμάσια λειτουργία της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου, των 20 συνεταιρισμών που την απαρτίζουν, καθώς και η λειτουργία της αναγκαστικότητας που υφίσταται, που επιτάσεως προασπίζομαι συνεχώς με κείμενα μου, δεν θα μπορούσε να μη μετέτρεπε τα «δάκρυα» των δέντρων που πληγώναμε σε ένα θησαυρό.

Τέλος η θαυμάσια μουσική των Καραολάνη, Ράπτη και Παπαγεωργίου το εξαιρετικό χορευτικό του συλλόγου και τα χιώτικα κερασματάκια εταιρειών όπως η Citrus, dyo dyo, Σαραντής, Μπουκιά και Χίος κ.α. ομόρφυναν και γλύκαναν την βραδιά ενώ μας έκαναν ακόμα περισσότερο να νοσταλγούμε εμάς τους Χιώτες της Αττικής και να επιθυμούμε με μεγάλη προσμονή τον γυρισμό στην πατρίδα.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στο Σύλλογο Πυργούσων Αττικής, στην δυναμική πρόεδρο κυρία Μαρία Μπρή Παπαμακάριου για την πολύ πετυχημένη σε κόσμο και ποιότητα εκδήλωση και μία προτροπή στους Χιώτες εκτός νήσου να ενισχύσουν τους χιώτικους συλλόγους με την παρουσία τους διότι έχουν να δώσουν το ελάχιστο ένα αέρα ψυχικής ισορροπίας. 

Κυριάκος Τσιπούρας

Γραμματέας της Ένωσης Γονέων Β΄ δημοτικής κοινότητας Πειραιά

ΣΤΗ ΜΝΉΜΗ ΙΩΆΝΝΗ ΑΥΓΟΥΣΤΗ

 Χίος, Ανατολή στο Κοντάρι, 3.5.17.

Στην πολύπλευρη προσωπικότητα και το μεγάλο έργο του ιατρού και συγγραφέα Ιωάννη Αυγουστή, έγιναν ήδη εκτενείς αναφορές. Αντί άλλων λόγων θα ήθελα να καταθέσω στη μνήμη του «τον Πρόλογο» που μου ανέθεσε να γράψω για τη δεύτερη έκδοση που ετοίμαζε για το βιβλίο «Ιατρική του Ομήρου», ως μία ένδειξη του σημαντικού συγγραφικού του έργου.

             

                       ΙΑΤΡΙΚΗ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ

«Η οικουμένη σε όλη την πνευματική της πορεία υποκλίνεται μπροστά στον ποιητή των ποιητών, τον θείο Όμηρο, που όχι μόνο τὴν Ἑλλάδα πεπαίδευκεν, αλλά ολόκληρο τον κόσμο. Το έργο του, μεγαλειώδες και ανεπανάληπτο, αγγίζει κάθε τομέα, αφού πάντα εἰπὼν καὶ πάντα νοήσας Χῖος Ὅμηρος. Επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων βρίσκουν τις απαρχές των ερευνών τους στον ακατάλυτο θησαυρό των ομηρικών ποιημάτων και χιλιάδες μελέτες έχουν ως αντικείμενό τους τα αθάνατα έπη του. Ανεξάντλητο το πεδίο παρέχει στοιχεία και για νέες λαμπρές έρευνες με εκπληκτική εξειδίκευση, όπως αυτή η θαυμαστή εργασία, η Ιατρική του Ομήρου, των ιατρών Καθηγ. Ι. Ν. Αυγουστή και Κ. Γ. Παπαδοπούλου, που επάξια έθεσε υπό την αιγίδα της η Ελληνική Εταιρεία Ιατρών Λογοτεχνών

Η σχέση του Ομήρου με την ιατρική είχε επισημανθεί από παλιά και πολλά γράφτηκαν για τον Όμηρο-ιατρό. Τούτο όμως το βιβλίο αποτελεί μία εμπεριστατωμένη μελέτη για όλα όσα στα ομηρικά ποιήματα σχετίζονται με ανατομία, τραυματολογία, χειρουργική, νοσολογία, διατροφολογία, θεραπευτική, με την ιατρική και τη φαρμακολογία εν γένει.

