Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΑΤ

Γεράσιμος Μελέτης 

Το ΝΑΤ, ιδρύθηκε το 1861, αλλά οι κυβερνήσεις είχαν αρχίσει να εισπράττουν χρήματα από τους ναυτικούς, ήδη από την εποχή της επανάστασης του 1821.             

Το 1863, το κράτος είχε ανάγκη από χρήματα. Έτσι πούλησε στο ΝΑΤ, τα 13 κανόνια που ανέλκυσε από την Τουρκική ναυαρχίδα στο Ναβαρίνο αντί 18.000.000 δρχ. ποσό πολύ μεγάλο για την τότε εποχή.

Το 1931 το ανάγκασε να δραχμοποιήσει 56.000 λίρες Αγγλίας, καθώς και χρεόγραφα πολλών εκατομμυρίων. Το ταμείο υπέστη τεράστια ζημιά.

Μετά τον Β’ Π.Π. η πολιτεία δεν κατέβαλλε την σημαντική δαπάνη, για την απονομή του πολεμικού σταυρού σε αρκετές χιλιάδες ναυτικών, όπωες είχε υποσχεθεί, αλλά την φόρτωσε στο ΝΑΤ. Πολλά εκατομμύρια δραχμές το κόστος.

Η πολιτεία, αρνήθηκε να αποδώσει στο ΝΑΤ, τις ασφαλιστικές εισφορές που για χρόνια παρακρατούσε, από τη μισθοδοσία των ναυτικών στα 14 Λίμπερτυς, των οποίων είχε την διαχείριση.

Το 1956, έγινε η μείωση της εισφοράς των εφοπλιστών από 12%  σε 9 %. Το 1976, η αναλογία αποκαταστάθηκε μερικώς, αυξανόμενη σε 11%. Όμως η απώλεια εσόδων του Ταμείου ανήλθε σωρευτικά σε δις δρχ.Διαφορετική θα ήταν η κατάσταση του Ταμείου σήμερα, αν δεν είχε γίνει αυτή η μείωση.

Όταν οι τόκοι για όλους τους Έλληνες ήταν αφορολόγητοι, το κράτος φορολογούσε επιλεκτικά, τους τόκους που εισέπραξε το Ν.Α.Τ. από τις καταθέσεις του εξωτερικού. Πολλά εκατομμύρια κάθε μήνα, τα οποία ενίσχυαν τον κρατικό προϋπολογισμό.  

Τα εφοπλιστικά δάνεια που δόθηκα με χαριστικούς όρους και τα περισσότερα δεν εξοφλήθηκαν ποτέ, έγιναν αιτία μόνιμης οικονομικής αιμορραγίας και απώλειας  σημαντικών πόρων, σε όλη σχεδόν την μεταπολεμική περίοδο.

Το 1974 η κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου, δίνει εντολή να μεταφερθούν στην τράπεζα της Ελλάδος, όλες οι καταθέσεις που ήταν σο εξωτερικό σε συνάλλαγμα, ανερχόμενες σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια. Οι οποίες για δεκαετίες απέδιδαν στο ΝΑΤ υψηλούς τόκους και κέρδη από τις διακυμάνσεις στις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Αντέδρασαν τότε προς τιμήν τους ο Πρόεδρος των Πλοιάρχων, Γεράσιμος Τσαγανέας και ο σύμβουλος του Ν.Α.Τ. Μπουσελάς και επαύθησαν.

Το 1977, έγινε η μετατροπή της μισθοδοσίας από λίρες Αγγλίας σε δραχμές. Κατά τους υπολογισμούς  της υπηρεσίας, η διαφορά το πρώτο εξάμηνο ήταν 3.300.000 δραχμές . 

Η δε διαδοχική ασφάλιση και ο νόμος περί ελαχίστης, έδωσαν την χαριστική βολή στο άλλοτε εύρωστο ταμείο μας.

 Μέγαρο του ΝΑΤ....Η Ακρόπολη του Πειραιά ,,

Φυσικά τα κατά περιόδους αίσχη των κυβερνήσεων κατά της περιουσίας του ΝΑΤ, δεν είναι μόνο αυτά που αναφέρουμε εδώ, είναι και πολλά άλλα.

Παρ’ όλ’ αυτά, η περίοδος 1955 – 1980, απετέλεσε την χρυσή εποχή της ,μεγάλης ναυτιλίας των Ελλήνων. Εποχή κατά την οποία, η ναυτιλία συνεισέφερε μεγάλα ποσά σε σκληρό συνάλλαγμα, που βοήθησαν το κράτος να αλλάξει την όψη της χώρας. Χτίστηκαν δρόμοι, σχολεία, νοσοκομεία, επισκευαστικές μονάδες, κλπ. Πολλά απ’ αυτά, χάρη στις θυσίες και τη σκληρή δουλειά των Ελλήνων ναυτικών.

Το άλλοτε κόσμημα του Πειραιά . τοΜέγαρο του ''Οίκου Ναύτη'' , καμάρι των Ναυτικών μας

Όμως   «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα». Καμία κυβέρνηση δεν αναγνώρισε την σημαντική αυτή συμβολή των Ελλήνων ναυτικών, στην περίοδο της ανάπτυξης της πατρίδας μας. Όπως δεν αναγνώρισε και τις ιδιομορφίες του ναυτικού επαγγέλματος. Αντίθετα. Οι ναυτικοί, αυτοί οι σκληρά εργαζόμενοι αιμοδότες της εθνικής οικονομίας, υπέστησαν τις μεγαλύτερες μειώσεις των συντάξεων τους, σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη κατηγορία εργαζομένων.

Το Ν.Α.Τ. είναι το δικό μας σπίτι. Η ακρόπολη των ναυτικών. Και τώρα που μας το παίρνουν μαζί με τον Οίκο τοου Ναύτου, δεν κάνουμε αυτό που έπρεπε εξ’ αρχής να είχαμε κάνει. Να νεκρώσουμε τα λιμάνια. Αντίθετα καθόμαστε στον καναπέ και τους κοιτάμε.

