ΑΝΟΙΚΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΡΙΑΜΗ

 

Θέα τμήματος της ΡΙΕΚΑ

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΣΤΗ ΡΙΕΚΑ ΤΗΣ ΚΡΟΑΤΙΑΣ

Αδελφοφίλε μου Μιχάλη

Πριν από 31 χρόνια (1994 Νοέμβρης) με εσένα καπετάνιο περάσαμε τα στενά του Οτράντο με το αρσενικό από κάθε άποψη καράβι μας M/V ANANGEL SUCCESS… και φτάσαμε στην κορυφή της Αδριατικής θάλασσας στη Ριέκα…

Το m/v''ANANGEL SUCCESS''

Μια όμορφη πόλη με πολυπολιτισμικό χαρακτήρα και υπέροχη μεσογειακή ομορφιά..

Εκεί μείναμε πάνω από δυο μήνες αφού τότε ο πόλεμος μπλόκαρε το ουγγαρέζικο σιτάρι που θα φορτώναμε.

Ο πόλεμος ……. το πρόσωπο του ήταν τότε μαχαίρι στην καρδιά των περισσότερων απλών ανθρώπων που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε ανεξάρτητα αν ήταν Κροάτες, Σέρβοι, Μαυροβούνιοι και άλλοι…

Δρόμος στη ΡΙΕΚΑ

Κι η παρέα μας ήταν πλούσια όμορφη και ζεστή .

Με τη συντρόφισσα σου τη Φωτεινή, με τον Κωστή και την Υρώ νιόπαντρους, τον Σταμάτη τον Σπύρο, τον Παναγιώτη, τον Τάσο, τον μαστρό Βασίλη, τον Βασίλη, τον άλλο Σπύρο (ο ναύτης)

Ηρώ Καρδίζη - Φωτεινή Καριάμη - Μιχ. Καριάμης  - Εμμ. Φύσσας - Γεώργ. Μανέτας

Κι πόλεμος τότε, μας έκανε να πλησιάσουμε πολύ τους ανθρώπους σε καθημερινή βάση

Ανοίγοντας πάντα διακριτικά την πίσω πόρτα της αξιοπρέπειας τους μπαίνοντας κατευθείαν στην καθημερινότητα των αισθημάτων τους….

Αδελφοποιήσεις κανονικές,.. με διάρκειες από δυο λεπτών έως και δυο μηνών….

Που ω του θαύματος έγιναν 31 χρονών και παραμένουν ζωντανές και φρέσκιες λες και ήταν χθεσινές

Αυτές οι συναντήσεις των ματιών …. ναι, … έγιναν 31 χρόνων και ζουν ακόμη

Πλατεία της ΡΙΕΚΑ

Θυμάσαι εκείνα τα παιδάκια που τους χαρίσαμε τις σοκολατίνες που αγοράσαμε για μας, ρεφενέ, με τα τελευταία μας ψιλά σε τοπικό νόμισμα. Δεν έχω ξεχάσει ακόμα τη λαχτάρα και την λάμψη που πήραν τα ματάκια τους και τη χαρά τους…

Πόσα πολλά ανθρώπινα βιβλία διαβάσαμε τότε φίλε μου…..

Και να ύστερα από 20 χρόνια βρέθηκα πάλι σε αυτή την πόλη κουβαλώντας στη ψυχή μου το δράμα και την αγωνία του σημερινού δικού μου κοινωνικού πολέμου

Για λίγο περαστικός, μόλις για 2 μέρες στην όμορφη τούτη πόλη ……περιπατητής νοσταλγικός με μια φωτογραφική μηχανή ψηφιακή τώρα πια…..

Το ''Μπαρόκ''  Ρολόι της ΡΙΕΚΑ

Με σημάδι το μπαρόκ ρολόι της Ριέκας βρήκα στη θέση του, τον ορθόδοξο ναό του Αγίου Νικόλα ….των Σέρβων

Ήταν Κυριακή πρωί ο πρώτος μου περίπατος

Ο ναός ήταν ανοικτός αλλά ο παπάς Mico Kostic ….Protojerei-stavrofor…. ήταν σε άλλο ναό σε γειτονικό προάστιο για να καλύψει το κενό κάποιου συναδέλφου του

Μια κυρία ήταν επί της υποδοχής για τους περαστικούς προσκυνητές που περνούσαν να ανάψουν ένα κερί και να ψιθυρίσουν μια σύντομη προσευχή…

Ο Ορθόδοξος Ναός Αγίου Νικολάου της ΡΙΕΚΑ

Ρώτησα για τον κύριο Αλέξανδρο και τον κύριο Γιώργο και στο άκουσμα των ονομάτων η κυρία κοίταξε τον ουρανό μελαγχολικά

Άναψα δυο κεριά και περιδιάβηκα την όμορφη εκκλησιά φωτογραφίζοντας την

Χαιρέτισα την κυρία και βγήκα έξω προχωρώντας πάλι προς το ρολόι μπήκα κάτω από τις καμάρες του κι ανηφόρησα προς την όμορφη ροτόντα του Άγιου Γεωργίου την στρόγγυλη μεγάλη εκκλησιά με το περίφημο εκκλησιαστικό όργανο..

Η Ροτόντα του Αγίου Γεωργίου

Θυμάσαι που είχαμε πάει και ακούσαμε ένα κοντσέρτο με εκκλησιαστική μουσική του Ιωάννη Σεβαστιανού Μπαχ

Έπαιξε τότε ένας Γερμανός δε θυμάμαι το όνομα του όμως θυμάμαι έντονα το εξαιρετικό παίξιμο του, που μάλιστα σε είχε εντυπωσιάσει.

το εσωτερικό της Ροτόντας και το Εκκλησιαστικό Όργανο

Μετά τον Άγιο Γιώργη πήρα το δρόμο τον περιφερειακό που συναντά το γάργαρο ποτάμι της Ριέκας με τα θολωτά γεφυρώματα για τις γραμμές των τραίνων που ανάμεσα τους φωτογραφιζότανε μέσα στο πράσινο το καστράκι του Τρσατ που ανεβαίναμε τα 178 σκαλοπάτια και πίναμε καφέ μετά την επίσκεψη στο φημισμένο καθολικό μοναστήρι.

 Τrsat wcastle Το Καστράκι 

Δεν πήγα μέχρι επάνω γιατί δεν είχα χρόνο. Αλλά θυμήθηκα εκείνο το παλικάρι που συνέχεια συναντούσαμε προσευχόμενο σε όλες τις τελετές και στον ορθόδοξο Άγιο Νικόλα και στο καθολικό μοναστήρι κι είχαμε πει τότε ότι ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τον Θεό σαν τον Άγιο Φραγκίσκο.

Θυμάσαι το πρωτότυπο άγαλμα στην πλατειούλα πάνω από την εκβολή του ποταμού ενός άνδρα που καθόταν στα κάγκελα και ρέμβαζε… Από μακριά δεν καταλάβαινες ότι ήταν γλυπτό αλλά άνθρωπος που ρεμβάζει ειδικά άμα ήτανε σούρουπο.

 Γλυπτό σε δρόμο της ΡΙΕΚΑ

Γύρισα προς τα κάτω και βρέθηκα στον πεζόδρομο του εμπορικού κέντρου όπου δεξια δεσπόζει το καμπαναριό του ναού της αναλήψεως που έχει πιο μεγάλη κλίση από τον πύργο της Πίζας αλλά ακόμη στέκει εκεί….

Rijeka - το κεκλιμένο  καμπαναριό του ναού της Αναλήψεως

Άρχισα να περιδιαβαίνω τους πεζόδρομους εν τω μεταξύ άρχισαν να γεμίζουν ιδιαίτερα με νεαρόκοσμο και σκεφτόμουν πως τούτα τα παιδιά με τις ταμπλέτες και τα κινητά ήταν ακόμα αγέννητα πριν 31 χρόνια

Πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος … αλλά και πόσο αργά…για τους προσωπικούς μας αγώνες και προσδοκίες

΄Τμήμα της ΡΙΕΚΑ

Οι γωνιές του κόσμου που ταξιδέψαμε τόσα χρόνια στοιχειώνουν τα βαθύτερα όνειρα μας και τα ανακατεύουν με πρόσωπα που διαβάσαμε … ζωντανά βιβλία …

Την άλλη μέρα το απόγευμα λίγο πριν την αναχώρηση του πλοίου βγήκα πάλι μια βόλτα

Το λιόγερμα ήταν πλούσιο σε φως και χρώματα και αποχρώσεις στην πιο ζωντανή τους αλήθεια…….Περνώντας από τον Άγιο Νικόλα συνάντησα τον Παπά ΜΙCO με την παππαδιά του ……Δεν με θυμήθηκε…Άρχισα να του ψάλλω το Σέρβικο τροπάριο του Αγίου Νικόλα..

Ο Δρόμος του Ορθόδοξου Ναού του Αγίου Νικολάου στην ΡΙΕΚΑ

Χαρούμενα ακολούθησε το ψάλσιμο που καταλήγει στην τρυφερή επίκληση του ονόματος του Αγίου ….<<Νικολαγιεεεέ…..Νικολαγιεεεεεεεέ…

Ο παπά- Mico με κοιτάει συγκινημένος μα πάλι δε με θυμήθηκε..

Εγώ συνεχίζω με το Ελληνικό τροπάριο << Κανόνα πίστεως και εικόνα πραότητος… Εγκρατείας διδάσκαλον ανέδειξε σε τη ποίμνη σου………….>>

Το Εσωτερικό του Ορθόδοξου Ναού του Αγίου Νικολάου Ριέκας

Έλαμψε το πρόσωπο του σαν κάτι να θυμήθηκε αλλά πάλι δεν τα κατάφερε

Όμως έγινε εξαιρετικά εγκάρδιος ..μου έδωσε το χέρι και μου κτύπησε την πλάτη με τον χαρακτηριστικό λεβέντικο τρόπο που διακρίνει την περήφανη ράτσα του…..

το ποτάμι της ΡΙΕΚΑ

Τον αποχαιρέτισα και συνέχισα τον περίπατο μου μέσα στην απογευματινή κοσμοπλημμύρα του ζεστού απογεύματος…..Παρατηρούσα τους ανθρώπους κάθε είδους. Στη μέση του πεζόδρομου ένα μοντέρνο αφηρημένο γλυπτό παριστάνει μια ανθρώπινη φιγούρα να περπατεί…..έμεινα ώρα και παρατηρούσα το ανακάτεμα της φόρμας των περαστικων με το γλυπτό, έτσι ήρθε σιγά -  σιγά το σούρουπο σαν ένα μελαγχολικό αντίο στην όμορφη πόλη…. 

Τμήμα της ΡΙΕΚΑ

Πήρα το δρόμο της επιστροφής φωτογραφίζοντας ανθρώπινες φόρμες και κτίρια χωρίς φλας…..Δεν ήθελα να δεσμεύσω τη μνήμη μου και την ανάμνηση μου άλλο με πρόσωπα…… Το αντίο αυτό ήταν όπως θάλεγες κι εσύ φίλε μου, για το πριν, το τώρα και το αιώνιο μετά…… Σαν μια νοσταλγία που διαιωνίζεται γενόμενη στίχος ποίημα που κλείνει την ανθρώπινη σοφία στο συρτάρι της….γιατί όπως και να το κάνουμε η ΠΟΙΗΣΗ είναι τουλάχιστον ένα κεφάλι πιο ψηλή από την ΣΟΦΙΑ

Πάντα φίλος σου

Μανώλης Φύσσας

 

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ

Ο Θάνος Σαρρής αφήνει για λίγο το ποδόσφαιρο και γράφει για την ιστορία του Παντελή Καλόγερου, ενός ανθρώπου που έκανε το κλισέ «μαχητής της ζωής» να μην μοιάζει με κλισέ.

 

     

Θα μου επιτρέψετε το πρώτο ενικό και το προσωπικό ύφος σ' αυτό εδώ το σημείωμα. Θυμάμαι από παιδί τη μητέρα μου, κάθε φορά που κάναμε τρέλες στη θάλασσα να μου θυμίζει την ιστορία του Παντελή Καλόγερου. Ο Παντελής ζούσε στο χωριό της, στη Λαγκάδα της Χίου, και μια βουτιά από βράχο τον καθήλωσε για πάντα σ' αναπηρικό αμαξίδιο. Δεν πτοούμασταν βέβαια, αλλά κάθε φορά που τον έβλεπα στις ρόδες σκεφτόμουν την επόμενη βουτιά. Και κάθε φορά που βλέπω μέχρι και σήμερα μια ριψοκίνδυνη βουτιά σκέφτομαι τον Παντελή

 

Το σπίτι της γιαγιάς ήταν δίπλα στο δημοτικό σχολείο του χωριού και έχω ακόμα αναμνήσεις από τις προπονήσεις του Παντελή, οι οποίες έσπαγαν το τραγούδι των τζιτζικιών. Τον έβλεπα από το παράθυρο να μοχθεί καθημερινά με μοναδική βοήθεια τη μητέρα του

Πετούσε τη σφαίρα ή τον δίσκο, δεν μπορώ να σας πω με βεβαιότητα, κι εκείνη έτρεχε να του το φέρει πίσω. Πάσχιζε, ίδρωνε, κοπανιόταν χωρίς να μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Αναρωτιόμουν, παιδί ακόμα, γιατί ένας άνθρωπος καθηλωμένος σε αμαξίδιο κάθεται και ταλαιπωριέται μέσα στο καλοκαίρι έτσι. Αρκετά χρόνια αργότερα είδα τ' όνομά του στην αποστολή για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Και θυμήθηκα εκείνα τα μεσημέρια με δέος και θαυμασμό

Θυμάμαι τον Παντελή να παρακολουθεί με πάθος το ματς της αγαπημένης του ΑΕΚ με την ΑΪΚ Στοκχόλμης στο καφενείο του «Γέρου», στην παραλία της Λαγκάδας κι εμάς τα «μαλακισμένα» που μόλις είχαμε ανακαλύψει ένα ρολόι που μπορούσε να παρέμβει στις τηλεοράσεις, να αλλάζουμε κανάλι περνώντας. Μας πήρε χαμπάρι ο Παντελής κι έγινε έξαλλος, μας εξήγησε πόσο ιερή είναι η στιγμή που παίζει η ομάδα σου. Και δεν το ξανακάναμε ποτέ

Μεγαλώνοντας, οι δεσμοί με τη Λαγκάδα δεν ήταν ίδιοι. Έχασα τα ίχνη του. Έμαθα ότι μετά το Πεκίνο πήγε και στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Ποιος; Ο Παντελής. Ένας άνθρωπος από ένα χωριό στη Χίο, που ξεκίνησε τον αθλητισμό χωρίς προπονητή, χωρίς ίχνος υποδομών. Ένας άνθρωπος που πορεύτηκε μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του με μια σπάνια φλόγα, ορατή από χιλιόμετρα. Σαν κι εκείνες που άναβαν του Άη Γιαννιού στο χωριό. Σαν κι εκείνη που στάθηκε απέναντι στους θρασύδειλους φασίστες, τον καιρό που κάποιοι είχαν νομιμοποιήσει τις αντιπροσφυγικές πορείες τους. Λες και θα τρόμαζε ο Παντελής από τις απειλές ή από ένα μπουκάλι που του πέταξαν και θα σταματούσε να τους βγάζει στη σέντρα.

Στη «Θάλασσα μέσα μου», το αριστούργημα του Αλεχάνδρο Αμενάμπαρ, ο πρωταγωνιστής ζει ως τετραπληγικός μετά από ατύχημα που είχε στη θάλασσα και αναζητά με κάθε τρόπο την ευθανασία. Η θάλασσα στάθηκε εξίσου αμείλικτη με τον Παντελή Καλόγερο, όμως η δική του στάση ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη. «Κοιτά να δεις πώς φτιάχνουνε πλέον τις γέφυρες, δυο όχθες και πάνω η θέληση που έφερες», γράφει ο Βαλάντης των Στοίχημα στο τραγούδι «θάλασσα».

 Η θάλασσα δεν έσβησε τη φλόγα του Παντελή, την έκανε να θεριέψει. Αναζητώντας τη ζωή, τον αθλητισμό, τη δικαιοσύνη και την ισότητα. Κατάφερε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, να γράψει ρεκόρ, να αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του στον αθλητισμό της Χίου και παράλληλα στην τοπική κοινωνία και την πολιτική ζωή. Χωρίς να ψάχνει για δικαιολογίες, χωρίς να αναζητά τις ίσες αποστάσεις. Ακόμα κι όταν καταλάβαινε ότι το τέλος ήταν κοντά, δεν έσκυψε το κεφάλι.

Στον καιρό της υπερπληροφόρησης και των ψευδών προτύπων, ας μείνουν κάπου στη θάλασσα του διαδικτύου μερικές αράδες για τον Παντελή Καλόγερο. Τον μαχητή που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 57 ετών.

&Υγ : O Θάνος Σαρρής γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Πάρο. Ερωτεύτηκε από μικρή ηλικία τη μαγεία του αθλητισμού και το γράψιμο. Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ. Έκανε το master του στο Πολιτικό της Νομικής. Τα βιβλία του, «Η Μπάλα στην Κερκίδα» και «30 θεοί του ελληνικού ποδοσφαίρου», κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΟΞΥ και Brainfood αντίστοιχα.

ΠΗΓΗ : gazzetta.gr

''Ο ΛΑΟΣ ΣΩΖΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ''

 

Όχι κύριε Μητσοτάκη, όχι κύριε Τσίπρα!

Όλοι εμείς που τίµια, µε καθηµερινό αγώνα, με πολλές στερήσεις και πολύ μόχθο φτιάξαμε ένα σπίτι για να στεγάσουμε την οικογένειά μας και καθημερινά ανεβαίνουμε έναν Γολγοθά για να κρατήσουμε ανοικτές τις επιχειρήσεις μας, δεν είµαστε απατεώνες. Δεν είµαστε τζογαδόροι. Δεν είµαστε µμπαταξήδες.

Για μπαταξήδες, ψάξτε στον μεγάλο όγκο των επιχειρηματικών κόκκινων δανείων, των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και των πολιτικών κομμάτων που ανέρχεται σε 1,8 δις ευρώ, τα οποία μένουν με τις πολιτικές των κυβερνήσεων "δανεικά κι αγύριστα".

Μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί να υπάρχει αυτό το μένος με τους πλειστηριασμούς του λαού, τι είναι αυτό που προκαλεί τόση λύσσα και τι σκοπούς υπηρετεί;

Πριν από την οικονομική κρίση, χιλιάδες επιχειρήσεις σε όλη την Ελλάδα δανειστήκαμε από τις τράπεζες χρήµατα, έχοντας στο μυαλό μας να υλοποιήσουμε κάποια σχέδια για την επιχειρήσεις μας. Συνήφθησαν, τότε, συµβάσεις που βασίζονταν στην βασική λεγόμενη «ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΜΟΙΒΑΙΟΥ ΟΦΕΛΟΥΣ».

Πήραµε δάνεια με προτροπή των κυβερνήσεων, όταν οι κυβερνώντες και οι τράπεζες µας παρουσίαζαν ότι η οικονοµία της χώρας µας πάει πάρα πολύ καλά. Ότι τα πράγµατα ήταν “ιδανικά” («Λεφτά υπάρχουν», έλεγαν). Βεβαίως απέκρυπταν ότι η ανάπτυξη τους οδηγεί αργά ή γρήγορα στην κρίση, κάτι το οποίο δεν χρειάζεται κάποιος να είναι μάντης για να το γνωρίζει, αφού βρίσκεται μέσα στην ίδια τη λειτουργία της οικονομίας του.

Έτσι προγραμματίσαμε τη ζωή μας, τότε που είπαμε "θα τα καταφέρουμε". Όμως εσείς μας τσακίσατε το εισόδημα. Εσείς, με τους υπόλοιπους βάλατε τη βαριά φορολογία, φέρατε τα μνημόνια, τους υπέρογκους λογαριασμούς ρεύματος και τόσα άλλα.

Κι όταν μας βάλατε τη θηλιά των χρεών, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έφερε, μεταξύ άλλων, τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, και άνοιξε τον δρόμο για μαζικές κατασχέσεις, παρέδωσε με νόμο τα «κόκκινα» δάνεια στα αρπακτικά των funds. Ο ΣΥΡΙΖΑ που ο πρόεδρός του ως "αριστερός" θεωρεί λίγους τους 25.000 πλειστηριασμούς επί της κυβέρνησής του και ότι σε κάθε ευνομούμενη πολιτεία γίνονται πλειστηριασμοί!

Η κυβέρνηση τη ΝΔ πατώντας σε αυτά σήμερα επιχειρεί να κάνει την "έξωση", με τον απαράδεκτο νέο πτωχευτικό κώδικα και το φιάσκο του εξωδικαστικού συμβιβασμού, για να σώσει τις τράπεζες.

Κι ύστερα τσακώνεστε ποιος θα καταργήσει ή θα μειώσει τον ΕΝΦΙΑ κοροϊδεύοντας τον ελληνικό λαό. Τσακώνεστε ποιος έχει το πιο "κοστολογημένο" αντιλαϊκό πρόγραμμα, ποιος θα δώσει ένα pass ψίχουλο για να μας επιστρέψετε 1 από τα 100 που μας πήρατε...

Κρατάμε ένα πολύτιμο πράγμα όμως: Ο μόνος δρόμος για να σωθούν τα σπίτια του λαού είναι ο δρόμος της οργάνωσης του αγώνα. Όλα αυτά τα χρόνια χιλιάδες λαού βρέθηκαν στους δρόμους και ματαιώθηκαν εκατοντάδες πλειστηριασμοί. Έτσι έγινε και σε 'μένα εδώ στη Χίο αλλά και στη Μυτιλήνη. Τότε στις συγκεντρώσεις του 2019  η πάλη του κόσμου κατάφερε και τον απέτρεψαν. Ο λαός από την αρχή  αντιτάχθηκε στην πολιτική των πλειστηριασμών. 

Σήμερα με ευθύνη των δύο τελευταίων κυβερνήσεων που ποινικοποίησαν   τους αγώνες ενάντια στους πλειστηριασμούς και τώρα οδηγούνται στα δικαστήρια συνδικαλιστές και κομμουνιστές που εναντιώθηκαν στο ξεσπίτωμα λαϊκών οικογενειών. Οδηγούνται στα δικαστήρια  οι αγωνιστές εκείνοι που τους έχετε δικάσει με τους νόμους σας γιατί σταμάτησαν και σταματούν τους πλειστηριασμούς σας μαζί με τον λαό. Εσείς που καταψηφίσατε και με τα δυο χέρια ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, τη δίκαιη τροπολογία του ΚΚΕ να μην γίνονται κατασχέσεις πρώτης κατοικίας, γιατί είστε δεσμευμένοι στις τράπεζες και αποφασισμένοι.

Κάνουμε πράξη το σύνθημα "ο λαός σώζει τον λαό" και ευτυχώς δεν είμαι ο μόνος. Κι άλλα σπίτια σώζονται. Εκείνα που πάτε να αρπάξετε από ηλικιωμένους, ΑμεΑ και άλλους μεροκαματιάρηδες. Ξεσηκώνονται γειτονιές ολόκληρες απέναντι στους νόμους σας που είναι άδικοι και δεν μπορούν να σταματήσουν τους αγώνες.

 Αγωνιζόμαστε για τη ζωή που μας αξίζει!

Ο νέος πλειστηριασμός του σπιτιού μου ορίστηκε στις 7 Ιουλίου. Θα "συναντηθούμε" και πάλι λοιπόν με όλους τους αγωνιστές, με αυτούς που και την επόμενη των εκλογών θα βρίσκονται "στη σωστή πλευρά της ιστορίας". Γιατί ο βήχας σας δε μας τρομάζει, ο βήχας είναι για να "κόβεται".

 

Καλούς αγώνες!

 

31-2023  

Προσωπικά αποφθέγματα του αρθρογράφου του Γεωργίου Εμ, Δημητράκη και άλλων:

 

 

            

 

-«Τι να τους κάνει τους Ελληνες. Φιλοπάτριδες με μεγάλα οράματα χρειάζεται η Πατρίδα μας»

 -«Η γλώσσα δεν είναι μόνο ένα μέσο επικοινωνίας. Κουβαλάει την Ψυχή του Λαού μας και όλη την Ιστορία  και την ευγένειά του. Εκείνος που δεν καταλαβαίνει την σιωπή σου, δεν καταλαβαίνει ούτε την γλώσσα σου»

 -«Τα δώρα των ταπεινών ανθρώπων είναι ανεκτίμητα και διαχρονικά»

 -«Εις την πολιτική η αγάπη ενώνει και απελευθερώνει, η εξάρτηση ελέγχει και υποδουλώνει»

 -«Τα 5 Δ της πολιτικής αυθαιρεσίας: διαστροφή, διαφθορά, διαπλοκή, δυσωδία, δυσκαμψία»   

 -«Εις την πολιτική η αυτοκάθαρση του βούρκου είναι αδύνατη. Εφικτή μόνο απο υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας»--«Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός( 1714-1779):Κανείς δεν μπορεί να ανέβει εις το σβέρκο σου, αν προηγουμένως δεν σκύψεις»

  -«Θάρρος, δύναμη και φως για να ενισχύσουμε τις φωτεινές δυνάμεις. Η νίκη είναι κοντά»

-«Η πολιτική του Βερολίνου, απο το 1870/71, ντροπιάζει την Γερμανία και προσβάλλει την Ευρώπη και την Ανθρωπότητα»

-«Δεν υπάρχει κλιματική αλλαγή, αλλά οικολογική καταστροφή των τελευταίων δεκαετιών, με ολέθριες τώρα συνέπειες για όλη την ανθρωπότητα, οι οποίες οφείλονται μόνο εις την εγκληματική πλεονεξία και απληστία των ανθρώπων».

-«Αίσωπος ( 625-564 π.Χ ): Η Θεία Δίκη επιβλέπει τα πάντα και απονέμει εις τον καθένα αυτό που του  αξίζει»

 -«Κομφούκιος(551-479 π. Χ.): Σε μία χώρα που κυβερνάται καλά, η φτώχεια είναι ντροπή. Σε μία χώρα που κυβερνάται άσχημα ο πλούτος είναι ντροπή»

 -«Αριστοτέλης Ωνάσης(1906-1975): Θα έρθει μια μέρα, που η απληστία της ιδιοκτησίας, του πλούτου και της έπαρσης θα αποθηκευτεί εις τις τράπεζες, τις πολυεθνικές και σε  τόσο λίγους, που οι μη κατέχοντες θα ξεσπάσουν σαν θεομηνία που θα κάνει την ζωή των λίγων κατεχόντων κόλαση»

-«Αριστοτέλης Ωνάσης: Το να είσαι φτωχός λύνεται, δεν είναι πρόβλημα. Το να είσαι φτωχός εις το μυαλό είναι πρόβλημα και δεν λύνεται με τίποτε»

-«Αριστοτέλης Ωνάσης: Αν κάποιος είναι μέτριος, θα περάσει εύκολα απαρατήρητος. Αν όμως είναι εξωφρενικά επιτυχημένος, είναι ύποπτος»

   

  -«Γεώργιος Εμ.Δημητράκης Δεν μπορείτε να φαντασθείτε πόσο θαυμάζω τους ανθρώπους που σκέπτονται που σκέπτονται, και που η σκέψη είναι το νόημα της ζωής. Δυστυχώς όμως σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σκέπτονται. Αρέσκονται μόνο να   ακούνε και να αφήνονται εις την καταναλωτική τους μανία και την ολέθρια πλεονεξία και απληστία,  που έφεραν και την οικολογική καταστροφή, τις συνέπειες της οποίας πληρώνει ο κόσμος και ο Πλανήτης μας με  την κλιματική αλλαγή.

      Κρίμα για την πορεία της ανθρωπότητας, το μέλλον και η τύχη της οποίας είναι  τώρα  πολύ δυσοίωνο!»

 

-«Γεώργιος Εμ.Δημητράκης. Ο Πολιτισμός που παράγει Πνεύμα ήταν απο αρχαιοτάτων χρόνων η ανυπέρβλητη και αιώνια δύναμη των Ελλήνων, για αυτό απεχθάνονταν την βαρβαρότητα που παράγει μόνο πλούτο και ασύδοτη πλεονεξία. Οι αναμνήσεις δεν είναι μόνο για το παρελθόν, καθορίζουν και το μέλλον. Τα συναισθήματα είναι φευγαλέα, ενώ οι συγκινήσεις μένουν βαθιά. Η αλήθεια πρέπει όμως να λέγεται, για να ακούγεται. Οι άνθρωποι, δυστυχώς, είναι όμηροι μιας κοινωνίας της βαρβαρότητας, της σιωπής, αδιαφορίας, ωχαδερφισμού και της βίας των βολεμένων. Εν κατακλείδι, για ότι βλέπεις και υπάρχει, δεν υπάρχει εξήγηση! Η γλώσσα δεν είναι μόνο ένα μέσο επικοινωνίας. Κουβαλάει την Ψυχή του Λαού μας, όλη την Ιστορία και την ευγένειά του. Εκείνος που δεν καταλαβαίνει την σιωπή σου, δεν καταλαβαίνει ούτε την γλώσσα σου».

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ

 

Ζούμε σε μια εποχή που πατρίδα νοείται ολόκληρος ο πλανήτης .... Και για να νοηθεί χωρίς παρενέργειες είναι απαραίτητο να είμαστε αυθεντικοί ,

Είναι απαραίτητο να κατοχυρώνεται πάντα η διαφορετικότητα μας

Είναι ιστορική ανάγκη να διατηρείται η ταυτότητα μας ...

Κι είναι τόσο θλιβερό ... να μην έχει γίνει ευρέως κατανοητό

ότι όλοι μας είμαστε μια απέραντη συνάρτηση αλληλοκαθορισμού

Κι ακόμα να μη γνωρίζουμε ...το ότι υπάρχει γύρω μας στο περιβάλλον έχει λόγο ύπαρξης και αλληλο-εξάρτησης με εμάς.

Στα παιδικά μου χρόνια έζησα μέσα στη φύση κι ήμουνα σχετικά ενσωματωμένος με αυτή.

Πρόλαβα και γεύτηκα αρκετά την άδολη σοφία των απλών ανθρώπων καθώς αυτή η σοφία ήταν την ίδια ώρα η καθημερινή τους πράξη άλλα κι καθημερινή τους στάση απέναντι στους συνανθρώπους και το περιβάλλον

Με το πέρασμα των χρόνων όταν τα ευαγγέλια της προόδου και της εξέλιξης απόκοψαν τους ανθρώπους σιγά σιγά από τη φύση και γενικά από το περιβάλλον μας προέκυψε ένας εκφυλισμός της αυθεντικότητας και της ταυτότητας μας

Αυτό είχε και συνεχίζει να έχει μια τάση να καταστρέφουμε να ρυπαίνουμε αλλά και να δηλητηριάζουμε το περιβάλλον με ιλιγγιώδη ρυθμό ενώ την ίδια στιγμή το πολύ σκληρό ναρκωτικό της εξουσίας και του χρήματος μαύρισε την ζωή μας και τις ανθρώπινες σχέσεις μας και πρακτικά κατάργησε επί της ουσίας αυτό που λέμε κοινωνία ανθρώπων, κοινωνία λαών κ.λ.π.

Το πιο αποκαρδιωτικό είναι όμως ότι δεν υπάρχει κάτι σε εφαρμογή που να διορθώνει την ανθρώπινη φύση μας...

Έτσι αυτή εξελίσσεται καταστροφική και εν τέλει αυτοκαταστροφική

Τα υπάρχοντα ιδεολογικά φίλτρα φτάνουν μέχρι ένα σημείο

και δεν τολμούν να πλήξουν η να θίξουν τα μεγάλα πολυεθνικά συμφέροντα..

Τα οποία όμως είναι δομημένα με τέτοιο τρόπο που η αναίρεση κάποιων από αυτά δημιουργεί οικονομικές και κοινωνικές αποσταθεροποιήσεις και πόνο σε κάποιες τάξεις ανθρώπων

Με ένα λόγο ο άνθρωπος μέσα από την μισαλλοδοξία του παγίδεψε θανάσιμα την ίδια την ύπαρξη του ...

Σήμερα ο γαλάζιος πλανήτης μέσα από την κλιματική αλλαγή καίγεται πνίγεται ερημοποιείται κι εμείς όλοι οι άνθρωποι εξαρτημένοι σε μια επιφανειακή καλοπέραση τύπου φαστ φουντ παραμένουμε άπραγοι παρά τις εκκλήσεις των επιστημόνων αλλά και των ανθρώπων του πνεύματος ...

Απουσιάζει δραματικά από μέσα μας η αγαθή συνείδηση αφού η παιδεία που θα μας την θεμελίωνε μέσα μας έχει παραμορφωθεί η εξαφανιστεί

Και τη θέση της έχει πάρει μια ευρεία συνείδηση της λογικής των ειδήσεων της τηλεόρασης και τού διαδικτύου ...

Τι μένει λοιπόν τι πρόκειται να γίνει;;;;;

μεγάλο ερώτημα Και φυσικά πολύ δύσκολη απάντηση στο απέραντο μωσαϊκό της σύγχρονης Βαβέλ των ανθρωπίνων σχέσεων ...

Εγώ πάντως δεν έχω απάντηση

Μου έμεινε μόνο μια ευχή πέντε λέξεις

Και μια μικρή τρυφερή προσευχή, ... άντε καμιά δεκαριά λέξεις.

ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ κόσμος μας να γίνεται δικός ΜΑΣ

με το ένα και μοναδικό εμβόλιο της ΑΓΑΠΗΣ και της ΘΥΣΙΑΣ

 

 

 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΕΩΡΓ. ΦΥΣΣΑ