Βαθείς γνώστες των ομηρικών επών οι συγγραφείς, με αγαστή συνεργασία και επιτυχή αλληλοσυμπλήρωση, εκτός από την κατατοπιστική εισαγωγή για το βίο και το έργο του ποιητή, τις απαραίτητες ιστορικές πληροφορίες, τις στοχαστικές παρεκβάσεις και τα εντυπωσιακά παραθέματα, εστιάζοντας στο δικό τους θέμα, έσκυψαν με σεβασμό στα ομηρικά κείμενα και με παρατηρητικότητα αξιοθαύμαστη, υπομονή ανεξάντλητη και γνώση εκπληκτική, αναζήτησαν και εντόπισαν όλους τους στίχους που αναφέρονται σε ιατρούς, που παρουσιάζουν ασθένειες σώματος και ψυχής, που περιγράφουν τραυματισμούς, που δηλώνουν συμπτώματα, που εμβαθύνουν σε ανατομικές λεπτομέρειες, που εκθέτουν απλές και πολύπλοκες θεραπευτικές επεμβάσεις, που προλέγουν συνέπειες, που εκφράζουν σταδιακές οργανικές αλλαγές, που διηγούνται ιάσεις ή που δείχνουν την πορεία προς το αναπόφευκτο.

Παρόντες ο θεός ιατρός των Αχαιών, ο Ασκληπιός, και οι γιοι του Μαχάων και Ποδαλείριος, οι στρατηγοί ιατροί του ελληνικού στρατοπέδου, ισόθεοι και σεβαστοί, που εντυπωσιάζουν με τα μυστικά της ιαματικής τους τέχνης. Παρόντες και οι εμπειρικοί θεραπευτές με την πρακτική τους γνώση και τις άμεσες πρώτες βοήθειες, παρόντες και οι μάγοι με την ανεξήγητη δράση τους, παρόντες και οι θεοί με την άνωθεν σωτήρια παρεμβατική τους δύναμη. Ποίημα-ποίημα, ραψωδία-ραψωδία, στίχο-στίχο εντοπίζονται, καταγράφονται, σχολιάζονται οι αναφορές, όπως όμως μόνο γιατροί με παράλληλη βαθειά φιλολογική παιδεία θα μπορούσαν να πράξουν, ξεπερνώντας τις μεγάλες δυσκολίες, με τεράστια δαπάνη χρόνου και δυνάμεων σώματος, πνεύματος και ψυχής.

Συγκεντρώνονται έτσι πρώτα από την Ιλιάδα 184 περιστατικά και ύστερα από την Οδύσσεια άλλα 36, όπου περιγράφονται και αντιμετωπίζονται αρρώστιες και βάσανα, κυρίως όμως τραύματα, εξ επαφής ή από απόσταση, επιπόλαια ή βαριά, που ο πόλεμος, ο φοβερός και ανελέητος, με την άγρια σκληρότητά του και την εκδικητική μανία του προκαλεί. Παρουσιάζονται ιατρικές περιποιήσεις, από απλές περιδέσεις πληγών μέχρι καίριες χειρουργικές επεμβάσεις, αντιμετωπίζονται μολύνσεις, γιατρεύονται σωματικές αρρώστιες, θεραπεύονται ασθένειες ψυχών. Εκφράζονται οι συναισθηματικές εκδηλώσεις ανθρώπων που πάσχουν ή βιώνουν την πορεία προς το μοιραίο, αλλά και συντρόφων που γίνονται μάρτυρες τραυμάτων και ακρωτηριασμών, θανάτων ακαριαίων ή βασανιστικά αργών. Παρελαύνουν φάρμακα και δηλητήρια, βότανα και αντίδοτα, με ιδιότητες αναλγητικές και αναισθητικές, αντιφλεγμονώδεις και απολυμαντικές, αντικαταθλιπτικές και ψευδαισθησιογόνες.