                               Γεράσιμος Μελέτης

Πρώην Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης  Αρχ/ιθ/λων Θαλ/ων Ε.Ν.

Αντιπρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Συνταξιούχων ΝΑΤ

Αντιπρόεδρος Ναυτικού Συλλόγου Κορυδαλλού.  

ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΣ ΟΧΙΑΣ

Ρινίσματα, ό,τι απέμεινε από το πάθος του ''πιστεύω'' μου 

Από   : Δημήτρη Μελαχροινουδη

Προς : Καριαμομίχαλο

                                               

Φίλε Μιχάλη'

Όταν κανείς είναι λουσμένος από τις ανταύγειες του ηλιοβασιλέματος, πειθαναγκάζεται, μια που δεν μπορεί να δει μπροστά, να κοιτάξει πίσω, τα περασμένα.

Έτσι, με την κακιά ενοχλητική συνήθειά μου να σκαλίζω, βρήκα μερικά ρινίσματα, ό, τι απέμεινε από το πάθος του ''πιστεύω'' μου. Σου τα στέλλω με ενδοιασμό, γιατί και πάλι μερικοί θα ενοχληθούνε. Προτρέποντάς σε και γνωρίζοντας πως θα θυμώσεις, ''Να μη βάζεις στο χέρι σου στο στόμα της οχιάς''

Πάντα με αγάπη

Δυο ''Γρουσούζηδες'' καπετάμιοι . Μιχ. Καριάμης - Δημ. Μελαχροινούδης      

Δημήτρης  Διον. Μελαχροινούδης

                        Πλοίαρχος Ε.Ν – Ερευνητής Ιστορίας

                     **                    **                    **

Υποστήριζει ο Μελαχροινούδης

- Η ΔΕΞΙΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ

  Είναι δεξιά νοοτροπία η επιδίωξη της εξυπηρέτησης του ατομικού συμφέροντος σε βάρος του συνόλου. Είναι ακόμα δεξιά νοοτροπία το στήσιμο του πολίτη που περιμένει όταν απουσιάζεις «για 5 λεπτά» για εξωυπηρεσιακές δουλειές σου.

 

  Όταν παρκάρεις το αυτοκίνητό σου στο πεζοδρόμιο σε βάρος των πεζών.

   Όταν ποτίζεις τον κήπο σου από το νερό του διψασμένου.

  Όταν αφήνεις τα σκουπίδια σου στην παραλία ή πετάς τα προϊόντα του  πολιτισμού σου (σκουπίδια και αυτά σε σχήμα σακούλας) στα χωράφια και

στις πάντες του δρόμου.

   Δεξιά νοοτροπία είναι να συμβάλλεις στη φοροδιαφυγή με το να μη ζητάς απόδειξη για ό, τι πληρώνεις και να αγανακτείς για το έλλειμμα του

δημοσίου που θα σου καθυστερήσει τη σύνταξή σου.

  Δεξιά νοοτροπία είναι όταν γεμίζεις τον προθάλαμο βουλευτικού γραφείου και διορίζεσαι σε δημόσια θέση, χωρίς να έχεις τα προσόντα που χρειάζονται εκτοπίζοντας ένα καταλληλότερό σου.

    Όταν ο αγωνιστικός σου παλμός εξατμίζεται, αμέσως μόλις τακτοποιήσεις τα  ενδιαφέροντά σου.

  Όταν σκαρφαλώνεις στην ιεραρχία γλείφοντας και φιλώντας χέρια που κανονικά θάπρεπε νάχεις δαγκώσει.

 

   Είναι η Δεξιά νοοτροπία που φόρτωσε τη συντήρηση στο σβέρκο μας και ας μη γυρεύομε αλλού τους φταίχτες. Ας μη ξεχνούμε και το Χαλίλ Γκιλμπράν : «Αλίμονο στο λαό που υποδέχεται τον κυβερνήτη του με ζητωκραυγές και τον αποπέμπει με γιουχαΐσματα» Και έχομε τόσα παραδείγματα στην πλούσια ιστορία μας που με πείσμα αγνοούμε.

    (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ 9 Μαϊου 1990/108)

καπετάν Δημήτρης Μελαχροινούδης 

- Τα νειάτα όταν θέλουν ΜΠΟΡΟΥΝ να δημιουργήσουν και να προσφέρουν στο ΣΥΝΟΛΟ και για τούτο χρειάζονται την αμέριστη υποστήριξή μας και της Πολιτείας για μια σωστή και όχι κατευθυνόμενη παιδεία, απαλλαγμένης από τους στρουθοκαμηλισμούς του συστήματος.  Ενός συστήματος που σκοπεύει στην εκμετάλλευσή τους, τα θέλει ρομπότ στην υπηρεσία του αδίστακτου εμπορικού κέρδους, και για τούτο προκαλεί τον εκμαυλισμό τους, την περιθωριοποίησή τους και τα σπρώχνει στα παραισθησιογόνα και την αντίδραση.

(Επίσκεψη φοιτητών Πανεπ. Αιγαίου στο Πνευμ.

 Κέντρο Καλλιμασιάς.)

   (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ 6 Ιουν 1990/112)

- Γιος μιανού πρόσφυγα αγνού κομμουνιστή, που πλήρωσε γιατί είχε το θράσος να σκέπτεται ελεύθερα (δεν του δόθηκε διαβατήριο για να εργαστεί στο εξωτερικό), βίωνα από τα πρώτα μου χρόνια τη φτώχεια, τον κατατρεγμό και την καταπίεση από αυτούς που ήταν στα πράγματα.

  Ακόμα το επίσημο κράτος που μεταχειρίζονταν αδιαμαρτύρητα τη θρησκεία της αγάπης, το μπαμπούλα χωροφύλακα, τους αργόμισθους τοποτηρητές του.

  

   Τους παράγοντες που αποφάσιζαν «εν ονόματι του νόμου» και της δημοκρατίας για την τύχη μου, χωρίς ποτέ να με ρωτήσουν.

