ΣΟΦΙΑ ΓΑΝΝΙΑΡΗ του Παύλου

   ´Έφυγε πράγματι γιά τό τελευταίο ταξίδι στα πάτρια εδάφη της γενέτειρας  της στην Καλλιμασιά η αξιοσέβαστη μάννα Σοφία Γαννιάρη τού Παύλου.

     Μια απλή γυναίκα, μια λεβεντογυναίκα, μια μάννα πού έζησε και μεγάλωσε στο χωριό μας, μια μάννα πού την θυμάμαι από μικρό παιδί να δίνει όλο το είναι της για  να γαλουχήσει, να θρέψει, να μεγαλώσει, να διαπαιδαγωγήσει και να σπουδάσει δύο παλικάρια πού έγιναν καμάρια τής Καλλιμασιάς! 

      Δύο γιους , διό λαμπρούς επιστήμονες πού διαπρέπουν στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας τής Χίου.

      Δυό επιστήμονες πού προσφέρουν με τις ιατρικές εν γένει υπηρεσίες στο σύνολον τού Χιώτικου ανθρώπινου και ζωικού πληθυσμού. Διό σεμνοί αξιοσέβαστοι ακόμα νέοι πού βρίσκονται και βρέθηκαν και ίσως ξαναβρεθούν σε υπεύθυνες κορυφαίες και νευραλγικές θέσεις της Χιώτικης κοινωνίας.

      Δυο απλοί άνθρωποι της καθημερινότητας, δυό προσιτοί επιστήμονες πού με το  χαμόγελο αντιμετωπίζουν και τις πιο δύσκολες, ακόμη και πολύ δυσάρεστες καταστάσεις λέγοντας πάντοτε την αλήθεια και τα πράγματα με τ’ όνομα τους.´

       Έχω βρεθεί σ´ αυτήν την δύσκολη θέση στην Πνευμονολογική Κλινική με την ´Ιουλία και αντιμετώπισα την ειλικρίνεια τού Σπύρου.

      ´Η Σοφία με τον Παύλο πού συχνά σχεδόν καθημερινά βλεπόμαστε μέσα στην ´Απλωταριά, δεν είναι ούτε τρεις μέρες πού κουτουληθήκαμε πάλι με τον Παύλο και μου λέει «ρε Λευτεράκη ή Σοφία δεν πάει καλά είναι χάλια». Τού είπα βέβαια «αφού έχεις τον Σπύρο σου, εκείνος θα κάνει τα πάντα για την μάννα του, εδώ σ´ όλους τούς αρρώστους δίνει τον εαυτόν του, την μάννα του θα τον δώσει, πού ξέρω πολύ καλά και τον Κώστα και τον Σπύρο πόσο σάς αγαπούν και τούς δυό σας για ότι τούς προσφέρατε στην ζωή τους, στην επιστήμη τους στη καριέρα τους γενικώς.

       Θεώρησα χρέος και υποχρέωση μου να γράψω αυτά τα λίγα λόγια για μια πραγματικά γνήσια μάννα πού όσο ψηλά κι αν βρέθηκαν τα παιδιά της πάντοτε ήταν απλή και σεμνή γυναίκα.

       ´Ας είναι ελαφρύ τό χώμα πού θα την σκεπάσει στο κοιμητήρι τού ´Αγ. Γεωργίου της Καλλιμασιάς με τα γέρικα κυπαρίσσια ! Για προσωπικούς μου λόγους ό Παύλος, ό Κώστας, ό Σπύρος και, όλα τα μέλη της οικογενείας ας με συγχωρέσουν πού

δεν θα παραστώ στην εξόδιο ακολουθία της.

       Με μεγάλο σεβασμό και πολύ αγάπη

Λευτέρης Πυκνής

(Καλλιμασιώτης)

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΡΟΣΛΑΛΙΑ

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΡΟΣΛΑΛΙΑ ΣΤΟ ΔΕΚΑΕΤΕΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΑΛΙΒΑΝΟΓΛΟΥ

(Ι. Μητροπολιτικός Ναός Χίου, Σάββατο 03/02/2018)

Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου- Κήρυκα του θείου λόγου

<<Δίκαιος εάν φθάση τελευτήσαι, εν αναπαύσει έσται>> (Σοφ. Σολομώντος Δ΄, 7)

Σεβασμιώτατε, πάτερ και Δέσποτα,

Περιποιεί ιδιαίτερη τιμή το γεγονός ότι, σεπτή εντολή και ευλογία Σας, τούτη την ημέρα δεόμεθα ιδιαιτέρως υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του αειμνήστου αδελφού μας, Ευαγγέλου Αλιβάνογλου, θεολόγου και Ιεροκήρυκος, επί τη συμπληρώσει 10 ετών από την εις Κύριον εκδημίαν του.

Αναφέρω <<περιποιεί ιδιαίτερη τιμή>> για δυο λόγους: Πρώτον, διότι ερχόμεθα να μνημονεύσουμε του ονόματός του, μετά των μακαριστών προκατόχων Σας, αοιδίμων Αρχιερέων και ποιμεναρχών της Μητροπόλεώς μας, Και δεύτερον, διότι, χάριτι Θεού, σήμερον τιμάται η μνήμη των 3 Αγίων της τοπικής μας Εκκλησίας, Σταματίου, Νικολάου και Ιωάννου (των εκ Σπετσών) οι οποίοι έλαβαν τον στέφανον του μαρτυρίου στις 3 Φεβρουαρίου 1822 στην κεντρική πλατεία (Βουνάκι) της Χίου, για του Χριστού την πίστη την Αγία, ραίνοντας με το τίμιο αίμα τους τη χιακή γη.

Αυτή τη χιακή γη όργωνε –κυρίως πεζή- ο αείμνηστος αδελφός Ευάγγελος, προκειμένου να κηρύξει τον λόγο του Θεού σε όλο το νησί μας. Έχοντας ως ορμητήριό του τη φιλόξενη αίθουσα της Πνευματικής Εστίας <<Αλέξανδρος Γκιάλας>> και λατρευτικό κέντρο τον Ι. Μητροπολιτικό Ναό –στον οποίο και βρισκόμεθα– ανέπτυσσε μια έντονη πνευματική και εποικοδομητική δραστηριότητα προς δόξαν Θεού και ωφέλεια ανθρώπων.

Γεύτηκα κι εγώ προσωπικώς των θείων αυτών δωρεών της Πνευματικής Εστίας από την παιδική μου ηλικία. 

Η Εστία φρόντιζε να μας διδάσκει τον λόγο του Θεού, μα δεν παρέλειπε να μεριμνά και για την ψυχαγωγία μας, διαπλάθοντας και διαμορφώνοντας συνειδήσεις αλλά και χαρακτήρες.

Για όλα τούτα μεριμνούσε και συντόνιζε ο αείμνηστος Ευάγγελος. Και εκτός από αυτά πόσα ακόμη είχε να κάνει: Παρηγορητική σε οικογένειες, Κηρύγματα καθόλη τη διάρκεια του έτους σε Ιερούς Ναούς της Μητροπόλεώς μας, την επιμέλεια του Βιβλιοπωλείου της ΄΄Ζωής΄΄ στη Χίο, τις συνδρομές της ΄΄Ζωής΄΄ και της ΄΄Ζωής του Παιδιού΄΄, επισκέψεις στο Γηροκομείο, το Νοσοκομείο, τις Φυλακές, κ.α. Πολλές φορές τον συνόδευσα σε αυτές.

Ποτέ του δεν δέχθηκε να λάβει ούτε μια δραχμή από οποιονδήποτε. Κι αν κάποτε κάποιος επέμενε μετ΄επιτάσσεως να διαθέσει κάποιο ποσό εις μνήμην των γονέων του ή υπέρ υγείας του, ο κύριος Ευάγγελος αμέσως έκοβε τη σχετική θεωρημένη απόδειξη και τα χρήματα διετίθεντο για την Εστία, τις Κατασκηνώσεις και την Αδελφότητα.

Ο ίδιος ασκητικός, πράος, ακτήμων, λιτοδίαιτος, με έντονο ζήλο και φόβο Θεού, άριστος γνώστης της κηρυκτικής Θεολογίας. Πιστός στις αρχές του Ευαγγελίου και της αδελφότητας, υπόδειγμα πιστού χριστιανού και Κήρυκα του Θείου λόγου. Αρκείτο να ζει μέσα σε ένα δωμάτιο δίχως ιδιαίτερη θέρμανση, με μια ξυλόσομπα η οποία έπρεπε να ζεστάνει έναν μεγάλο χώρο, που ήταν ολόκληρη η πελώρια αίθουσα της Εστίας. Δίχως μισθό, δίχως επιδόματα και δίχως να έχει το παραμικρό περιουσιακό στοιχείο, ούτε για δείγμα. Εφάρμοζε στη ζωή του τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: <<έχοντες διατροφάς και σκεπάσματα τούτοις αρκεσθησόμεθα>> (Α΄ Τιμοθ. ΣΤ΄, 8).

Θεολόγος που έτρεχε απ΄ άκρη σ΄ άκρη στο νησί να κηρύξει το Ιερό Ευαγγέλιο μη έχοντας μεταφορικό μέσο, γυρίζοντας χειμώνα – καλοκαίρι από τα άγρια χαράματα, να μεταβεί στα χωριά <<ίνα ο λόγος του Κυρίου τρέχη και δοξάζηται>> (Β΄ Θεσσαλ. Γ΄, 1).

Αυτός ήταν ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΑΛΙΒΑΝΟΓΛΟΥ: Χριστιανός Ορθόδοξος και Θεολόγος με κεφαλαία γράμματα, όπως ακριβώς θέλει η Εκκλησία και ο Χριστός μας τους πραγματικούς Θεολόγους.

Υπηρέτησε στη Χίο πάνω από 30 χρόνια αφήνοντας τις καλύτερες των εντυπώσεων σε χιλιάδες πιστούς που τον γνώρισαν. Όσοι νέοι τον γνώρισαν μέσα από το Κατηχητικό και την Εστία βρήκαν στο πρόσωπό του τον λαϊκό Ιεροκήρυκα των πόλεων και των χωριών, που υπέδειξε έμπρακτα με την όλη βιωτή του τον δρόμο της εκπληρώσεως του καθήκοντος.

Τα τελευταία χρόνια πληροφορήθηκα ότι ο άνθρωπος αυτός δεν είχε καν βιβλιάριο υγείας, δεν είχε εγγραφεί σε κανένα ασφαλιστικό ταμείο και δεν επεδίωξε ποτέ να έχει την παραμικρή απολαβή. Τούτα όλα με τη δική του θέληση. Και όταν πλέον, σοβαρά προβλήματα υγείας τον κατέβαλαν σωματικά και οδηγήθηκε από χριστιανούς εδώ της Χίου στο Νοσοκομείο, τότε με τη μέριμνα ευλαβών αδελφών έγινε η σχετική διαδικασία και του χορηγήθηκε Βιβλιάριο υγείας ανασφαλίστου υπερήλικα.

Στα στερνά έτη της επιγείου ζωής του, εύδιο λιμάνι βρήκε στην Αγ. Παρασκευή Αττικής όπου και οι εγκαταστάσεις της αγαπημένης του Αδελφότητας, της ΄΄Ζωής΄΄ στην οποία και παρέμεινε για να βρίσκεται σε διαρκή ιατρική παρακολούθηση και νοσηλεία. Η αδελφότητα τον περιποιήθηκε όπως έπρεπε και τον φρόντισε με μεγάλη επιμέλεια.

Η βουλή του Θεού τον κάλεσε, πλέον, κοντά Του. Έτσι, στις 26 Δεκεμβρίου 2007 η μακαρία του ψυχή αναχώρησε για τον Δημιουργό της, Αυτόν που υπηρέτησε πιστά εκ νεότητός του ο λαμπρός σκαπανέας της διάδοσης του Ευαγγελίου.

Σεβασμιώτατε,

Περατώνοντας τη σύντομη τούτη αναφορά στον αδελφό μας, Ευάγγελο Αλιβάνογλου, διατηρούμε στη μνήμη και την καρδιά μας τις αρετές που τον διέκριναν και που τον κατέστησαν ως το πρότυπο εκείνο του χριστιανού, του θεολόγου, του Ιεροκήρυκα, που επάξια μπορεί να χαρακτηριστεί ως <<άνθρωπος του Θεού>> όντως.

Του ανθρώπου που απετέλεσε για εμάς παράδειγμα προς μίμηση, ήδη από τα μαθητικά μας χρόνια.

Είμαι βέβαιος, ότι και υμείς, Σεβασμιώτατε, μνημονεύετε του ονόματός του, ενθυμούμενος αυτόν για την πίστη και την πραότητά του, καθώς και την καρτερία με την οποία υπέμεινε την ασθένεια του σώματος κατά τα τελευταία έτη της επιγείου βιοτής του.

Είη η μνήμη αυτού αιωνία.-

Δημήτρης Φραγκόπουλος (1928-2017).

Η Χίος συμμετέχει στο πένθος του Ελληνισμού                  

Ο Δ. Φραγκόπουλος με χιακή αντιπροσωπία κατά την επίσκεψη του 2ου Λυκείου και 1ου Γυμνασίου στο Ζωγράφειο.

Μία μεγάλη απώλεια μετράει η Κωνσταντινούπολη και η Ελλάδα, αφού έφυγε για την αιωνιότητα μία θρυλική μορφή του Ελληνισμού, ο Δημήτριος Φραγκόπουλος, ένας σπουδαίος φιλόλογος, ένας άξιος διευθυντής σε Σχολείο της ομογένειας, ένας καταπληκτικός ομιλητής που υμνούσε με πάθος την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό, ένας αγωνιστής που πάλευε με απίστευτο θάρρος και απόλυτη συνέπεια για τη διατήρηση της Ρωμιοσύνης.

Τον γνωρίζαμε από τη σημαντική δράση του και από τις θερμές συνεντεύξεις του και τον συναντήσαμε, όταν με το 2^ο Λύκειο και το 1^ο Γυμνάσιο Χίου επισκεφτήκαμε το 2006 το Ζωγράφειο Λύκειο της Πόλης, με το οποίο μας συνδέουν ισχυροί δεσμοί, και μαγευτήκαμε από τη σοφία και την αρχοντιά του. Και γι’ αυτόν ήταν ιδιαίτερη μέρα, αφού βρέθηκε με σχολεία από το νησί του πατέρα του. Ρωτούσε για τη Χιό, που πολύ αγαπούσε και δε χόρταινε να ακούει.

Ο Δ. Φραγκόπουλος έζησε πολλά από τα δεινά του Ελληνισμού, αλλά ήταν από τους λίγους που όχι μόνο δεν δείλιασε και δεν έφυγε, αλλά η ακλόνητη στάση του και οι ενθαρρυντικοί του λόγοι αποτέλεσαν παράδειγμα και στήριγμα και για πολλούς ακόμα, τον πυρήνα της αξιοσέβαστης σημερινής ομογένειας. Έμεινε να φυλάξει τις Θερμοπύλες, να μεταλαμπαδεύσει αξίες και ιδανικά και να εμφυτέψει την ελπίδα για καλύτερες μέρες.

Ένας διαρκής αγώνας ήταν η ζωή του για το ζωντάνεμα των ελληνικών κοινοτήτων και για τα δικαιώματα της ομογένειας, που υπερασπιζόταν με απίστευτο σθένος. Άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην ελληνική παιδεία της Πόλης και έγινε η εμβληματική προσωπικότητα του Ελληνισμού. Στο Ζωγράφειο, όπου καθημερινά έπρεπε να κρατιούνται πολύ λεπτές ισορροπίες, ως ο διευθυντής του επί 35 χρόνια, ήταν ο φωτεινός φάρος εκατοντάδων μαθητών, που διέπρεψαν και διαπρέπουν. Παράλληλα ο εμπνευσμένος καθοδηγητής της ριζικής κτηριακής ανακαίνισης, καθιστώντας το μνημειώδες πολυώροφο κτήριο στην καρδιά του Πέραν με τις λαμπρές υποδομές του ως σημείο αναφοράς του Ελληνισμού. Το όνομά του, που δόθηκε στη μεγάλη αίθουσα τελετών της Σχολής, θα διαιωνίζει την ανεκτίμητη προσφορά του.

Η Πόλη και η Ελλάδα αναγνώρισαν το σπουδαίο έργο του, που η αξία του με τον καιρό όλο και θα αναδεικνύεται και η απώλεια του θα αποδεικνύει πόσο πολύτιμος ήταν. Καθιερώθηκε με τη γενναιότητά του, το ήθος και την ευγένεια της ψυχής του, τη σοφή διαχείριση των δύσκολων καταστάσεων, την αγάπη για την πατρίδα του, το πάθος του για την ελληνική παιδεία και τιμήθηκε με ύψιστες τιμές από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας και από άλλες αρχές, προπάντων όμως έμεινε στις καρδιές των μαθητών, των φίλων του και όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.

Λυπούμαστε μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια του, τους μαθητές του και τους συναδέλφους του, τη μεγάλη οικογένεια του Ζωγραφείου και όλο τον Ελληνισμό της Πόλης που θρηνεί τη μεγάλη απώλεια.

 Αιωνία η μνήμη του.

Δρ. Αθηνά Κ. Ζαχαρού-Λουτράρη

Χίος, 30 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΦΥΓΕ Ο Ι. Ν. ΑΥΓΟΥΣΤΗΣ

Ιωάννης Ν. Αυγουστής 

Έφυγε για το μεγάλο ταξίδι της αιωνιότητας σήμερα το μεσημέρι ώρα 13:00 μ.μ. 22 Μαΐου 2017 ο Μεγάλος Δάσκαλος, Ιατροφιλόσοφος , καθηγητής παθολόγος Ιωάννης Ν. ΑΥΓΟΥΣΤΗΣ. Η εξόδιος ακολουθία του θα γίνει την Τετάρτη 2:30μ.μ. 24 Μαΐου από το νεκροταφείο Παπάγου.

Συγκλονισμένος  και συναισθηματικά φορτισμένος είμαι εκ των γεγονότων αναγκασμένος μέσα στην θλίψη μου αντί επικηδείου που μου είχε ζητήσει ο ίδιος πολλές φορές να του απαγγείλω στην εξόδιο  ακολουθία του. Να καταγράψω με μεγάλη μου λύπη για την χιώτικη κοινωνία τα ακόλουθα:

Εφιάλτες, τύψεις  και ερινύες  θα καταδιώκουν για το υπόλοιπο της ζωής τους, όσοι συνέβαλαν στην ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του.

Δεν θα χαριστώ σε κανέναν , ούτε συγγενικά πρόσωπα, ούτε γείτονες, ούτε συνεργάτες ούτε παιδιά παλαιών συνεργατών του, ούτε φυσικά σε τοπικούς άρχοντες και παράγοντες για την εν γένει συμπεριφορά τους στα διαδραματισθέντα προ ένα μήνα γεγονότα σχετικά με την κλινική ΑΥΓΟΥΣΤΗ !!!

 ΟΥΑΙ ΗΜΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ!!

 Ποιος είναι ο Γιάννης Ν. ΑΥΓΟΥΣΤΗΣ:

Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1929 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Μοναχοπαίδι του Νικόλα Αυγουστή εκ Καρδαμύλων και της Καλλιμασιωτίνας  Αργυρώς Μαυράκη.

Μαθητικά χρόνια στα Ελληνικά σχολεία Αλεξανδρείας Ιατρική Πανεπιστημίου Αθηνών.  Το 1956 διορίζεται Αγροτικός Ιατρός Καρυών  και συγχρόνως έπαιρνε και ειδικότητα Παθολογίας στο Σκυλίτσειον Νοσοκομείο Χίου με Δ/ντή τον παθολόγο Σταμάτη Τσιμπή.

Τελειώνει την παθολογία στο Λαϊκό Νοσοκομείο  Αθηνών.

Ανδρ. Μιχαηλίδης - Ι. Καράλης Ι. Αυγουστης

Άνοιξε το πρώτο ιατρείο του στην οδό Αμάντου  στο οίκημα Μπόλλα δίπλα στην Μητρόπολη Χίου το 1958, ξεκινώντας πρωτοποριακή ιατρική και έρευνα με μηχάνημα Βασικού Μεταβολισμού για τον Θυρωειδή.

Τον Φλεβάρη 1962 ανοίγει την πρώτη Παθολογική Κλινική στην οδό Βασιλικάρη  2 στην Απλωταριά, τον πάνω όροφο σημερινό βιβλιοπωλείο «ΠΥΞΙΔΑ».      

Τιμητική Πλακέτα ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΗ, από τον ΦΙΛΟΤΕΧΝΙΚΌ ΟΜΙΛΟ ΧΙΟΥ και την ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΊΑ ΧΙΟΥ 

           

Μεταφέρεται στην νέα ιδιόκτητη κλινική στην οδό ΑΓ.ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 7, στις 16 Ιανουαρίου 1966 και συνεχίζει να αναπτύσσεται συγχρόνως με το χτίσιμο της χειρουργικής κλινικής που ξεκίνησε την λειτουργία της στις 2 Φεβρουαρίου 1968 με την νέα ενδοτραχειακή νάρκωση που έμαθα και με χειρουργό τον Κώστα Βαλαντάση.

Ανήσυχο πνεύμα Δημιουργίας-έρευνας και μελέτης σε πολλούς τομείς, γράμματα. Τέχνες, λογοτεχνία, επιστημονικά ιατρικά συγγράμματα, εφημερίδες συνδικαλιστής, για πολλά χρόνια πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου  και ΤΣΑΥ ΧΙΟΥ.  Ιατρικής εταιρείας Χίου (εκ των ιδρυτών), μέλος του Δ.Σ. του Σκυλίτσειου Νοσοκομείου και Δρομμοκαίτειου Ν.Ψ., μέλος του Φιλοτεχνικού Ομίλου με πολλές ομιλίες από το 1961 και το περίφημο πεζοτράγουδο το 1998, το καλαντάρι των ΑΘΑΝΑΤΩΝ.

Μ.Καριάμης - Δ. Μελαχροινουδης - Ι. Αυγουστής

Δεκαετία 1990. Δ/ντής Παθολογικού του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών, και καθηγητής Ιστορίας της Ιατρική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Έχει τιμηθεί ποικιλοτρόπως από την Ακαδημία από την Ιατρική εταιρεία από τον Φιλοτεχνικό.

Υπήρξα ο πρώτος μαθητής του από το 1963, μαθητής ακόμη της εμπορικής σχολής μέχρι τον ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 1969.  Για εμένα παραμένει ζωντανός διότι ήταν και είναι ο μέντορας μου και έχω αφιερώσει στο πρώτο μου βιβλίο στις 15 Ιουλίου 2014, την ψυχή μου με τα λίγα λόγια καρδιάς που καταγράφω:

Δάσκαλος και Μαθητής

Ι. Αυγουστής - Λ. Πυκνής

 «Στον μεγάλο Δάσκαλο – Πλάστη και Δημιουργό μου Πνευματικό Πατέρα και αδερφό. Στον άνθρωπο που με γαλούχησε και με έμαθε να πράττω, να λειτουργώ και να δημιουργώ. Στον  άνθρωπο που μου μετάγγισε την φαιά ουσία τα εγκεφαλικά κύτταρα, τη σκέψη το αίσθημα και το συναίσθημα , τον οραματισμό και την δημιουργία, τη μάθηση και την εκπαίδευση , τη φιλοσοφία και την Ιατρική. Το στυλοβάτη και τον προστάτη της μεγάλης μας αγάπης, τον άνθρωπο που ένιωσε την ψυχή μας, τον έρωτα  μας και τα συναισθήματα μας , την μεγάλη μας αγάπη. Στον άνθρωπο που στάθηκε βράχος και κυματοθραύστης στον ανελέητο πόλεμο που δεχτήκαμε. Τον άνθρωπο που γνώρισε και πίστεψε στον μεγάλο μας έρωτα.

 Το πνεύμα και η ψυχή μας πάντα μαζί σου.

 Σε αγαπάμε σε λατρεύουμε

                           

ΛΕΥΤΕΡΗΣ – ΙΟΥΛΙΑ  »

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΥΚΝΗΣ

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ

Τρία χρόνια χωρίς τον Αντώνη,

εικοσιπέντε χρόνια εκδόσεις Άλφα πι    

και μισή χιλιάδα βιβλία

Αντώνης Νι. Παληός

«Αυτό που διαβάζεις όταν δεν είσαι αναγκασμένος να το κάνεις, είναι αυτό που καθορίζει τι θα γίνεις όταν δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.» (Oscar Wilde)
 

     
   

Το να επιλέγει μα και να επιμένει κάποιος να εκδίδει βιβλία, κόντρα στο ρεύμα της δύσκολης εποχής που ζούμε, μόνο αισιόδοξο και ελπιδοφόρο μπορεί να χαρακτηριστεί.  Στα εικοσιπέντε χρόνια που έκλεισαν φέτος οι Εκδόσεις "άλφα πι", το μυστικό εφόδιο είναι ένα, πάντα πολύτιμο όπλο και προστασία: η πραγματική αγάπη για το βιβλίο. Όχι ο εμπορικός σκοπός του κέρδους μιας επιχείρησης.  Κι αυτό γιατί η μυρωδιά του φρεσκοτυπωμένου χαρτιού, ο ήχος του γυρίσματος της σελίδας, ακόμα και το τσάκισμα του φύλλου για τη συνέχιση της ανάγνωσης αποπνέουν μια γοητεία, περίπου μυστηριακή, στην οποία ο αληθινός αναγνώστης υποκύπτει.
 

Κοιτάζει κάποιος τα χρώματα από τις σχεδόν πεντακόσιες ράχες των βιβλίων "άλφα πι" που βρίσκονται στα ράφια και μόνο να καμαρώνει μπορεί, αφού το καθένα αποτελεί κι ένα μικρό θαύμα, με το σχήμα του, τη γραμματοσειρά του, το επιμελημένο στήσιμό του, το περιεχόμενο που κρύβεται στις σελίδες του, ακόμα και με το εξώφυλλό του, το δικό του εξώφυλλο που γίνεται η ταυτότητά του. Ένα μικρό θαύμα, λοιπόν, που δημιουργείται κάθε φορά με το ίδιο όραμα και την ίδια ελπίδα, να γίνει η συντροφιά, το καταφύγιο, η δραπέτευση, ο φίλος καθενός που θα το επιλέξει να το πάρει μαζί του. 
      

Φωτογραφία: Κώστας Ζαφείρης- Πηγή :''Απλωταριά''

Η θεματολογία, ποικίλη. Το μυθιστόρημα, η μελέτη, η διατριβή, η ποίηση, το παραμύθι, η επιφυλλίδα, το χρονογράφημα, η ιστορία, γίνονται κομμάτι της ψυχής του συνειδητοποιημένου βιβλιόφιλου, γιατί το αγοράζει με την ίδια λαχτάρα που ένα παιδί θα αγόραζε παιχνίδια. Κι αν ακόμα δεν το διαβάσει, αισθάνεται πλήρης με την ύπαρξή του στη βιβλιοθήκη. Η εικοσιπεντάχρονη πορεία των δικών μας Εκδόσεων "άλφα πι", που πλέον είναι σίγουρο ότι έχουν βάλει το δικό τους μικρό λιθαράκι στον κόσμο του βιβλίου, στιγματίστηκε από τον πρόωρο και άδικο χαμό του Αντώνη πριν από τρία ακριβώς χρόνια.      

Ο δρόμος ήταν τις περισσότερες φορές ανηφορικός, γεμάτος εμπόδια και λύπη, απελπισία και απογοήτευση. Όμως, με πίστη, καταφέραμε μαζί  με τους συνεργάτες μας να κάνουμε αξιοπρόσεκτη τη σφραγίδα του "άλφα πι" στα ράφια των μεγαλύτερων βιβλιοπωλείων της χώρας, με μια πλούσια παραγωγή και γνώμονα, πάντα, το καλό ποιοτικό βιβλίο.
       
Η απώλεια του Αντώνη, με τον πόνο που προκάλεσε, δυνάμωσε το πάθος για συνέχιση της προσφοράς της γνώσης. Άραγε το μέλλον, προδιαγράφεται λαμπρό; Κανείς δεν γνωρίζει. Ένα είναι όμως σίγουρο. Για όσο υπάρξουν ακόμη οι Εκδόσεις "άλφα πι", θα δώσουν πολλά στο αναγνωστικό κοινό.

Αντώνης Νικ. Παληός 

Με τον Αντώνη ένα πράγμα είχαμε στο μυαλό μας, και με αυτό πορευτήκαμε: Η ζωή χρειάζεται καθημερινή πάλη, πράγμα που όμως χρειάζεται τα απαραίτητα όπλα για να επιτευχθεί. Και τα μόνα όπλα σε αυτόν τον αγώνα, είναι η γνώση και η προσπάθεια για πνευματική φώτιση των ανθρώπων… Η πνευματική αφύπνιση του κόσμου, που μόνο το βιβλίο μπορεί να καταφέρει.

Ο Αντώνης ήταν κομμουνιστής, δεν προσπάθησε ποτέ να επωμισθεί οποιαδήποτε επιτυχία εις βάρος κανενός συνεργάτη. Γνώριζε πολύ καλά ότι η επιτυχία ανήκει σε όποιον έχει κοπιάσει για ένα ωραίο αποτέλεσμα. Δεν ήταν αφεντικό, δεν ήταν εκμεταλλευτής. Ήταν άνθρωπος, ήταν φίλος, ήταν αδερφός, όχι μόνο για μένα, αλλά για όλους.
   

Εμείς, και με την συνειδητοποίηση των αδυναμιών μας αλλά και με τη δύναμη της συλλογικότητας, συνεχίζουμε και δεν θα σταματήσουμε ποτέ να προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανό το ακατάσβεστο πάθος του. Γιατί η προσφορά στον κόσμο του βιβλίου δεν είναι επάγγελμα, είναι λειτούργημα. Είναι το όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο!

 Γιάννης Ν. Παληός

27/9/2016     

ΣΤΟΝ ΦΑΝΗ

\

Φάνης Φαντέμης (Δημήτρης Ανδριώτης) 

ΟΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ  ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝΤΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ  ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΩΝ....ΚΑΙ ΜΟΝΙΜΑ

ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΕΙΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΛΛΑ.... ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΑΛΗΘΕΙΩΝ ΤΩΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ....ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ  ΠΑΤΑΕΙ Η ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ  ΣΑΝ ΑΜΕΣΟΤΗΤΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΑΡΧΙΚΑ  ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΤΕΙΝΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ

ΠΟΙΗΣΗΣ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΤΥΠΩΝΕΙ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑΣ

ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΧΟΛΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΙΓΗ ΕΠΑΦΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΦΑΝΤΕΜΗ ΚΑΙ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΔΙΑΤΥΠΩΣΑ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΤΟΧΑΣΜΟ....ΕΚΡΙΝΑ ΠΩΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΜΟΥ ΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΞΑΝΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΝΩ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

ΣΤΟΝ ΦΑΝΗ ΦΑΝΤΕΜΗ

ΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ... με τα βουλωμένα αυτιά ...

τραβούσαν κουπί ... μακάριοι ...

μέσα σε μια μοναξιά αδειανή των παθών ...

και στο κατάρτι δεμένος ... χαμογελούσες ...

στα τραγούδια των σειρήνων

με την καρδιά καθαρή και ξεπλυμένη

από μύριες μπόρες και καταιγίδες ...

μέχρι πούπιασες το τελευταίο σου λιμάνι ...

εκεί σε λύσανε από το κατάρτι οι συντρόφοι

μόνο που ξέχασαν να ξεβουλώσουν τα αυτιά 
τους ...

ξεχάσαν έτσι να ακούν την καρδιά τους ...

κι άραξαν πια μόνιμα χωρίς επόμενο ταξίδι

... ΤΙ ΚΡΙΜΑ !!!!!!

ΜΑΝΩΛΗΣ ΦΥΣΣΑΣ

Χιακά Πένθη

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΝΤ. ΜΑΘΙΟΥΔΗΣ (1933-2016)

Επίτιμος Περιφερειακός Έφορος Προσκόπων Χίου

ΕπίτιμοςΕκκλησιαστικός Σύμβουλος Ι. Μητροπολιτικού Ναού

Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου

Αντιδημάρχου Παιδείας & Πρόνοιας

Όλως αίφνης, ως <<κεραυνός εν αιθρία>> διαδόθηκε η είδηση, στη Χίο, το πρωίτης   Τετάρτης   06/07   ε.ε.:   <<Ο   Αρχηγός   των   Προσκόπων   της   Χίου,   Γιώργης   Παντ. Μαθιούδης, δεν είναι πλέον μαζί μας>> !!!            

Και ήλθαν στη μνήμη μου πολλά γεγονότα, γεγονότα δεκαετιών, γεγονότα που –όσο   κι   αν   επιχειρήσεις   να   καταγράψεις   ενέχει   ο   κίνδυνος   να   λησμονήσεις   πολλά περαιτέρω από όσα μνημονεύσεις.

Εκοιμήθη   ο  Αρχηγός   μας, Γιώργης  Μαθιούδης.  Πορεύθηκε  στον  Σωτήρα   και Λυτρωτή   μας,   Χριστό,   αυτός   που   τόσο   Τον   αγάπησε,   Τον   πίστεψε   εγκάρδια   και συνειδητά και έκαμε παράδειγμα στη ζωή του το <<πιστεύω>> του αυτό. Τι να πρωτοθυμηθώ  από τον κυρ Γιώργη Μαθιούδη; Την  καλοσύνη του;  Την αγάπη του στην οικογένειά μας; Την δική του συμβολή ώστε να υπηρετήσω στον χιακό Προσκοπισμό   περί   τα   15   χρόνια;   Τις   ατέλειωτες   κατασκηνωτικές   περιόδους   στο Μάναγρo;   Την   αγάπη   του   για   την   Εκκλησία;   Την   προσφορά   του   στον   Ιερό Μητροπολιτικό Ναό, που ως Επίτροπος θήτευσε επί σειράν ετών; Την αγάπη του για το Νοσοκομείο   και   τα   ευαγή   Ιδρύματα;   Την   αγάπη   του   στην   Πατρίδα;  Τη  Βιβλιοθήκη Κοραή; Τον πολιτισμό και τη φυσιογνωσία; Το Γυμνάσιο Αρρένων Χίου και το Μουσείο Φυσικής και Ιστορίας του; Τις πάμπολλες φορές που ήλθε στο Δήμο να μας καταθέσει σωστές παρατηρήσεις και  προτάσεις για ζητήματα ιστορίας, παιδείας   και πολιτισμού; Ακόμη, τα πλούσια σε ύλη ανέκδοτά του, με τα οποία χρωμάτιζε την καθημερινότητά μας με γλαφυρό τρόπο και απέδιδε το δίκαιο; Ότι και να πεις για τον κυρ Γιώργη Μαθιούδη, ότι και να θυμηθείς για τον κυρ Γιώργη Μαθιούδη, βλέπεις μπροστά σου την προσωπικότητα ενός αγαθού ανδρός, με πίστη, με αγάπη, με ανθρωπισμό, με ανιδιοτέλεια, με Χιολατρεία … Γαλουχημένος   με   αγάπη   στις   αιώνιες   αξίες   της   φυλής   μας,   ήδη   από   τον αείμνηστο   πατέρα   του,   Παντελή   Μαθιούδη   (Ιδρυτή   και   Αρχηγό   του   Χιακού Προσκοπισμού), μεταλαμπάδευσε την ακτινοβόλο δράση του όπου υπηρέτησε.  Γνώστης   της   τοπικής   ιστορίας   και   τηρητής   των   θεσμικών   διακρίσεων   που συνιστούν   την   αρμονία   στην   κοινωνική   ζωή   και   το   σεβασμό   στην   ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Δεν θα ξεχάσω μια φορά, πριν από πολλά χρόνια, είχε έλθει και με βρήκε στο Δήμο και μου είπε: <<Γιωργάκι, προσέχετε εδώ. Κάποτε, ο δημότης που έμπαινε στο Δημαρχείο ερχόταν με σεβασμό. Στο γραφείο του Δημάρχου όποιος έμπαινε είχε καθαρά παπούτσια   (αλληγορικά   και   κυριολεκτικά!)   και   έβγαζε   το   καπέλο   του   για   να   μπει. Σήμερα, ισοπεδώθηκαν τα πάντα. Ξέρεις γιατί; Διότι χαμήλωσαν τα  αξιώματα για να καθίσουν οι κώ…οι (τα οπίσθια) των αξιωματούχων>>!!! Αθάνατα λόγια, βγαλμένα από την πραγματικότητα της καθημερινής ζωής.                       

Για εμάς ο επίτιμος και συνάμα ενεργός Περιφερειακός Έφορος των Προσκόπων της Χίου, Γιώργης Παντ. Μαθιούδης δεν πέθανε! Ζει και θα ζει! Στη σκέψη, την καρδιά και το μυαλό μας, μέχρι κι εμείς να παρέλθουμε από τούτο τον πρόσκαιρο κόσμο που εκδίδεται το εισιτήριο της αιωνιότητας, που δεν σταματά στο διηνεκές. Το φευγιό από εδώ δεν είναι θάνατος, είναι ανάπαυση από τους κόπους της ζωής και μετάβαση στο κατώφλι της τρυφής του Παραδείσου.

Αιωνία σου η μνήμη, αξέχαστε Αρχηγέ ! Θα σε θυμόμαστε πάντοτε με αγάπη !Το όνομά σου θα μνημονεύεται ες αεί στον αγαπημένο σου (Προσκοπικό) Ναό των Αγίων Πάντων της Χίου, στον κατασκηνωτικό χώρο του Μανάγρου, αλλά και το <<είναι>> των παιδιών και των στελεχών του χιακού Προσκοπισμού.

Γεώργιος Φωτ. Παπαδόπουλος 

Αντιδήμαρχος Παιδείας & Πρόνοιας