Πέρα όμως από την παράθεση των ομηρικών στίχων και τη νεοελληνική τους απόδοση, στον ελεύθερο σχολιασμό που ακολουθεί την κάθε περίπτωση, με γλώσσα ρέουσα και κατανοητή, τα άκρως επιστημονικά ιατρικά θέματα αποδίδονται κοσμημένα διακριτικά με λογοτεχνική γραφή και συμπληρωμένα αριστοτεχνικά με βαθύ στοχασμό. Εκφράζονται ιστορικές αναδρομές και αναγωγές στο σήμερα, σκέψεις και πληροφορίες για τον πόλεμο και τις τεχνικές του, για τους ήρωες και τα ιδεώδη τους, για τις ανθρώπινες αξίες και τις κοινωνικές επιταγές, πρωτίστως για τον ἰητρὸ, ἄνδρα πολλῶν ἀντάξιο ἄλλων, αλλά και για την ανθρώπινη μοίρα και για το θάνατο, που σε κάθε πάλη στα μαρμαρένια αλώνια βγαίνει θριαμβευτής.

Ο Όμηρος, ο θείος και ανεξάντλητος, έδωσε την αφορμή για την έρευνα και οι ερευνητές ιατροί, ο Ιωάννης Αυγουστής, συνεχιστής της μακράς παράδοσης των λαμπρών Χίων ιατροφιλοσόφων, και ο άξιος συνεργάτης του Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, με την παράθεση των ομηρικών χωρίων και το σχολιασμό τους έδωσαν την απόλαυση της γνώσης αλλά και την αφορμή για στοχασμό στο μεγαλειώδες και φοβερό θέμα της ανθρώπινης ύπαρξης, που ανέκαθεν όχι μόνο γνωρίζει το βέβαιο τέλος, αλλά και που τη μαστίζουν ασθένειες, την κατατρύχουν τραυματισμοί, τη βασανίζουν οι σταδιακές εξασθενίσεις. Κυρίαρχα στα ομηρικά ποιήματα το μεγαλείο και η τραγικότητα του ανθρώπου και βαθύς ο προβληματισμός για την παρουσία των νόσων και το μυστήριο του θανάτου. Όμως, και αν το τραγικό πεπρωμένο είναι αναπόφευκτο, πάντα υπάρχει η ελπίδα και είναι διαρκής η προσπάθεια για την ανακούφιση από τον πόνο, για την περίθαλψη των τραυμάτων, για την ίαση των ασθενειών, για τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης, για τη διατήρηση της υγείας, που είναι από τα πρώτα και κύρια ζητούμενα στη ζωή του. Υπέρτατο αγαθό η πραΰγελος Ὑγιεία, η λιπαρόμματη μήτηρ ὑψίστων θρόνων, όπως λαμπρά την ύμνησε ένας άλλος Χιώτης, ο αρχαίος Λυκήμνιος, καταλήγοντας στη διαχρονική διαπίστωση: Σέθεν δὲ χωρὶς οὔ τις εὐδαίμων ἔφυ».

Αθηνά Κ. Ζαχαρού-Λουτράρη

ΦΑΝΗΣ ΦΑΝΤΕΜΗΣ - ΑΦΙΈΡΩΜΆ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον ναυτεργάτη Φάνη Φαντέμη

Παρουσιάζει η Τασσώ Γαΐλα 

Οκτώ χιλιόμετρα από τα Τούρκικα παράλια και 2 από τη Χίο το ακριτικό νησί Οινούσσες θα γίνει λίγο μετά την Μικρασιατική καταστροφή τόπος εγκατάστασης ανθρώπων ξεριζωμένων βιαίως από την πατρική γη αιώνων,  την Μικρά Ασία.. Κανείς δεν τους ρώτησε (το είπαν ανταλλαγή πληθυσμών), μα και  κανείς δεν τους ήθελε σ’ αυτή την άξενη γη και τόπο καραβοκύρηδων, τις Οινούσσες, το πλουσιότερο μέχρι σήμερα Ελληνικό νησί.