   Τους διάφορους τέλος βολεμένους, για τους οποίους έπρεπε να «δουλεύει» κανείς για τη διατήρηση της «καθεστηκυίας» τάξης ή του σύγχρονου «κατεστημένου» (αντί του ορθού καθεστημένου).

 

   Τρία τα εφόδιά μου σαν βγήκα στην αρένα της βιοπάλης για να κυνηγήσω το ξεροκόμματο:

  1) Η εργατικότητα  και συσπείρωση γύρω από την οικογένεια που μου ενέπνευσε την αγάπη για τον τόπο μου.

  2) Το «ο Θεός είναι Αγάπη», που μούμαθε ένας φωτισμένος αγράμματος   παππάς.

  3) Ό, τι αποκόμισα από τον «Περικλέους Επιτάφιο» που μου δίδαξε ένας  κυνηγημένος χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες φιλόλογος, για Δημοκρατία και την  υποχρέωση του πολίτη να μετέχει στα κοινά.

 

    Θα πρόσθετα ακόμα και την εμπειρία μου στον Πειραιά, όταν πήγα να μπαρκάρω. Άφραγκος και νηστικός (με άγνοια των γονιών μου) μίσησα

αυτούς που έτρωγαν χωρίς αυτοί να φταίνε.

   (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ 27 Οκτ. 1998/1374)

καπετάν Δημήτρης Μελαχροινούδης 

- Η προσπάθειά μας είναι κόντρα στο ρέμα [και για την παραγκούπολη στο Ρίο ντε Ζανέιρο] Ο Χριστός ή είναι στραβός ή κάμνει πως δε βλέπει

  (Δημ.Φρεζούλης Ανφάς και Προφίλ Η ΑΛΗΘΕΙΑ 13    

   Νοεμ 1992/30(318)

- Ασχολούμαι με τον πολιτισμό από το 1992. Δεν με έχει καλέσει κανείς να βοηθήσω στη δράση του Οργανισμού [ΔΟΑΠΠ Ιωνίας].  Το θεωρώ ως απαξίωση για ό, τι έχω προσφέρει εις βάρος των συμφερόντων μου για χάρη του κοινωνικού συνόλου. Θέλω να εργασθώ και όχι να «πιάσω» καρέκλα.

(Πολίτης 21/01/09-1774)

- [Στα Σκλαβιά] Είναι η κληρονομιά μας που γίνεται ένας σωρός από πέτρες, χωρίς να δίνει κανένας σημασία. Είναι μνημεία «διατηρητέα από την

Πολιτεία», αλλά «κατεδαφιστέα από το χρόνο», την άγνοια και την αδιαφορία.

  Θέλω η ιστορία μας να μείνει ζωντανή, γιατί, όπως ζούμε στην ηλεκτρονική εποχή, όλα κάποτε θα σβηστούν και θα καταστραφούν από κάποιον ιό.

  Είμαστε η χώρα και η περιοχή των τυφλών, που ζητούμε την ανάπτυξη στα άστρα, ενώ βρίσκεται στα πόδια μας.

  Μέχρι κάποιου σημείου οι αντιδράσεις των ιδιοκτητών είναι λογικές. Οι  άνθρωποι σήμερα ζουν απ’ την εκμετάλλευσή τους. Έχω μετανοήσει γιατί

δυσκόλεψα τη ζωή τους, χωρίς να έχει γίνει τίποτα.

Καταλαβαίνω ότι δυσκολεύονται, δεν μπορούν ούτε να επισκευάσουν κάποια, ούτε να κτίσουν γιατί υπό την επίβλεψη της Αρχαιολογίας είναι πανάκριβες  αυτές οι ενέργειες

- Πρέπει να ενδιαφερθεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση.        

   Πρέπει να αναδειχθούν τα Μνημεία, και να επιβιώσουν οι ιδιοκτήτες τους εκμεταλλευόμενοι τις

πολιτιστικές και αισθητικές δυνατότητές τους.     

  Χρειάζεται όμως να αναπτυχθεί άλλη νοοτροπία και αισθητική αντίληψη για να καταλάβομε, να το βιώσομε και να το κάμομε αναπτυξιακό εργαλείο. Πρέπει να ανακηρυχθεί παραδοσιακός, διατηρητέος οικισμός.

 

Τα πουλιά όμως πετούν πολύ ψηλά για τα ξόβεργά μας και δεν κάθονται να α πιάσομε.

Κυνηγώ το ηλιοβασίλεμα μη τυχόν  και αυτό το καταστρέψουν

  (Συνέντευξη στο Δημ. Μυωτέρη Πολίτης   

   07/12/09-1994)

- Ο πολιτισμός θα πρέπει να συμβάλλει στην ενίσχυση της ιστορικής μνήμης και ποτέ δεν συμφώνησα ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν εφαλτήριο για επίτευξη της προσωπικής προβολής ή διαφήμισης εμπόρων

  (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ 17 Μαρτ 1999/1471)

καπετάν Δημήτρης Μελαχροινούδης 

- Η Νότια Χίος μπορεί να έχει καλλίτερο μέλλον, εφ’ όσον ληφθούν υπόψη τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και γίνουν οι σωστές επιλογές. Μόνο τότε θα σταματήσουν τα καραβάνια του ξενιτεμού (Πρόεδρος ΟΠΣΟΝΧ)

  (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ 18 Νοεμ 1999/1628)

**                    **                    **                    **                    **

Απάντηση Μιχάλη Γ. Καριάμη

«Αδερφέ και μόνο το ότι ένας πνευματικός άνδρας του αναστήματος ενός Δημήτρη Μελαχροινούδη, με κάνει κοινωνό των ιδεών του, το θεωρώ ο μηδαμινός εγώ, ύψιστη τιμή και Θεία εύνοια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις '’ρήσεις’’ σου, «ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος σύμφωνα με τα δικά μας πιστεύω και τις σκέψεις μας». «Μη βλέπεις το ποτήρι…. μισογεμάτο» Από σήμερα Προσθέτω, μαζί με τα άλλα το : «Κυνηγώ το ηλιοβασίλεμα μη τυχόν και αυτό το καταστρέψουν». Καλέ μου γρουσούζη, (sic) ‘’Νοτιοχωρούση’’, ένας  άλλος γρουσούζης, χαρακτηρισμένος και αυτός σαν ’’εχθρός του τόπου'' του, του τόπου της Άγιας Μάνας γενέθλιας Γης των βορειοχώρων, που αγάπησε πιο πολύ και από τη ζωή του, ακούει πάντα τις Σοφές Συμβουλές σου. Γνωρίζει την επικινδυνότητα των φιδιών σαν την οχιά,  με τα οποία είναι γεμάτη η γης που πατούμε. Απροσκύνητη όμως κεφαλή, πάνω σε ένα θαλασσοδαρμένο - τυραννισμένο σακάτικο κορμί θα παρακούσει τη σοφή συμβουλή σου. Θα προσπαθήσει να βάλει στο μυαλό της οχιάς τα πανανθρώπινα κελεύσματα σου, μπας και την μετατρέψει σε ήμερο, άκακο, ζούδι σερπετό.

Με μια διαφορά αδερφέ που με θάρρος δημόσια θα την πω. Έπαψαν πια οι χρωματικές ετικέτες και ο πολιτικός διαχωρισμός. Βιώσαμε Εμφύλιο, Βασιλεία, Καραμανλισμό, Δικτατορία, Μεταπολίτευση. Την έκδοση του Σοσιαλισμού, Ελληνικού Τύπου. Δυστυχώς, σήμερα,  βιώνουμε και την ’’Πρώτη φορά (Ψευτο) Αριστερά’’ και να σου πω το κρίμα μου, δεν βλέπω καμιά ουσιώδη διαφορά. Απλά οι Ρουφιάνοι και οι Χωροφύλακες δεν παίζουν πια τον ρόλο που έπαιξαν παλιά. Ζούμε στην μοντέρνα  εποχή των κοριών ή των βαλιτσών της Ε.Υ.Π και όχι μόνον !

Δυστυχώς αδερφέ… Σκλάβοι γεννηθήκαμε και συνεχίζουμε να ζούμε σκλάβοι… !» 
Δυστυχώς καλέ μου άνθρωπε οι πολιτικοί μας, όσοι κυβέρνησαν και κυβερνούν αυτόν τον δίσμοιρο τόπο,  με έκαναν να μην πιστεύω τίποτε και κανέναν. 
    Το δυνατό να γίνει θέλω.                                                               Το εφικτό πια ζητώ και όχι τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.                                                       
    Στη γενιά που έρχεται αφήνω τις ελπίδες μου!      
    Στους αδικημένους Νέους μας.

Δυστυχώς αδερφέ ήμαστε πια πολύ μεγάλοι. Εμείς δεν θα ζήσουμε τη χαρά της «Ανάστασης». Έως τότε θα συνεχίζουμε συμβολικά να θρηνούμε στα χαλάσματα της «Άγιας μας Κυδιάντας» την χαμένη λευτεριά της πατρίδας, μαζί με τα πάθη Θεού και ανθρώπων, αντάμα με τις «αόρατες κουστοδίες». Τους βασανισμένους του σήμερα και τις γενιάς της «ελπίδας» που μας ακολουθεί.

Καπετάν Δημήτρη, για το καλό της Αγαπημένης μας πατρίδας, δίνουμε εδώ και πολλά χρόνια αγώνα καλό για την ανάδειξη του Μεγάλου Πανευρωπαίου Ορατατιστή Κώστα Δ. Περρίκου (τόσο επίκαιρου σήμερα) και των Φυτικών Μνημείων της Μυροβόλου γης (Ελιά του Μελαχροινούδη (και όχι Liverani). Toν Δρυ του Ορφανίδη και τον Πρίνο του Άγιου Γιάννη της Κυδιάντας )… Πιστεύω να κατάλαβες Φίλε μου ότι ξεκινήσαμε από το Άλφα και καταλήξαμε στο πλην μηδέν . Οι δυνάμεις μας αποδείχτηκαν πολύ κατώτερες των επιθυμιών μας. 
Πύλες ερμητικά σφραγισμένες παραβιάζονται. 
Κάστρα αλώνονται. 
Κοσμοθεωρίες και θρησκίες κρημνίζονται  στη λήθη. 
Δεν μπορεί όμως να συμβεί αυτό σε ανθρώπινες κεφαλές με επτασφράγιστα αυτιά, ανθρώπων που δεν στοχάζονται.

Καλή συνέχεια Αδερφέ….                                                           Φτάνουμε πια στο τέρμα του δρόμου μας.

Σε ευχαριστώ πολύ, που βάδισα κάμποσα μέτρα μαζί, καλυμμένος από την σκιά σου, μια και πάντα προπορευόσουν και μου έδειχνες το δρόμο!

καπετάν Μιχάλης  Καριάμης

Μιχάλης Γ. Καριάμης

(Καριαμομίχαλος)

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Το πολυτεχνείο μας δίδαξε την ρευστότητα της ανθρώπινης φύσης μας ...οπού  υπάρχει απόκλιση πάντα αλλά και διάσταση των λόγων και των έργων...

Κάποιοι άνθρωποι νέοι και μεγαλύτεροι βρεθήκαν στη δύνη των γεγονότων τότε ... και θυσίασαν ο καθένας αυτό που είχε αλλά και ότι του έφερε η περίσταση

Μερικοί θυσίασαν και τη ζωή τους στην εξέλιξη των γεγονότων

Κανένας δεν πήγε στη μάχη για να πεθάνει

Το συναπάντημα με τον Θάνατο είναι διαρκές για όλους μας για όλη μας τη ζωή ... έτσι κι αλλιώς

Η μάχη... σημασία έχει η μάχη και οι αξίες που την ορίζουν

Η οργή ποτέ δεν βοήθησε ...

Η οργή κι ο θυμός παρεκτρέπουν

Γιατί εμποδίζουν τον άνθρωπο να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του και να κάνει ειρήνη για να μπορεί να βλέπει καθαρά γύρω του ...

Η ΜΕΣΑ ΜΑΧΗ καθορίζει την έκβαση του κάθε αγώνα μαζί με τις αξίες που πρεσβεύει και υπερασπίζεται ο κάθε μαχόμενος

Κι αυτός που έχει ελεγχόμενη την μέσα μάχη της συμφιλίωσης με τον εαυτό του μόνο αυτός προάγεται σε ΜΑΧΗΤΗ ...αληθινό μαχητή...

Κι ο μαχητής δεν πάει στη μάχη για να πεθάνει αλλά ξέρει πως αν πεθάνει αυτό που θα εξαργυρώσει ο θάνατος του θα είναι ειρήνη ζωή και τιμή για την ανθρωπιά και για το ανθρώπινο γένος

ΕΚΕΙΝΟΣ θα βιώσει την θυσιαστική μαρτυρική ήρεμη και ειρηνική ικανοποίηση της πραγματικής ολοκλήρωσης του στην πολύ υψηλή βαθμίδα που τόσο απουσιάζει στις μέρες μας που καλείται ... ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Σε αυτή την τιμητική βαθμίδα προσωπικά θέλω να βλέπω τα νέα εκείνα παιδιά του πολυτεχνείου ...Τις χαμένες εκείνες νιότες

Κι αν πολλές φορές δακρύζω είναι γιατί ανησυχώ και φοβάμαι μήπως πήγε χαμένη η προσφορά κι η θυσία τους

Μανώλης Φύσσας

ΚΑΤΙ ΠΑΡΟΜΟΙΟ ...

Σήμερα κάτι παρόμοιο ... πιθανολογώ, μακάρι να βγω ψεύτης ... τείνει να προσαρμόσουν πλησίον αυτών ( δόξα την ΜΛΣ που τους συγκρατεί λιγάκι...), με μισθολόγια και συνταξιοδοτικά να γίνουν Τρις χειρότερα ... ΟΣΟ για το Κάσσαρο / υπόφραγμα, Ε πρωτογνώρισα σε ένα ΤΙΤΟΥ επιβατηγό να κοιμόμαστε 3 και 4 σε κουκέτες ...περιμένοντας τον πρώτο που σηκωνόταν να ντυθεί, για να χωρέσει ο δεύτερος κ.ο.κ. ...

Ήταν η πλώρη μας καθώς των φορτηγών οι πλώρες. Γιομάτη πράγματα παλιά, που εμύριζαν βαριά, μʼ ένα τραπέζι ξύλινο στη μέση, λερωμένο και σκαλισμένο σε πολλές μεριές με το σουγιά.

Είχε δεξιά κι αριστερά, απάνω το ‘να στʼ άλλο, τα ξύλινα κρεβάτια μας στα πλάγια κολλητά, που έμοιαζαν, μέσα στο θαμπόν, ανάλαφρο σκοτάδι, φέρετρα που ξεχάστηκαν και μείναν ανοιχτά.

Σε μια γωνιά το αρμάρι μας, απ’  έξω στολισμένο με ζωγραφιές χρωματιστές από περιοδικό ή γαλλικές φωτογραφίες αισχρές, που παρασταίνουν το αμάρτημα της ηδονής το προπατορικό.              

Πάντα βασίλευε σιγή θανατερή εκεί μέσα και περπατούσαμε όλοι μας στις μύτες των ποδιών, κι ήταν στιγμές που νόμιζες πως άκουες να χτυπούνε σαν το ρολόι, μες στη σιγή, οι χτύποι των καρδιών. Κι έκοβε μόνο τη σιγήν ο χτύπος της καμπάνας που άπονου στο καμπούνι, αργά, χτυπούσε των ωρών το πέρασμα, μʼ ένα βαρύ μα λυπημένον ήχο, που πνίγονταν μες στη βοή του αγέρα ή των νεκρών.

Τις Κυριακές, σαν είχανε δουλειά μονάχα οι βάρδιες, σ' αυτήν εμαζευόμαστε και ανάβαμε φωτιά κι ή αισχρές, σιγά, για τις γυναίκες λέγαμε ιστορίες ή το φαΐ μας παίζαμε με πείσμα στα χαρτιά.

Στην πλώρη αυτή κατάστρεψα τον ήρεμον εαυτό μου και σκότωσα την τρυφερή παιδιάτικη ψυχή. Όμως ποτέ δε μʼ άφησε το επίμονο όνειρο μου και πάντα η θάλασσα πολλά μου λέει, όταν αχεί.

ΤΑΔΕ ΕΦΕΙ. ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ ο γνωστός μας / μου αείμνηστος ασυρματιστής, όταν πρώτο συναντηθήκαμε στον Πειραιά ... στο Ακουαριους ...

ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΗΤΑΝ για μερικές γαλιάντρες ΗΤΑΝ άνθρωπος που την Θάλασσα αγάπησε και αυτούς που ζούσαν από αυτήν ....

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ…

Καμάρης Μιχάλης 

Πλοίαρχος Ε.Μ.

ΑΛΛΟ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΦΙΛΟΛΟΓΙΑ

«Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά!»

(Ρήγας Φεραίος, στο Φυσικής Απάνθισμα)

Παρακολουθώντας τον «ντόρο» που σηκώθηκε με αφορμή την ομιλία του Δημήτρη Νομικού, δασκάλου του δημοτικού σχολείου Πυργίου, από τον ανεπίδεκτο μαθήσεως πρόεδρο του χωριού, από τον παρευρισκόμενο διοικητή τάγματος-μπράβο κύριε ταξίαρχε για τους επιτελείς σας- από μερίδα των τοπικών ΜΜΕ, και γνωστών παραφιλολογούντων, διαπιστώνει κανείς το πόσο κατάφωρα παραβιάζεται η επιστημονική προσέγγιση της ιστορικής αλήθειας που έχει βασικό αποδεικτικό κριτήριο την πράξη, ώστε τα γεγονότα να μιλούν από μόνα τους και να μη διαστρεβλώνονται, να μην οδηγούνται σε «τιποτολογία», γιατί έτσι θέλει ένας τοπάρχης , το οποιοδήποτε φασιστικό συνονθύλευμα και όσοι μπερδεύουν την ιστορία με τα βιβλία τσέπης Άρλεκιν!