Παράγκες στήνουν πίσω και μακριά από τα πέτρινα αρχοντικά, στεγάζουν τους πρόσφυγες που κάποια στιγμή και με κλήρους αποκτούν κι από ένα κομμάτι γης, γης άγονης που δεν τους καλυτερεύει τη ζωή, φτώχεια, παιδιά ξυπόλυτα και πεινασμένα…

Ο μικρός Δημήτρης ένα από τα 7 παιδιά της πάμφτωχης προσφυγικής οικογένειας Ανδριώτη βιώνει την φτώχεια, την αδικία και την απόρριψη στα τρυφερά παιδικά χρόνια με μόνη παρηγοριά τις ιστορίες της Μικρασιάτισας γιαγιάς του,<… ιστορίες από την πατρίδα εκεί απέναντι που μια μέρα θα ξαναγυρίσουμε γιέ μου, του λέει…>, ιστορίες μέχρι την άκρη του κόσμου, το Μισίρι.

-<Και που είναι γιαγιά το Μισίρι;>

Οι ιστορίες της γιαγιάς και το όνειρο που χτίζει μέσα του το ξυπόλητο αγόρι ο Δημήτρης- και το κτίζει κοιτώντας τα καράβια στο λιμανάκι του νησιού-, το όνειρο να γίνει καπετάνιος, να ταξιδεύει, να βρει την άκρη του κόσμου, να φύγει μακριά. Πως; Συμπληγάδες πέτρες…

Β’ Παγκόσμιος πόλεμος. Ο Δημήτρης είναι 13 χρόνων. Οι κακουχίες στεριώνουν στην καρδιά του την απόφαση φυγής, τώρα είναι η ευκαιρία να φύγει για να υπηρετήσει πρώτα –πρώτα την μαχόμενη ενάντια στους κατακτητές πατρίδα του.

Με καΐκι, κρυφά για το φόβο των Γερμανών και συντροφιά κι άλλων στρατιωτών Ελλήνων κάνει την απίστευτη διαδρομή Τσεσμές-Σμύρνη-Βηρυτός-Παλαιστίνη- Αίγυπτος-Αλεξάνδρεια για να καταλήξει τελικά 16χρονο αγόρι στο πλήρωμα μιας από τις δυο ελληνικές κορβέτες που θα συμμετάσχουν αργότερα στην απόβαση στη Νορμανδία, αυτής με το όνομα< Τομπάζης>.(Δεύτερη Ελληνική κορβέτα ο Κριεζής). Το ναυτόπουλο μας φτάνοντας στην Αλεξάνδρεια έμαθε επιτέλους ότι αυτό ήταν το Μισίρι της γιαγιάς του, η άκρη του κόσμου…

6 Ιούνη 1944: Η απόβαση των συμμαχικών δυνάμεων στην Νορμανδία.

-<Τη νύχτα της 6ης Ιουνίου κατά τα μεσάνυχτα, όλα τα πλοία που βρίσκονταν επι ποδός στη

περιοχή της Νορμανδίας δέχτηκαν ισχυρή αεροπορική επίθεση. Εγώ παιδί παρακολουθούσα τα τροχιοδεικτικά βλήματα που σχημάτιζαν πανύψηλα βουνά και είχα χαζέψει. Ένιωθα τον <Τομπάζη> να σείεται στη θάλασσα σαν από σεισμικές δονήσεις. Ο <Τομπάζης> παρέμεινε στις επιχειρήσεις αυτές συνοδεύοντας νηοπομπές από τη μια άκρη της Μάγχης ως την άλλη, ως το τέλος Σεπτεμβρίου, αν θυμάμαι καλά>.

-<Γίνετε πανδαιμόνιο. Τα κύματα των αμφίβιων προς τις ακτές επαναλαμβάνονται κάθε μισή ώρα. Οι Γερμανοί, οχυρωμένοι πίσω από το Ατλαντικό Τείχος, υποδέχονται τα συμμαχικά στρατεύματα με πολυβόλα, με όλμους, με χειροβομβίδες. Αποβατικά που φλέγονται από τα εχθρικά πυρά και άλλα που βυθίζονται από αυτά. Φαντάροι που κολυμπούν, φαντάροι που πνίγονται χωρίς καμία βοήθεια από τα διερχόμενα αμφίβια, αφού εκείνα είχαν λάβει αυστηρή εντολή να φτάσουν στις ακτές και να αδιαφορούν για ότι συμβαίνει γύρω τους>.

Αυτά είδε από τον <Τομπάζη> ο 16χρονος Δημήτρης την αποκαλούμενη από τους Αμερικανούς που είχαν το γενικό πρόσταγμα στην απόβαση < D-Day> (ημέρα απόφασης), στην καθοριστική για τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου απόβαση στη Νορμανδία όπου οι Αμερικανοί εφήρμοσαν για πρώτη φορά και επιτυχώς το στρατιωτικό δόγμα που έλεγε ότι κερδίζει εκείνος που διαθέτει τα περισσότερα και ισχυρότερα οπλικά συστήματα.

Ο νεαρός Δημήτρης με την απίστευτη βιογραφία του θα κάνει ένα πέρασμα από τα σύρματα(τα Αγγλικά στρατόπεδα συγκέντρωσης για κομμουνιστές στη Λιβύη), θα είναι στην παρανομία στην Αθήνα κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και τελικά έρχεται η ώρα υλοποίησης του ονείρου του. Μπαρκάρει-μέσα (της 10ετίας ’50- με ποντοπόρα σκάφη, μάγειρας ως επί το πλείστον. Τον συναντάμε σε φάμπρικες του Αμβούργου και της Βρέμης –από το ’61-, εργάτη και ινστρούχτορα του Κομμουνιστικού κόμματος στην συνδικαλιστική οργάνωση των Ελλήνων ναυτεργατών ΟΕΝΕ (Στα απόρρητα έγγραφα του ελληνικού προξενείου στο Αμβούργο ο Δ. Α., αναφέρεται ως αμετανόητο μέλος της ΟΕΝΕ).

Χωρίς ναυτικό φυλλάδιο αφού η δράση του στο Κ.Κ.Ε. ήταν η αιτία να μπλοκάρει το κατεστημένο την ναυτική του καριέρα, ο χαρισματικός αγκιτάτορας Δ.Α., για άλλη μια φορά αντιμέτωπος με Συμπληγάδες πέτρες…

Βερολίνο: Τελικός τόπος εγκατάστασης του μέχρι τον θάνατο του στις 15 του Μάη 2016. Μάγειρας, η δουλειά που είχε μάθει στα καράβια, αυτήν εξασκεί για τον βιοπορισμό του και τώρα και συνάμα χαρτί και μολύβι…

Φάνης Φαντέμης, το λογοτεχνικό ψευδώνυμο που επέλεξε ο Δημήτρης Ανδριώτης για την υπογραφή των βιβλίων του ποιητικών και πεζών με θέμα τι άλλο; Θάλασσα και πάλι Θάλασσα, ο δρόμος- το πέρασμα για τη φυγή.

Αφοσιωμένος στο κόμμα του μέχρι τη διάσπαση του Κ.Κ.Ε το 1968 θα μετατραπεί κατόπιν σε ανένταχτο φιλελεύθερο αριστερό που εκτός του αγώνα της επιβίωσης έχει να αντιμετωπίσει και την απαξίωση έναντι του προσώπου του της ελληνικής ιντελιγκέντσιας του Βερολίνου, γιατί…

-<Με απαξίωναν γιατί δεν ήμουν Ακαδημαϊκός>.

-<Τυφλά πιστός στο κόμμα. Όταν πρωτοπήγα στην Ανατολική Γερμανία, ήθελα να πέσω στο έδαφος να το φιλήσω>.

Τα χρόνια περνούν, Ελλάδα 1974.

-<Όταν έφυγα μικρό παιδί από τις Οινούσες δεν μπορούσα να φανταστώ ότι σ’ όλη μου τη ζωή θα πατούσα ξένα χώματα και θα ζούσα σε ξένες πατρίδες- εκτός από τα πρώτα τα μεταπολεμικά, τα επονομαζόμενα <Πέτρινα Χρόνια> που τα πέρασα στην Ελλάδα. Επανέκαμψα μετά τη πτώση της χούντας, το φθινόπωρο του 1974, αλλά ήταν πια πολύ αργά. Τότε αισθανόμουν πια άβολα σαν ξένος, χειρότερα και από την ξενιτιά. Ήμουν δηλαδή δυο φορές ξένος. Μια μέσα στην πατρίδα μου και άλλη μια έξω, όπου ζούσα. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία…>.