Αμφισβητήθηκε από αυτή τη μικρή μερίδα, ότι ο Μεταξάς ήταν φασίστας, αμφισβητήθηκε ότι  η κυβέρνησή του, οι υψηλόβαθμοι επιτελείς του προεξάρχοντος του Παπάγου ήταν ηττοπαθείς, ότι το όχι που εκστόμισε ήταν το ναι στα αφεντικά του στους Άγγλους- «Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ» ανέφερε ο κεντρώος πολιτικός Καφαντάρης-  και όχι γιατί συντασσόταν με το ΟΧΙ του λαού στον ιταλικό και γερμανικό φασισμό. Άλλωστε αυτόν τον λαό τον είχε στο γύψο 4 χρόνια, στις φυλακές, στις εξορίες και στα βασανιστήρια με το ρετσινόλαδο. Αυτός ήταν ο Μεταξάς και για όσους δεν μπορούν να διαβάσουν, ας δουν τη φωτογραφία.

Αμφισβητήθηκε ότι το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ απελευθέρωσαν την Ελλάδα, διαστρεβλώθηκε μέχρι βλακείας η ομιλία του Δημήτρη Νομικού με αναφορές για το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας ως απελευθερωτή λες και μοιάζουμε όλοι  στον αχταρμά που έχουν κάποιοι στο κρανίο τους, προβοκαρίστηκε έντεχνα ο ομιλητής ότι ανέφερε όχι ιστορικές αλήθειες , αλλά προσωπικές του απόψεις.

Ας δούμε λοιπόν ποιοι είναι οι ανιστόρητοι.           Ο Μεταξάς , τον Μάη του 1940, λίγους μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου, έλεγε στην  «Ντέιλι Τέλεγκραφ»: «Είμεθα ουδέτεροι εφ' όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης» ( «Τα Μυστικά Αρχεία του Φόρεϊν Οφφις», ΒΙΠΕΡ, εκδόσεις «ΠΑΠΥΡΟΣ», σελ. 76)

«Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι»  (Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», τόμος Δ', σελ. 77)         

Δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό ένα καθεστώς, μέσω του οποίου, όπως ο ίδιος ο Μεταξάς έλεγε: «Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...».(στο ίδιο)

Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι , τόσο το Κόμμα των Φιλελευθέρων όσο και των Λαϊκών ψήφισαν υπέρ της κυβέρνησης Μεταξά στη Βουλή (οι μεν πρώτοι έδωσαν «ψήφο εμπιστοσύνης», οι δε δεύτεροι «ψήφο ανοχής» - το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που ψήφισε «κατά») τον Απρίλη του 1936, παραδίδοντας επίσημα και σύμφωνα με τους κανόνες του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος τη διακυβέρνηση στο μελλοντικό δικτάτορα.

Αυτό λοιπόν ήταν το «Όχι», που πίστευε ο Μεταξάς! Παρά τον τορπιλισμό της «Έλλης» το υπουργείο εξωτερικών στο επίσημο ανακοινωθέν της 16^ης Αυγούστου 1940 εξακολουθούσε να κλείνει τα μάτια δηλώνοντας αναληθώς: « Μέχρι της ώρας ταύτης ουδέν στοιχείον περί της εθνικότητος του επιτεθέντος υποβρυχίου κατορθώθη να εξακριβωθεί…» (Αθανασίου Παπαδημητρόπουλου, Υποπλοιάρχου (ΕΦ/Ο) ΠΝ Ναυτική Επιθεώρηση Τεύχος 589-Τομος 174 σελ 68)

Τα  δε επιτελικά σχέδια, ηττοπαθή, αποδεικνύουν την ολιγοψυχία αυτών που υποτίθεται θα υπεράσπιζαν την πατρίδα στις δύσκολες ώρες που περνούσε. Αναφέρεται στις σχετικές οδηγίες προς την 8^η μεραρχία και το διοικητή της , Κατσιμήτρου που κάλυπτε ολόκληρη την περιοχή της Ηπείρου και σήκωσε το βάρος της Ιταλικής επίθεσης, δυστυχώς μετέπειτα δωσίλογου στην κυβέρνηση Τσολάκογλου: «Η κυβέρνησις δεν αναμένει βεβαίως παρά της μεραρχίας νίκας δεδομένης της αριθμητικής υπεροχής του αντιπάλου, αναμένει όμως εκ ταύτης να σώσει την τιμή των ελληνικών όπλων….» Αντ’  αυτού όμως ο  διοικητής Κατσιμήτρος  στέλνει στους άντρες του την ακόλουθη διαταγή. «Έχω να σας γνωρίσω ότι ο αγών ημών θα είναι σκληρός έχοντες την στερράν  πεποίθησιν ότι τον επιδρομέα θα τον απορρίψωμεν ηττημένον πέρα των συνόρων καταδιώκοντες τούτον κατά πόδας εις το έδαφός του….. το βλέμμα πάντων πρέπει να είναι πάντοτε εστραμμένον προς  τα εμπρός  διότι θα αγωνισθώμεν υπέρ βωμών και εστιών. Η τιμή των ελληνικών όπλων απαιτεί όπως οιονδήποτε τμήμα εις οιανδήποτε κατάσταση και αν ευρεθεί δέον να πολεμήσει μέχρι του τελευταίου ανδρός και του τελευταίου φυσιγγίου και να θυσιαστεί αλλά ουδέποτε να παραδοθεί.» ( Η Ήπειρος προμαχούσα έκδοση ΓΕΣ 1982)

Η θεωρία λοιπόν του όλοι αντιστάθηκαν είναι η θεωρία για να κρύψουν οι αστοί και η τάξη τους  τη δική τους  απουσία και συνθηκολόγηση με τους φασίστες κατακτητές. Γι αυτό και δεν ήταν όλοι στον αγώνα, όπως αρέσκονται να λένε. Ήταν οι ταγματασφαλίτες που τους χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί φασίστες και μετέπειτα οι Άγγλοι, ήταν τα κυβερνητικά επιτελεία Παπανδρέου, Παλάτι και λοιπών που την «κοπάνησαν» για το Κάιρο και ο λαός από την άλλη, που έμεινε αβοήθητος με αιμοδότη και μπροστάρη το ΚΚΕ που με άλλα 4 κόμματα ίδρυσε το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ την ΕΠΟΝ!

Όταν κατέβαζαν τη γερμανική σημαία οι Σάντας και Γλέζος, η εφημερίδα «Βραδυνή» της 1^ης Ιουνίου 1941 τους κατήγγειλε  σαν «παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας» αυτούς που κατέβασαν την χιτλερική σημαία η οποία αξίζει «την προσήκουσαν τιμήν και τον ειλικρινή σεβασμόν»…Ο Νίκος Ζαχαριάδης όμως,  από τα μπουντρούμια της φυλακής που τον είχε η ασφάλεια  του Μεταξά γράφει :«Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ. Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα (…). Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό. Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα ’ναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας».

Ο ίδιος, αρθρογραφώντας στο Ριζοσπάστη με ψευδώνυμο, από το 1934 έγραφε για την ανάγκη συνεργασίας των συνδικαλιστικών δυνάμεων σε αντιφασιστικό μέτωπο, γι αυτό στις 5 Οκτώβρη του ίδιου χρόνου με πρωτοβουλία του ΚΚΕ υπογράφτηκε σύμφωνο κοινής δράσης για την αποσόβηση του κινδύνου επιβολής φασιστικής δικτατορίας στην Ελλάδα, με το αγροτικό κόμμα, τη ΓΣΣΕ , την Ενωτική ΓΣΕΕ και τις ανώτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις, χωρίς να περιμένουν καμία «εντολή» από την ΕΣΣΔ( Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ τόμος Α σελ 269-270)

Αυτά λένε τα στοιχεία και όχι τα «αρχεία του ΚΚΕ» τύπου Μανιαδάκη, που επικαλείται  για να ρίξει μελάνι και αντικομουνισμό  ο δημοτικός σύμβουλος κ. Παπαδόπουλος μπερδεύοντας μάλλον το θρησκευτικό περιοδικό «Προς τη Νίκη» με την ιστορική επιστήμη!

Για να δούμε όμως και τα μαγειρέματα των αστών, ο Γ. Δάφνης, στο έργο του «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», αναφέρει πως ο Πλαστήρας πρότεινε στο Βενιζέλο τη διενέργεια πραξικοπήματος, ώστε να «κάνουμε ό,τι και στην Ιταλία, που χάρις στο Φασισμό προοδεύει». Ο Βενιζέλος «του απήντησε ότι δεν ήτο μεν ενθουσιασμένος με το κοινοβουλευτικόν καθεστώς, αλλ’ ότι τα ελαττώματα των άλλων λύσεων ήσαν τόσο μεγάλα, ώστε ουδ’ επί στιγμήν εδέχετο αλλαγήν του πολιτεύματος. Η Ιταλία, προσέθεσεν, επήγαινε καλά, διότι εκεί υπήρχε δικτάτωρ, ενώ εις την Ελλάδα δεν υπήρχε δικτάτωρ… Και χαριτολογών, κατέληξεν ο Βενιζέλος: “Αν πείσεις τον Μουσολίνι να αφήση την Ιταλίαν και να έλθη εδώ, τότε, ίσως, συμφωνήσω να γίνη δικτατορία”»( Γ. Δάφνης: «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», τ. Β΄, εκδ. «Ικαρος», Αθήνα, 1955, σελ. 182-184.)

Αυτός ήταν ο Όρκος των Ταγμάτων Ασφαλείας, για να μην ξεχνόμαστε:  «Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς, ότι διά μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ».

Και αυτός ο Όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας του ΕΛΑΣ στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά.

 «Εγώ, παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι ν’ αγωνιστώ πιστά στις τάξεις του ΕΛΑΣ για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα, να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιός του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά και την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω εάν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δεν γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».

Η απάντηση όμως για το ποιοι πολέμησαν και απελευθέρωσαν τη χώρα  καμιά φορά έρχεται από τις πιο «απρόσμενες» πηγές: Έκθεση του Βρετανικού Υπουργείου των Εξωτερικών (Foreign Office) στις 27 Ιούλη 1943 αναφέρει πως οι βασιλόφρονες «υπήρξαν ενεργοί (ή από την απάθεια, αδράνειά τους) συνεργάτες του εχθρού και τώρα φυσικά κάνουν ύστατες προσπάθειες να αποδείξουν -μέσω της βιαστικής δημιουργίας νέων “αντιστασιακών ομάδων” και της υπογραφής πρωτοκόλλων- την πίστη τους στους Συμμάχους» (Έκθεση του Foreign Office, 27.7.1943, Φάκελος HS5/22, Public Record Office.)

Παράλληλα, στη σχετική «Αναφορά για την Ελλάδα» (1943) αναφέρεται: «…την ίδια στιγμή που τα εθνικιστικά και συντηρητικά στοιχεία σπαταλούσαν τον χρόνο τους στην αδράνεια, το ΕΑΜ τράβηξε μπροστά φτάνοντας ένα σημείο στο οποίο μπορεί να ισχυριστεί πως είναι ο κύριος αντιπρόσωπος της ελληνικής αντίσταση […]Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το ΕΑΜ είναι ο ηγετικός παράγοντας στο αντιστασιακό κίνημα, και δικαιολογημένα ισχυρίζονται πως ηγούνται του αγώνα τόσο για την απελευθέρωση από τον Αξονα, όσο και για τις εσωτερικές ελευθερίες […]

Οι πρώην πολιτικές προσωπικότητες απέτυχαν να δείξουν στο λαό οποιαδήποτε ηγετική ικανότητα με αυτό ή τον άλλο τρόπο, καθ’ όλη τη διάρκεια της κατοχής. Κάποιοι κάτοχοι μεγάλων περιουσιών είναι αντίθετοι στο κίνημα αντίστασης γιατί βλέπουν τα τεράστια κέρδη που συσσώρευαν από την κατοχή να εξατμίζονται από τον κοινό σκοπό […]

Αλλά η μάζα του λαού βλέπει τους αντάρτες ως ηγέτες του αγώνα, και η θέση που κέρδισε το ΕΑΜ αποτελεί απόδειξη πως δεν υπάρχει σοβαρή αντιπολίτευση σε αυτό…»( Σύνοψη της Αναφοράς για την Ελλάδα, 1943, Φάκελος HS5/224, Public Record Office.)

Κλείνοντας να δούμε δύο ακόμα σημεία. Στην ΕΣΣΔ του αιμοσταγούς Στάλιν ο σοβιετικός Λαός έδωσε τα παρακάτω, ακολουθώντας τον ηγέτη του και το κομμουνιστικό κόμμα. Στο Ανατολικό Μέτωπο η Βέρμαχτ σημείωσε τα ¾ των συνολικών απωλειών της. Η Σοβιετική Ένωση είχε περίπου 20.000.000 νεκρούς σε μάχιμο και άμαχο πληθυσμό (εκ των οποίων 2.000.000 μέλη του ΚΚΣΕ), ενώ η Βρετανία 375.000 και οι ΗΠΑ 405.000.

Ο Κόκκινος Στρατός σήκωσε το κύριο βάρος (65%) των στρατιωτικών απωλειών μεταξύ των Συμμάχων (Βρετανία και ΗΠΑ από 2% αντίστοιχα). Οι απώλειες του αμερικανικού στρατού στη Γερμανία ήταν 8.351 άνδρες, ενώ μόνο η μάχη για το Βερολίνο στοίχισε στους Σοβιετικούς 300.000 νεκρούς και τραυματίες. Η πολιορκία του Λένινγκραντ υπήρξε η πιο αιματηρή στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Κράτησε 872 ημέρες και κόστισε τη ζωή σε περίπου[1] 1.000.000 Σοβιετικούς πολίτες. (Αναστάση Γκίκα: ΚΟΜΕΠ 2010 τεύχος  5. Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος μέσα από τα σχολικά βιβλία)

Δεύτερον, το επιχείρημα περί «μοιρασιάς του κόσμου» θεμελιώνεται διαχρονικά στο περιβόητο «χαρτάκι», που ο Τσόρτσιλ έδωσε στο Στάλιν κατά τη διμερή συνάντηση που έλαβε χώρα τον Οκτώβρη του 1944 στη Μόσχα, για να το λάβει πίσω με ένα σημάδι, το οποίο -σύμφωνα πάντοτε με τον ίδιο- υπονοούσε συμφωνία στην προτεινόμενη μοιρασιά. Το «γεγονός» αυτό έγινε για πρώτη φορά γνωστό μέσα από την έκδοση των απομνημονευμάτων του Βρετανού πρωθυπουργού. Ωστόσο, στην πληθώρα των διπλωματικών εγγράφων και πρακτικών, που εμπεριέχονται στα σοβιετικά, τα βρετανικά ή τα αμερικανικά αρχεία, δε βρέθηκε ποτέ τίποτε άλλο που να υποστηρίζει μια τέτοια συμφωνία. Τουναντίον, υπάρχουν πολλές αναφορές στις ενστάσεις της ΕΣΣΔ όσον αφορά τις προσπάθειες, ιδίως του Τσόρτσιλ, να καθοριστούν σφαίρες επιρροής, οι οποίες θα διασφάλιζαν το πρότερο -αντιδραστικό- status quo για μια σειρά χώρες που βρίσκονταν υπό την άμεση κυριαρχία του βρετανικού ιμπεριαλισμού. (πχ Έγγραφο του Υπουργείου Πολέμου της Βρετανίας (FO 371/112828, Public Record Office), με ημερομηνία 1 Γενάρη 1944, όπου αναφέρεται ξεκάθαρα πως «η άποψη της σοβιετικής κυβέρνησης […] είναι ότι τα ζητήματα που αφορούν τις χώρες της Νοτιανατολικής Ευρώπης θα τα λύσουν οι λαοί αυτοί από μόνοι τους»)

Τέλος σε όλους τους «πατριώτες» που τα έβαλαν με το δάσκαλο Δημήτρη Νομικό, που δίκασαν την κομμουνιστική του ιδεολογία και του ζητούν δηλώσεις μετανοίας, νομίζοντας ότι είμαστε αθύρματα των καιρών, τους αφιερώνουμε τα λόγια το Βελουχιώτη, από την πλατεία της Λαμίας τη μέρα της απελευθέρωσης της χώρας από το ΕΑΜ:

 «  …Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; Όταν έξαφνα στα 1929 - 31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τότε τη χώρα μας, να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν. Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.

Όταν ήταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή. Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύουνται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή(...)».

ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ

ΔΑΣΚΑΛΟΣ-ΑΙΡΕΤΟΣ ΣΤΟ ΠΥΣΠΕ ΧΙΟΥ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΗΝ «ΕΝΟΤΗΤΑ» (ΠΑΜΕ)

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ

---

[1] Για περισσότερη τεκμηρίωση στα παραπάνω στο άρθρο: Αναστάση Γκίκα: ΚΟΜΕΠ 2010 τεύχος 5. «Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος μέσα από τα σχολικά βιβλία».