Ανεξάρτητο πνεύμα ο Φάνης Φαντέμης, δίνει λύση στις νέες συμπληγάδες πέτρες που έχει να αντιμετωπίσει με  επιστροφή και πάλι στο Βερολίνο όπου και θα μείνει μέχρι το θάνατο του στις 15 Μάη 2016 και σε ηλικία των 89 ετών, ταλαιπωρημένος από μακροχρόνια ασθένεια γράφοντας βιβλία και επισκεπτόμενος τακτικά την γενέτειρα του Οινούσσες και τη γειτονική Χίο.

Σκόρπιοι τίτλοι έργων του Φάνη Φαντέμη, έργων όπου η προσωπική θεώρηση του συγγραφέα εμφιλοχωρεί πάντα στα γραπτά του.

Τι κουβεντιάζουνε στην πλώρη(1954), Γαλάζια κύματα(1954), Αργό σαλπάρισμα(1974), Βόρειοι κύκλοι(1984), Τρομπέτες(1984), Όσα πήρανε τα κύματα, Θανάτω Θάνατον πατήσας(μυθιστόρημα-μαρτυρία, αυτοβιογραφικό).

<Είναι αλήθεια ότι η ελευθερία είναι πολύτιμη. Τόσο πολύτιμη, που μερικές φορές πρέπει να τη χορηγούμε με δελτίο>, λόγια του Β.Ι. Λένιν (1870-1924), και ο Φάνης Φαντέμης κατά κόσμον Δημήτρης Ανδριώτης τη στερήθηκε πολλές φορές την ελευθερία στη πορεία της ζωής του, έδωσε μάχες να μείνει πιστός στην ιδεολογία του, χαρακτηρίστηκε κομμουνιστής,( και πράγματι υπήρξε ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές της ΟΕΝΕ στα Ευρωπαϊκά λιμάνια με απαγορευμένη την είσοδο του στη χώρα για 20 χρόνια), έδωσε μάχες  να μην εκφυλιστούν τα όνειρα του ψάχνοντας διαρκώς το μυστικό, το πέρασμα από τις συμπληγάδες πέτρες…

Τελευταία επιθυμία του συγγραφέα ήταν να καεί το σώμα του και τη στάχτη του να την παραλάβουν οι φίλοι του και να διασκορπιστεί στη θάλασσα των Οινουσσών. Επιθυμία του που πιστοί φίλοι πραγματοποίησαν λίγο μετά το θάνατο του στις 15 του Μάη 2016 και λίγο πριν την επίσημη παρουσίαση των δυο τελευταίων βιβλίων του που δεν την πρόλαβε…

<Ίντα λέγουσιν στην πλώρη>,< Στα βαθιά νερά> : οι τίτλοι των δυο βιβλίων του Φάνη Φαντέμη, ναυτικά διηγήματα, που τέθηκαν σε κυκλοφορία λίγες μέρες μετά τον θάνατό του από τις εκδόσεις Άλφα Πι, Ροδοκανάκη 7, Χίος.

Σημείωση: .

Συμπληγάδες πέτρες: στην Ελληνική μυθολογία(Ηρόδοτος) δυο μεγάλοι βράχοι αντικριστοί στο θαλάσσιο στενό- είσοδο του Βοσπόρου από τον Εύξεινο Πόντο. Το πρώτο πλοίο που κατάφερε τον ασφαλή διάπλου από τις πέτρες αυτές ήταν το Αργώ με τους Αργοναύτες. Μεταφορικά, η φράση έχει τη σημασία των εμποδίων που συναντά ο άνθρωπος στην προσπάθεια υλοποίησης των στόχων του.

Το αφιέρωμα στη μνήμη του λογοτέχνη Φάνη Φαντέμη γράφτηκε με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τον θάνατό του. Τα λόγια του ίδιου του συγγραφέα είναι από την αυτοβιογραφία του: <Θανάτω θάνατον πατήσας>.

Πληροφοριακό υλικό: λογοτεχνικό περιοδικό Δάφνη/Χίος(dafninet.gr)/εκδότης: Βαγγέλης Ρουφάκης. Φωτογραφίες από διαδίκτυο.

Φωτογραφικό Σαλόνι :

Η τεφροδόχος από τα χέρια του Βαγγέλη Ρουφάκη, στα χέρια της ανιψιάς του αξέχαστου Δημήτρη.

Δημ. Φρεζούλης - Νικ. Χειλάς - Βαγγ. Ρουφάκης - Μιχ. Καριάμης

Στέφανος και άνθη για Τιμή και συντροφιά του

Μιχ. Καριάμης - Γεωργ. Διλμπόης - Βαγγ. Ρουφάκης - Δημ. Φρεζούλης - Λευτ. Πυκνής - Δημήτρης Ανδριώτης (Φάνης Φαντέμης) .... Η Καθημερινή παρέα ,,, !!!

ΕΦΥΓΕ Ο Ι. Ν. ΑΥΓΟΥΣΤΗΣ

Ιωάννης Ν. Αυγουστής 

Έφυγε για το μεγάλο ταξίδι της αιωνιότητας σήμερα το μεσημέρι ώρα 13:00 μ.μ. 22 Μαΐου 2017 ο Μεγάλος Δάσκαλος, Ιατροφιλόσοφος , καθηγητής παθολόγος Ιωάννης Ν. ΑΥΓΟΥΣΤΗΣ. Η εξόδιος ακολουθία του θα γίνει την Τετάρτη 2:30μ.μ. 24 Μαΐου από το νεκροταφείο Παπάγου.

Συγκλονισμένος  και συναισθηματικά φορτισμένος είμαι εκ των γεγονότων αναγκασμένος μέσα στην θλίψη μου αντί επικηδείου που μου είχε ζητήσει ο ίδιος πολλές φορές να του απαγγείλω στην εξόδιο  ακολουθία του. Να καταγράψω με μεγάλη μου λύπη για την χιώτικη κοινωνία τα ακόλουθα:

Εφιάλτες, τύψεις  και ερινύες  θα καταδιώκουν για το υπόλοιπο της ζωής τους, όσοι συνέβαλαν στην ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του.

Δεν θα χαριστώ σε κανέναν , ούτε συγγενικά πρόσωπα, ούτε γείτονες, ούτε συνεργάτες ούτε παιδιά παλαιών συνεργατών του, ούτε φυσικά σε τοπικούς άρχοντες και παράγοντες για την εν γένει συμπεριφορά τους στα διαδραματισθέντα προ ένα μήνα γεγονότα σχετικά με την κλινική ΑΥΓΟΥΣΤΗ !!!

 ΟΥΑΙ ΗΜΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ!!

 Ποιος είναι ο Γιάννης Ν. ΑΥΓΟΥΣΤΗΣ:

Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1929 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Μοναχοπαίδι του Νικόλα Αυγουστή εκ Καρδαμύλων και της Καλλιμασιωτίνας  Αργυρώς Μαυράκη.

Μαθητικά χρόνια στα Ελληνικά σχολεία Αλεξανδρείας Ιατρική Πανεπιστημίου Αθηνών.  Το 1956 διορίζεται Αγροτικός Ιατρός Καρυών  και συγχρόνως έπαιρνε και ειδικότητα Παθολογίας στο Σκυλίτσειον Νοσοκομείο Χίου με Δ/ντή τον παθολόγο Σταμάτη Τσιμπή.

Τελειώνει την παθολογία στο Λαϊκό Νοσοκομείο  Αθηνών.

Ανδρ. Μιχαηλίδης - Ι. Καράλης Ι. Αυγουστης

Άνοιξε το πρώτο ιατρείο του στην οδό Αμάντου  στο οίκημα Μπόλλα δίπλα στην Μητρόπολη Χίου το 1958, ξεκινώντας πρωτοποριακή ιατρική και έρευνα με μηχάνημα Βασικού Μεταβολισμού για τον Θυρωειδή.

Τον Φλεβάρη 1962 ανοίγει την πρώτη Παθολογική Κλινική στην οδό Βασιλικάρη  2 στην Απλωταριά, τον πάνω όροφο σημερινό βιβλιοπωλείο «ΠΥΞΙΔΑ».      

Τιμητική Πλακέτα ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΗ, από τον ΦΙΛΟΤΕΧΝΙΚΌ ΟΜΙΛΟ ΧΙΟΥ και την ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΊΑ ΧΙΟΥ 

           

Μεταφέρεται στην νέα ιδιόκτητη κλινική στην οδό ΑΓ.ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 7, στις 16 Ιανουαρίου 1966 και συνεχίζει να αναπτύσσεται συγχρόνως με το χτίσιμο της χειρουργικής κλινικής που ξεκίνησε την λειτουργία της στις 2 Φεβρουαρίου 1968 με την νέα ενδοτραχειακή νάρκωση που έμαθα και με χειρουργό τον Κώστα Βαλαντάση.

Ανήσυχο πνεύμα Δημιουργίας-έρευνας και μελέτης σε πολλούς τομείς, γράμματα. Τέχνες, λογοτεχνία, επιστημονικά ιατρικά συγγράμματα, εφημερίδες συνδικαλιστής, για πολλά χρόνια πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου  και ΤΣΑΥ ΧΙΟΥ.  Ιατρικής εταιρείας Χίου (εκ των ιδρυτών), μέλος του Δ.Σ. του Σκυλίτσειου Νοσοκομείου και Δρομμοκαίτειου Ν.Ψ., μέλος του Φιλοτεχνικού Ομίλου με πολλές ομιλίες από το 1961 και το περίφημο πεζοτράγουδο το 1998, το καλαντάρι των ΑΘΑΝΑΤΩΝ.

Μ.Καριάμης - Δ. Μελαχροινουδης - Ι. Αυγουστής

Δεκαετία 1990. Δ/ντής Παθολογικού του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών, και καθηγητής Ιστορίας της Ιατρική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Έχει τιμηθεί ποικιλοτρόπως από την Ακαδημία από την Ιατρική εταιρεία από τον Φιλοτεχνικό.

Υπήρξα ο πρώτος μαθητής του από το 1963, μαθητής ακόμη της εμπορικής σχολής μέχρι τον ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 1969.  Για εμένα παραμένει ζωντανός διότι ήταν και είναι ο μέντορας μου και έχω αφιερώσει στο πρώτο μου βιβλίο στις 15 Ιουλίου 2014, την ψυχή μου με τα λίγα λόγια καρδιάς που καταγράφω:

Δάσκαλος και Μαθητής

Ι. Αυγουστής - Λ. Πυκνής

 «Στον μεγάλο Δάσκαλο – Πλάστη και Δημιουργό μου Πνευματικό Πατέρα και αδερφό. Στον άνθρωπο που με γαλούχησε και με έμαθε να πράττω, να λειτουργώ και να δημιουργώ. Στον  άνθρωπο που μου μετάγγισε την φαιά ουσία τα εγκεφαλικά κύτταρα, τη σκέψη το αίσθημα και το συναίσθημα , τον οραματισμό και την δημιουργία, τη μάθηση και την εκπαίδευση , τη φιλοσοφία και την Ιατρική. Το στυλοβάτη και τον προστάτη της μεγάλης μας αγάπης, τον άνθρωπο που ένιωσε την ψυχή μας, τον έρωτα  μας και τα συναισθήματα μας , την μεγάλη μας αγάπη. Στον άνθρωπο που στάθηκε βράχος και κυματοθραύστης στον ανελέητο πόλεμο που δεχτήκαμε. Τον άνθρωπο που γνώρισε και πίστεψε στον μεγάλο μας έρωτα.

 Το πνεύμα και η ψυχή μας πάντα μαζί σου.

 Σε αγαπάμε σε λατρεύουμε

                           

ΛΕΥΤΕΡΗΣ – ΙΟΥΛΙΑ  »

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΥΚΝΗΣ