«ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ»

 

ΠΑΛΙΑ ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΥΛΙΚΩΝ ΤΟΥΣ.

 

          Μετά από 39 χρόνια στην α/μια  εκπαίδευση και παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα με την απεργοσπαστική στάση «πρωτοκλασάτων» μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, στην απεργία της ΑΔΕΔΥ, αλλά και τα μαθήματα περί νόμιμου και ηθικού-φευ- από τους ίδιους με αφορμή τους μόνιμους διορισμούς  , περνά καλειδοσκοπικά  από τα μάτια μου, όλη αυτή η διασπαστική λογική των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ μαζί και χώρια, του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι και τη σημερινή  του κ. Μητσοτάκη και της λοιπής αριστείας.

Στο ίδιο μήκος κύματος περνά και ό ρόλος του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, του νεροκουβαλητή δηλαδή της συστημικής λογικής, να αλλάζουμε τον αγωγιάτη αλλά όχι το αγώι, με το αζημίωτο φυσικά. Οι πάλαι ποτέ συνδικαλιστές που βγαίνουν στα κάγκελα στην αντιπολίτευση , να γίνονται υπουργοί, δήμαρχοι, περιφερειάρχες , στελέχη υπουργείων κλπ, στην κυβέρνηση και το ανάποδο πάλι στην αντιπολίτευση. Αρκεί , όπως έλεγε ο Φουκώ, το σώμα, δηλ.  όλοι εμείς, να είναι παραγωγικό και υποταγμένο. Θα συμπλήρωνα ότι αναγκαία και ικανή συνθήκη για να συμβαίνουν τα άλλα δυο είναι να είναι και διασπασμένο, ως προς την πλευρά που ανήκει, των παριών ή των πατρικίων.

Έτσι λοιπόν, ο «αλληλοσκοτωμός» στο χώρο μας ,  ξεκινούσε με το δάσκαλοι από μια , καθηγητές από την άλλη, συνέχισε με το δάσκαλοι Παιδαγωγικών ακαδημιών, δάσκαλοι παιδαγωγικών τμημάτων,  με μετεκπαίδευση δίχρονη, και  χωρίς ,  της ειδικής αγωγής από τη μετεκπαίδευση, δάσκαλοι στα τμήματα ένταξης με τριετία και μήλο της έριδος το όχι ευκαταφρόνητο τότε επίδομα ειδικής αγωγής, δάσκαλοι ελεύθεροι και δάσκαλοι παντρεμένοι,  με σύμφωνο συμβίωσης και δάσκαλοι με παπά και με κουμπάρο,  της ειδικής αγωγής με δασκάλους με μεταπτυχιακά στην ειδική αγωγή, αναπληρωτές και μόνιμοι,  δάσκαλοι μόνιμοι και δάσκαλοι ειδικοτήτων,αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου με δασκάλους πλήρους ωραρίου, δάσκαλοι του χ σχολείου με δασκάλους του ψ σχολείου, όλοι εναντίον όλων για τις αποσπάσεις , για τις μεταθέσεις, για τις τοποθετήσεις…

Στον ήδη μακρύ κατάλογο, μπορεί κανείς να κάνει τις δικές του προσθέσεις, ωστόσο, πριν αφήσει το συναίσθημα να τον οδηγήσει, ας σκεφτεί ορθολογικά και με βάση την πλευρά που ανήκουμε ως εργαζόμενοι:ποιος ωφελείται από όλα τα παραπάνω διασπαστικά διώνυμαμέσα στον κλάδο των εκπαιδευτικών;

Εμείς ή τα αφεντικά μας; Εμείς ή η κυβέρνηση και γενικά οι κυβερνήσεις; Πού εδώ και μέρες με βαριές ευθύνες των απεργοσπαστών του ΔΣ , γίνεται προσπάθεια να στραφεί η συζήτηση;Στο νόμο Γαβρόγλου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που διατηρεί ατόφιο η ΝΔ, γιατί ακριβώς προάγει τον ταξικό διαχωρισμό, την κατηγοριοποίηση  και την ανισοτιμία των δασκάλων ή στις παραπάνω διασπαστικές και καταστροφικές  λογικές;

Και αν όλοι αυτοί κάνουν τη δουλειά τους ως επισπεύδοντες της μιας ή της άλλης κυβέρνησης , εμείς δεν οφείλουμε να δούμε το παρασκήνιο;

Είναι δυνατόν, όποιος δεν διορίζεται εξ αιτίας των άθλιων νόμων τους , που συντηρούν και επιδιώκουν  την εργασιακή εφεδρεία και ομηρεία , για να πιέζουν όσους εργάζονται, να τα βάζει με αυτούς που διορίζονται;

Είναι δυνατόν την αδικία του νόμου να την χρεώνονται όσοι την αντιπάλεψαν, γιατί διορίστηκαν; Είναι δυνατόν να τα βάλουμε με αυτούς, πουαγωνίζονταν στην πράξη με απεργίες, διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις για άμεσο μόνιμο διορισμό όλων των αναπληρωτών με προσόν μόνο το βασικό πτυχίο, όταν οι άλλες συνδικαλιστικές δυνάμεις νεροκουβαλητές των κυβερνήσεων, μιλούσαν και μιλούν για σύστημα διορισμού και ουτοπικά αιτήματα;

Να τα βάλουμε τότε και με αυτούς που διορίστηκαν μέσω των εξετάσεων του ΑΣΕΠ, που αντικατέστησε την  κατάργηση της επετηρίδας, από τον εξ ίσου άθλιο νόμο του Αρσένη επί ΠΑΣΟΚ. Να στοχοποιήσουμε και του επόμενους της γενικής αγωγής, όσοι αγωνιζόμαστε ακριβώς για μόνιμο διορισμό μόνο με το βασικό πτυχίο και να τους εγκαλέσουμε για το ήθος τους.

Να τους θεωρήσουμε apriori , ότι είναι μειωμένης επαγγελματικής ηθικής και να τους κουνάμε το δάκτυλο για να σέβονται τους μαθητές τους και το λειτούργημά τους, να σέβονται αυτούς που θα παραμείνουν άνεργοι, γιατί εξ αιτίας τους θα είναι σε αυτή την κατάσταση, (!!!) να τους εγκαλέσουμε για την όποια εξέλιξη στην καριέρα τους και να τους υποδείξουμε εμείς , πότε και πώς θα μετατίθενται και πότε και πώς θα  υποβάλλουν  αιτήματα υπηρεσιακών μεταβολών, πότε και πώς θα ζητάνε βελτίωση θέσης από απομακρυσμένο σχολείο, από το ειδικό σχολείο κλπ.

Να τους  θεωρήσουμε apriori υπολειπόμενης επαγγελματικής ευαισθησίας απέναντι στα παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού θα είναι και της γενικής αγωγής, κι ας   τα έχουν στην τάξη τους αυτά τα παιδιά τουλάχιστον στις 20 από τις 24 διδακτικές  ώρες σε ιδανικές συνθήκες βέβαια, ας  τους δώσουμε εν τέλει και  τον ορισμό της ανθρωπιάς, αφού υπολείπονται και σ΄αυτό!

Να  κρίνουμε, στο τέλος,  εμείς τα μεταπτυχιακά και τις ειδικεύσεις κατά τη δική μας πικρή ή λιγότερο πικρή εμπειρία, αποφεύγοντας τη μεγάλη εικόνα του ταξικού πολέμου, ανάμεσα στη δική μας ζωή και στη ζωή μιας δράκας εκμεταλλευτών μας και του πολιτικού της προσωπικού.

Κατανοώ απόλυτα τον πόνο κάθε συναδέλφου, ειδικά των αναπληρωτών, αφού γιατο δράμα της αδιοριστίας , έχω πικρή πείρα που συνεχίζεται, αλλά είναι κατανοητό σε ποιον  κύκλο ανθρωποφαγίας μπαίνουμε, τη στιγμή , που όλοι είμαστε τα θύματα των πολιτικών των κυβερνήσεων και των νόμων τους; Είναι κατανοητό σε ποιο τρυπάκι μας βάζουν συνδικαλιστικά στελέχη, νεροκουβαλητές των παραπάνω;

Μπροστά λοιπόν σε αυτά που περνάμε και μπροστά σε αυτά που έρχονται χρειάζεται αναστοχασμός και σωστό κριτήριο , σωστό μετράρι της ζωής μας και των προβλημάτων μας.

Είμαστε με το «διαίρει και βασίλευε», μιας και όπου φτώχεια και γκρίνια ή συντασσόμαστε με την ενότητα της τάξης μας ως εκμεταλλευόμενοι που είμαστε, σε ένα αραγές μέτωπο απέναντι στην αιτία των προβλημάτων μας, το κράτος της εργοδοσίας και των συμφερόντων που εκπροσωπεί;

Ξεμπερδεύουμε με ηγεσίες Πέμπτη φάλαγγα μέσα στους συλλόγους μας, στη ΔΟΕ,  και στα άλλα  συνδικάτα ή τις ακολουθούμε στο βούρκο της ανθρωποφαγίας;

Μην περιμένετε απαντήσεις πέρα από τις δικές μας  , όπως και μην περιμένετε να αλλάξουν τα πράγματα, όσο λείπουν αυτές οι απαντήσεις με σωστό στη βάση της θέσης μας  κριτήριο από το κίνημα, όχι μόνο το εκπαιδευτικό , αλλά συνολικά το εργατικό και δημοσιοϋπαλληλικό.

 

ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ

ΑΙΡΕΤΟΣ ΑΠΥΣΠΕ Β ΑΓΑΙΟΥ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΓ ΑΔΕΔΥ ΧΙΟΥ

 

 

ΤΡΕΙΣ κι ο ΚΟΥΚΟΣ !!!

Στην ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ !!!

Εν όψει Αυτοδιοικητικών  και Ευρωεκλογών, λίγα λόγια θα γράψω και θα πω ! Εδώ και πάρα πολλά χρόνια παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στο νησί της Χίου από πολιτικά κόμματα, συνδικαλιστικές οργανώσεις, φορείς, σωματεία, πολιτιστικούς συλλόγους … τρέχα γύρευε και Νικολό καρτέρει που λέει ο λόγος !

Οι εποχές, οι καιροί,οι εξελίξεις τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και το ΠΑΜΕ και οι σύντροφοι του είναι γαζωμένοι και κολλημένοι ακόμη στις ιδεοληψίες της Σοβιετικής Ένωσης και του Ανωτάτου ΣΟΒΙΕΤ με τις κολεκτίβες και το καρεκλοκένταυρο Δημόσιο με στόχο να καλοπερνάνε στις Δημοσιοϋπαλληλικές πολυθρόνες και καρέκλες τους φορώντας τις παρωπίδες του ιδεατού Κομμουνισμού που η Γενέτειρα του η ΜΟΣΧΑ το έχει απεμπολήσει γιατί έχει μπλέξει στα γρανάζια της Τραπεζικής Παγκοσμιοποίησης και το μοίρασμα των πλουτοπαραγωγικών πηγών του κόσμου, συμμετέχοντας σε αντιπαράθεση σε όλους τους πολέμους των υποβαθμισμένων πολιτισμικά κρατών με θύματα ανθρώπινες μικρές ψυχούλες και φυσικά εμπλουτίζοντας την πολεμική τους βιομηχανία !

Δεν μπορώ να καταλάβω πως οι ντόπιοι ιθύνοντες του ΠΑΜΕ παραμένουν ακόμη και επιμένουν στις παλαιολιθικές δοξασίες και τακτικές ; Νομίζω και πιστεύω τους αρέσει αυτή η περιχαράκωση για να έχουν οφίτσια και τα προνόμια συμμετοχής στα κοινά για να εξασφαλίζουν και τις δικές τους έμμισθες δημοσιοϋπαλληλικές  θέσεις που όποτε θέλει ο καθένας δουλεύει πίσω και κάτω από την ομπρέλα του συνδικαλιστή !

Πηγή φωτογραφίας : astraparis.gr

Δεν πιστεύω ότι αυτό το συγκεκριμένο κόμμα θέλει ποτέ του να κυβερνήσει την χώρα αλλά πάντοτε να είναι αρνητικό στην ελεύθερη οικονομία την ανάπτυξη και την ιδιωτική πρωτοβουλία που την θεωρούν καταπίεση του λαού και των εργαζομένων γενικώς της χώρας! Και δεν έχουν καταλάβει ποτέ τους όλοι οι αριστερόστροφοι ιδεοληψίες ότι εάν δεν υπήρχαν τα έσοδα του κράτους από την ελεύθερη οικονομία όλοι αυτοί από πού (;) θα έπαιρναν τον μισθό τους και θα ζούσαν άνετα και για την σημερινή εποχή εν σχέση με τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα πλουσιοπάροχα ;

Αυτές οι σκέψεις μου ήρθαν στο μικρό μου μυαλουδάκι βλέποντας την λαοθάλασσα (αστεία ) της πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης και πορείας του ΠΑΜΕ ! Και το ερώτημα είναι για γέλια ή για κλάματα ;

Λευτέρης Πυκνής (Μαλλιάς)

Καλλιμασιωτης !




*                                   *                                   *

Υγ : ( Μόνιμα στη ζωή μου στον ιδιωτικό τομέα και την ελεύθερη οικονομία πληρώνοντας για όλα μου τα χρόνια πολλούς πάρα πολλούς φόρους για να παίρνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι τον παχυλό τους μισθό και να δουλεύουν ούτε τις μισές μέρες του χρόνου ) !

ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΕ ΝΑ ΔΕΚΕΒΡΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

2 Δεκεμβρίου 2012 ·

Πασαλιμάνι ... !!! 

ΕΙΜΑΙ στο πασά λιμάνι σε ένα ιντερνέτ καφέ 10 και μισή βράδυ και γράφω. Το κρύο είναι μέτριο μετά από μια βροχή της προηγούμενης νύχτας.

Είναι 2 του Δεκέβρη

Η τακτική μου είναι η κλασική των ναυτικών που μάθαμε να μπαίνουμε στους ξένους τόπους από την πίσω πόρτα.

Είμαι μόλις δυο μέρες εδώ έμεινα νηστικός Κυριακή βράδυ και περιδιαβαίνω την περιοχή πάνω κάτω από το ναυτικό νοσοκομείο Πειραιά μέχρι το υπουργείο εμπορικής ναυτιλίας

Βλέπω και σκέφτομαι.

Βλέπω τις αφίσες κολλημένες άτακτα και αλληλο-καταπιεζόμενες αντιφατικά

Μια συστοιχία υπερέχει αυτή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου Λίγο πιο δίπλα μονάκριβη του Γιάννη Σπανού.

Κι ανάμεσα τους χαμηλά σαν απελπισμένη φωνή μια κόκκινη μικρή ταλαίπωρη σαν φωνή απελπισίας με τίτλο «μερεμετίζω βάφω». Καθώς παρατηρώ τις αφίσες πέρασε από δίπλα μου ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων με ένα μεγάλο καρότσι σούπερ μάρκετ φορτωμένο με διάφορα είδη επιβίωσης υπνόσακοι ρούχα χαρτόνια βασανισμένα όλα από τη χρήση.

Τους άφησα να προχωρήσουν λίγο και τους ακολούθησα διακριτικά. Σε λίγο φθάνοντας έξω από το μεγάλο σουπερμάρκετ του Μαρινόπουλου μπήκαν σε ένα στενό παραδρόμι αδιέξοδο.   Προχώρησα και τους προσπέρασα διακριτικά. Σε λίγη ώρα ξαναγύρισα και τους είδα να έχουν εγκατασταθεί. Είχαν ήδη στρώσει στο τέρμα του αδιέξοδου και είχαν βάλει το καρότσι σαν παραβάν να τους καλύπτει.

Ένα σχοινί ήταν περασμένο μέσα από το πλέγμα του καροτσιού και τα δυο άκρα του ήταν μέσα στα στρωσίδια προφανώς στα χέρια η στα σώματα των κοιμωμένων για ασφάλεια... Παραπάνω το «πίτσα χατ» είχε κάποιους στα τραπέζια που έτρωγαν λαίμαργα ενώ στο εστιατόριο δίπλα τα πιάτα ήτανε ξέχειλα από τα αποφάγια...

Ένοιωθα πείνα μα δεν ήθελα να φάω δεν μπορούσα να φάω μπερδεύτηκα. Η αλήθεια είναι ότι τόσα χρόνια που ταξιδεύω στον κόσμο όπως άλλωστε και οι συνάδελφοι μου ναυτικοί έχουμε χορτάσει να βλέπουμε όλες αυτές τις κοινωνικές ακρότητες...

Τις συνηθίσαμε;;   Δεν μπορώ να δώσω μιαν απάντηση ούτε στον εαυτό μου

Δε νομίζω πως είναι κάτι που συνηθίζεται

Όμως νομίζω πως με χρόνια αυτή σχέση βοηθάει να βγούνε κάποια στέρεα συμπεράσματα εξαιρετικά δυσάρεστα..

Ότι δηλαδή όλα τα λαμπερά και καταληκτικά του δυτικού τεχνολογικού πολιτισμού και τής κατανάλωσης έχουν ένα ζοφερό αντίποδα. Μιαν αντίπερα δηλαδή  όχθη

Κάθε τι ... που απολαμβάνουμε εμείς ... με τα ωραία μας αυτοκίνητα τούς υπολογιστές τα κινητά τα αεροπλάνα,  περιέχουν αίμα από την εκμετάλλευση αθώων ανθρώπων και μέγα μερίδιο στην περιβαλλοντική καταστροφή..

Και επειδή σε αυτό τον κόσμο έχει χαθεί κάθε έννοια του μέτρου από τον σύγχρονο «πολιτισμένο δυτικό άνθρωπο» αυτό έχει σαν αποτέλεσμα με πολύ γρήγορο ρυθμό να γίνεται όλο και πιο φανερός στον ορίζοντα ο ζοφερός αντίποδας της υπερκαταναλωτικής αυτοκαταστροφικής διαχείρισης των πόρων του πλανήτη...

Η στάθμη δυστυχώς της ζοφερής πλευράς μας κτύπησε την πόρτα και μας την κτυπά συνεχώς και εμείς θέλοντας και μη τής την ανοίγουμε …

Και με το ρυθμό που αλλάζουν τα πράγματα προς το χειρότερο είναι ζήτημα λίγων δεκαετιών η επιβίωση μας στον πλανήτη

Είναι άραγε νομοτελειακό να συμβεί ... Μπορεί να αναχαιτισθεί;;

Ποιος ξέρει..

Αυτό που σίγουρα συμβαίνει και όλοι το βλέπουμε είναι ότι η καταστροφή της φύσης συνεχίζεται …

Και στη φύση περιλαμβάνεται και ο άνθρωπος που εμφανίζεται σαν ό χειρότερος εχθρός του ανθρώπου της φύσης και της φύσης του...

Μανώλης Φύσσας

Η κυβέρνηση ξανά ενώπιον του μειωμένου ΦΠΑ

Η απάντηση της Ευρωπαϊκής επιτροπής[i] στο σχεδόν ταυτόσημο ερώτημα που κατέθεσαν οι δήμαρχοι νησιών του Βορείου Αιγαίου και ένας πολίτης, δίνει την δυνατότητα να εξαχθούν συμπεράσματα που θα βοηθήσουν στο ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις που μπορεί η κυβέρνηση αλλά και οι τοπικοί φορείς, να κάνουν σχετικά με την διατήρηση ή όχι του μειωμένου ΦΠΑ στα πέντε νησιά που εφαρμόζεται ακόμα.

Τα ερωτήματα που κατατέθηκαν στη επιτροπή αναφορών, έγιναν δεκτά από αυτήν το περασμένο Ιανουάριο με διαφορά ημερών και συγκεκριμένα στις 9 Ιανουαρίου του Κυριάκου Τσιπούρα[ii] και στις 15 Ιανουαρίου του Μιχάλη Αγγελόπουλου δημάρχου Σάμου με τις πέντε υπογραφές[iii] δημάρχων των υπολοίπων νησιών που δέχονται το μεταναστευτικό ρεύμα από τα ανατολικά της χώρας.

Τα δύο ερωτήματα εστιάστηκαν στην μείωση της ανταγωνιστικότητας που θα επιφέρει η κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ και της κοινωνικοοικονομικής υποβάθμισης που θα ακολουθήσει με αποτέλεσμα την σταδιακή μείωση του τοπικού πληθυσμού και την φυγή των νέων σε ηλικία ατόμων, οι οποίοι μόνο αυτοί θα μπορέσουν να δώσουν την κινητήρια δύναμη σε οποιαδήποτε προοπτική βιώσιμης ανάπτυξης.

Η απάντηση της επιτροπής λέει με ξεκάθαρο τρόπο ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει τον πρώτο λόγο για τον καθορισμό των μειωμένων ή όχι συντελεστών και ότι συνάδει με το ευρωπαϊκό δίκαιο η διατήρηση των συντελεστών αυτών.  Πολύ καθαρά αναφέρει τα εξής «..ότι το άρθρο 120 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, για το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (οδηγία ΦΠΑ) εξακολουθεί να επιτρέπει στην Ελλάδα να εφαρμόζει συντελεστές έως και 30 % χαμηλότερους από τους αντίστοιχους συντελεστές που ισχύουν στην ηπειρωτική Ελλάδα σε συγκεκριμένες περιοχές και νησιά.» ενώ σε άλλο σημείο τονίζει «Αν και η Επιτροπή παρακολουθεί την φορολογική πολιτική στο πλαίσιο του προγράμματος στήριξης της σταθερότητας για την Ελλάδα, του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ), την ευθύνη για τη φορολογική πολιτική και τις επιλογές όσον αφορά τον ΦΠΑ εξακολουθούν να έχουν οι ελληνικές αρχές.»

Από τα παραπάνω εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα ότι η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να διατηρήσει τον νησιωτικό ΦΠΑ σε περιοχές που αυτή θεωρεί ότι απαιτείται αλλά όπως αναφέρει η επιτροπή και το γράφω αυτολεξεί «..τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα είναι ανοικτά στην εξέταση προτάσεων των ελληνικών αρχών σχετικά με τον καλύτερο τρόπο στήριξης των επηρεαζόμενων κοινοτήτων..» που σημαίνει ότι η κυβέρνηση έχει περιθώρια ελιγμών να εφαρμόσει πολιτικές που στοχεύουν στην βιώσιμη ανάπτυξη σε μία οικονομία αναγκαστικά μικρής κλίμακας που σέβεται την ιδιαίτερη αλλά πολύ σημαντική πολιτισμική, περιβαλλοντική ταυτότητα των νησιών του Αιγαίου.

Τόσο στο απαντητικό έγγραφο αλλά και από κυβερνητικούς παράγοντες είναι αλήθεια ότι πολλά επενδυτικά προγράμματα προορίζονται για τα νησιά και ιδιαίτερα για εκείνα που δέχονται όλη την μεταναστευτική ροή, μιλάμε για τα νησιά του βορειοανατολικού αιγαίου. Επίσης ένα πάγιο αίτημα των νησιωτών η εφαρμογή του μεταφορικού ισοδύναμου δεν έχει ακόμα κλείσει χρόνο και δεν μπορούν να εξαχθούν αξιόπιστα αποτελέσματα ενώ η λειρουργία του μόνο στους επιβάτες κατοίκους των νησιών δεν νομίζω ότι βελτιώνει την ανταγωνιστικότητα των νησιών.

Η επιτροπή βέβαια θεωρεί «ότι η έκπτωση του ΦΠΑ δεν είναι ο καλύτερα στοχοθετημένος τρόπος για την παροχή στήριξης στα νησιά που έχουν πληγεί..» διαπίστωση που ενισχύει την άποψη για την κατάργηση τους, όμως κάθε πολιτική που θα ασκηθεί για να μειώσει τις αναγνωρισμένες από όλους δυσκολίες, απαιτεί χρόνο και σωστές επιλογές από του τοπικούς και εθνικούς φορείς οπότε η διατήρηση των μειωμένων συντελεστών καθίσταται αναγκαία.

Το συμπέρασμα της επιτροπής που αναφέρεται στο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου[iv] και στην ετοιμότητα να αναλάβει δράση δυνάμει του δικαίου της ΕΕ, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, είναι κατά την γνώμη μου ένα μεγάλο εφαλτήριο για να κατευθύνουν τις πολιτικές που χρειάζονται τα νησιά μας.

Αυτές οι πολιτικές πρέπει να συμβάλουν στην διατήρηση της περιβαλλοντικής (λόγω ειδικών οικοτόπων και βιοτόπων ενδημικών ειδών) και πολιτιστικής ιδιαιτερότητας (αρχιτεκτονική κληρονομιά, τοποθεσίες, τοπία, γεωργικά και μη γεωργικά χαρακτηριστικά και γεωγραφικές ταυτότητες), σε μία αειφόρο ανάπτυξη με ενεργειακή αυτονομία με την χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας καθώς στην βελτίωση της ψηφιακής και μεταφορικής προσβασιμότητας.

Πολύ σωστά όπως λέχθηκε στο πρόσφατο αναπτυξιακό συνέδριο της Χίου η ανάπτυξη  που οραματιζόμαστε πρέπει έχει στόχο την κάλυψη των τοπικών αναγκών και τη παραγωγή ποιοτικών προϊόντων και υπηρεσιών βασισμένων στους ιδιαίτερους παραγωγικούς, πολιτιστικούς και φυσικούς πόρους του κάθε νησιού.

Κυριάκος Τσιπούρας

---

[i] Η απάντηση της επιτροπής

http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?type=COMPARL&reference=PE-626.726&format=PDF&language=EL&secondRef=01

[ii] Κατατέθηκε στην επιτροπή αναφορών από εμένα με αριθ. 0935/2017

[iii] Πρόκειται για τον Δήμαρχο Λέσβου (και πρόεδρος της ΠΕΔ Β.Αιγαίου) Σπύρος Γαληνός, Δήμαρχο Χίου Εμμανουήλ Βουρνούς, Δήμαρχο Κω Γιώργος Κυρίτσης, Δήμαρχο Λέρου Μιχάλης Κόλιας) και ο Δήμαρχο Ρόδου & Πρόεδρος της ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου (Φώτης Χατζηδιάκος)

[iv] Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την ειδική κατάσταση των νησιών

http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?type=MOTION&reference=B8-2016-0165&language=EL

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΙΑΣ ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΧΟΡΔΗΣ

Το Μπαντάρ Αμπάς είναι το πιο νότιο λιμάνι της Περσίας στην είσοδο του Περσικού κόλπου αμέσως μετά το στενό του Ορμούζ.   Και δεν ήταν στην εμπόλεμη ζώνη, την εποχή του πολέμου με το Ιράκ. (1980 – 1988)

Εκεί ο Χομεϊνί ανεφοδιαζόταν με τα απαραίτητα και γιαυτό ο κόλπος, ο προστατευμένος από  τα γύρω νησιά  έξω από τα λιμάνια, (το παλιό  και το καινούργιο τότε), ήταν γεμάτος από πλοία που ήταν φορτωμένα με γενικά φορτία  αλλά το πλείστο  με σιτηρά  περιμένοντας  μήνες τη σειρά τους να ξεφορτώσουν στο ένα από τα δυο λιμάνια. Η παραμονή των φορτωμένων  πλοίων με  φορτίο σιτηρά ήταν στρατηγικό τέχνασμα των Ιρανών που έτσι κρατούσαν ασφαλή τα αποθέματά τους  σε πλοία που εύκολα και γρήγορα μπορούσαν να καταφύγουν σε διεθνή ύδατα αν ο εχθρός έπληττε την περιοχή

Η πόλη ήταν γεμάτη εκείνη την εποχή με πρόσφυγες κυρίως μέσης και πάνω ηλικίας  από  τα βόρεια που  κτύπησε ο πόλεμος και είχαν καταφύγει στο Μπαντάρ - Αμπάς  (Μπαντάρ = λιμάνι) για να προστατευθούν να βρουν κάποια δουλειά και να επιβιώσουν. Ακόμα θυμάμαι, τα μελαγχολικά τους πρόσωπα και τα θλιμμένα τους, μεγάλα  μάτια, ..  γεμάτα αξιοπρέπεια και ευγένεια ανατολίτικη.

Οι πιο πολλοί από αυτούς εκτός από τα σπίτια και τις περιουσίες τους είχαν χάσει δικούς τους ανθρώπους αλλά και παιδιά τους στον πόλεμο. Η πιο συνηθισμένη τους  δουλειά ήταν να μεταφέρουν επιβάτες με τα φορτηγάκια τους στην καρότσα που ήταν τότε αποκλειστικό μέσο μαζικής μεταφοράς.  Και τις νύκτες κοιμόντουσαν  στα αυτοκίνητα τους. Δεν είχαν σπίτι η κατάλυμα.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια νύκτα κατά τις 11  παγιδεύτηκα εξ’ αιτίας  μιας ένοπλης συμπλοκής  μαρτύρων του Ισλάμ και βρέθηκα κάτω από ένα τέτοιο φορτηγάκι για να προστατευθώ.

Μόλις νόμισα ότι ηρέμησε η κατάσταση γύρω στις 2 από τα μεσάνυκτα ξετρύπωσα και ξύπνησα  τον ιδιοκτήτη που κοιμόταν στην καρότσα ,  ζητώντας του  να με πάει στο καινούργιο λιμάνι,25 χιλιόμετρα απόσταση. Ο καημένος σηκώθηκε αγόγγυστα και με πήγε στον προορισμό μου .

Στο δρόμο  μου είπε πως έχασε  δύό παιδιά του  στον πόλεμο. Ήταν πρόσφυγας  και κατάγονταν από τα σύνορα κοντά στη  Βασόρα. Όταν μάλιστα φτάσαμε δεν δέχθηκε ούτε πληρωμή ούτε ένα πακέτο τσιγάρα, τίποτα.

Καλοκαίρι του 1983 λοιπόν και ήμουν  ναυτολογημένος  με το Ανταίος, φορτηγό με φορτίο 25,000 τόνους καλαμπόκι. Άρχισε η εκφόρτωση στο καινούργιο λιμάνι. Οι εργάτες που δούλευαν στα αμπάρια και τσουβάλιαζαν το φορτίο ήταν Αφγανοί εργάτες μετανάστες, που σε όλη τη διάρκεια της εκφόρτωσης  μένανε στο κατάστρωμα του πλοίου. Η μόνη ευκολία που τους προσφέραμε ήταν μερικά βαρέλια με γλυκό νερό για να πίνουν και θάλασσα για να καθαρίζουν το κατάστρωμα και να πλένονται. Δούλευαν με βάρδιες . Αυτοί που δεν είχαν βάρδια κοιμόντουσαν ανάμεσα  στα στόμια των αμπαριών (κουβούσια) πάνω σε χαρτόνια και τσουβάλια  η όπου αλλού μπορούσαν να βρουν λίγη δροσιά. Πάρα πολλοί από αυτούς ήταν αλύτρωτοι χωρίς επίσημα χαρτιά και δούλευαν για ένα πιάτο φαί.  Κάτω στην προβλήτα οι φορτηγατζήδες  με μεγάλα φορτηγά έπαιρναν το φορτίο και το πήγαιναν σε διάφορους προορισμούς. Είχαν  κι αυτοί σπίτι τους το φορτηγό και μερικοί από αυτούς είχαν μαζί  για παρέα και παρηγοριά  ένα η δύο παιδιά τους αγόρια ηλικίας 8 έως 12 χρονών.

Μια νύκτα κατά τις τρείς τα ξημερώματα μια ασυνήθιστη φασαρία στην προβλήτα με ξύπνησε Νόμισα  ότι κάποιο πρόβλημα εμφανίστηκε στις μπιγες που ξεφόρτωναν. Κατέβηκα στο κατάστρωμα και βλέπω τον υποπλοίαρχο ανάστατο  μαζί με τον στοιβαδόρο και ένα οδηγό φορτηγού ο οποίος έκλαιγε γοερά σαν μωρό.

Τι έγινε, τον ρώτησα. « Τούτος ο δύστυχος ο οδηγός ψάχνει το παιδί του ένα αγόρι 11 χρονών από το μεσημέρι και δεν το βρίσκει» μου απάντησε. Σε λίγο ένα τζιπ της στρατιωτικής αστυνομίας έφθασε με επικεφαλής έναν αξιωματικό και η νύκτα πέρασε με ανακρίσεις και τα σχετικά.

Το γραφείο του πλοίου άνοιξε και με την παρουσία και του πλοιάρχου και του λιμενάρχη  που ήρθε λίγο αργότερα  με τη συνοδεία του, έγιναν, από την πλευρά μας, όλες οι τυπικές διαδικασίες , σχετικές ανακρίσεις και έρευνες.

Το πρωί ήρθαν τα φρικτά και τραγικά νέα. Το παιδί,.. βρέθηκε νεκρό και κακοποιημένο  σεξουαλικά,.. μερικά χιλιόμετρα  προς την έρημη πλευρά του λιμανιού.

Κατά τις 10 το πρωί μια ομάδα στρατιωτικών αστυνομικών εμφανίστηκε  ανέβηκε στο κατάστρωμα  και διάλεξαν στην τύχη δυο Αφγανούς από κάθε αμπάρι. Τους κατέβασαν από το πλοίο και μπροστά στα μάτια μας τους σκότωσαν με τα όπλα τους πίσω από τις αποθήκες του φορτίου . Στη συνέχεια τους φόρτωσαν σα τσουβάλια πάνω σε ένα καμιόνι και φύγανε.

Το κλίμα βάρυνε αφόρητα. Όλοι οι οδηγοί ήταν απαρηγόρητοι  και έκαναν ότι μπορούσαν να συμπαρασταθούν τον τραγικό πατέρα  που παρά την απώλεια του παιδιού του δεν είχε καμιά άλλη επιλογή εκτός  από το να πάρει το φορτηγό του και να φύγει για τον προορισμό του.  Με τι καρδιά ο δύστυχος.

Οι Αφγανοί είχαν τα κεφάλια σκυμμένα και περπατούσαν βαριά, λες και ήταν φορτωμένοι με δυο τσουβάλια καλαμπόκι . Αν κατάφερνες να δεις τα μάτια τους είχες την εντύπωση πως έβλεπες γυαλιστερή πορσελάνη που προσπαθεί να γίνει ανθρώπινο μάτι που έχει ανάγκη να δακρύσει.  Μα δεν το αφήνει να δακρύσει,.. μια αδυσώπητη αξιοπρέπεια.

Κατά τις δέκα το βράδυ σταμάτησε η εκφόρτωση γιατί δεν ήρθαν άλλα  φορτηγά. Και όπως έπεσε ησυχία άκουσα μέσα στη νύκτα από την πλώρη μεριά μια γλυκιά ανατολίτικη  μουσική και τραγούδι. Διακριτικά πλησίασα στο σκοτάδι χωρίς να γίνω αντιληπτός μέχρι που το αυτί μου εστίασε καθαρά τη μουσική και το τραγούδι. Το όργανο που άκουγα έπαιζε πολύ γλυκά, σα να κράταγε απ’ το χέρι έναν βαρύ καημό.   Ήταν σα να έπαιζε ένα είδος βιολιού μόνο που είχε πιο αδύνατο ήχο και έπαιρνε χαραχτήρα από το συναίσθημα και τον καημό  αυτουνού που έπαιζε.

Ήταν κι η ψυχή μου βαριά, που ο παραπονιάρικος και νοσταλγικός ήχος του οργάνου και των τραγουδιών με έκανε να δακρύσω και να κλάψω στο σκοτάδι.

Δε θυμάμαι πόση ώρα έμεινα  εκεί ακούγοντας πριν πάω στην καμπίνα μου για ύπνο.

Εκεί  προσευχήθηκα με δάκρυα για το αδικοχαμένο παιδί  για τον πονεμένο  κι απαρηγόρητο πατέρα για τους αδικοσκοτωμένους  χωρίς δίκη μετανάστες  όλοι τους προϊόντα και θύματα της τυφλής ανθρώπινης σκοπιμότητας και  σκληρότητας.

Το πρωί έκανα μια βόλτα στο κατάστρωμα και σε ένα σημείο βλέπω κάποιον που κοιμόταν και δίπλα του, ένα,αυτοσχέδιο όργανο… μονόχορδο.

Το ηχείο του ήταν από έναν γκαζοτενεκέ του γαλονιού  του ελαιόλαδου. Το μπράτσο του  ήταν από ένα κομμάτι σκουπόξυλο.  Το δοξάρι ήταν ένα κομμάτι εύκαμπτο  ξύλο  από καφάσι και η τρίχα του ήταν από σουλάτσο κάβου (ψιλό σχοινάκι). Η  χορδή του ήταν μια  από τις παλιές χορδές που πέταξα,.. όταν άλλαξα πριν μέρες  χορδές στο μπουζούκι μου.

Μανώλης Φύσσας

\

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΑΤ

Γεράσιμος Μελέτης 

Το ΝΑΤ, ιδρύθηκε το 1861, αλλά οι κυβερνήσεις είχαν αρχίσει να εισπράττουν χρήματα από τους ναυτικούς, ήδη από την εποχή της επανάστασης του 1821.             

Το 1863, το κράτος είχε ανάγκη από χρήματα. Έτσι πούλησε στο ΝΑΤ, τα 13 κανόνια που ανέλκυσε από την Τουρκική ναυαρχίδα στο Ναβαρίνο αντί 18.000.000 δρχ. ποσό πολύ μεγάλο για την τότε εποχή.

Το 1931 το ανάγκασε να δραχμοποιήσει 56.000 λίρες Αγγλίας, καθώς και χρεόγραφα πολλών εκατομμυρίων. Το ταμείο υπέστη τεράστια ζημιά.

Μετά τον Β’ Π.Π. η πολιτεία δεν κατέβαλλε την σημαντική δαπάνη, για την απονομή του πολεμικού σταυρού σε αρκετές χιλιάδες ναυτικών, όπωες είχε υποσχεθεί, αλλά την φόρτωσε στο ΝΑΤ. Πολλά εκατομμύρια δραχμές το κόστος.

Η πολιτεία, αρνήθηκε να αποδώσει στο ΝΑΤ, τις ασφαλιστικές εισφορές που για χρόνια παρακρατούσε, από τη μισθοδοσία των ναυτικών στα 14 Λίμπερτυς, των οποίων είχε την διαχείριση.

Το 1956, έγινε η μείωση της εισφοράς των εφοπλιστών από 12%  σε 9 %. Το 1976, η αναλογία αποκαταστάθηκε μερικώς, αυξανόμενη σε 11%. Όμως η απώλεια εσόδων του Ταμείου ανήλθε σωρευτικά σε δις δρχ.Διαφορετική θα ήταν η κατάσταση του Ταμείου σήμερα, αν δεν είχε γίνει αυτή η μείωση.

Όταν οι τόκοι για όλους τους Έλληνες ήταν αφορολόγητοι, το κράτος φορολογούσε επιλεκτικά, τους τόκους που εισέπραξε το Ν.Α.Τ. από τις καταθέσεις του εξωτερικού. Πολλά εκατομμύρια κάθε μήνα, τα οποία ενίσχυαν τον κρατικό προϋπολογισμό.  

Τα εφοπλιστικά δάνεια που δόθηκα με χαριστικούς όρους και τα περισσότερα δεν εξοφλήθηκαν ποτέ, έγιναν αιτία μόνιμης οικονομικής αιμορραγίας και απώλειας  σημαντικών πόρων, σε όλη σχεδόν την μεταπολεμική περίοδο.

Το 1974 η κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου, δίνει εντολή να μεταφερθούν στην τράπεζα της Ελλάδος, όλες οι καταθέσεις που ήταν σο εξωτερικό σε συνάλλαγμα, ανερχόμενες σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια. Οι οποίες για δεκαετίες απέδιδαν στο ΝΑΤ υψηλούς τόκους και κέρδη από τις διακυμάνσεις στις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Αντέδρασαν τότε προς τιμήν τους ο Πρόεδρος των Πλοιάρχων, Γεράσιμος Τσαγανέας και ο σύμβουλος του Ν.Α.Τ. Μπουσελάς και επαύθησαν.

Το 1977, έγινε η μετατροπή της μισθοδοσίας από λίρες Αγγλίας σε δραχμές. Κατά τους υπολογισμούς  της υπηρεσίας, η διαφορά το πρώτο εξάμηνο ήταν 3.300.000 δραχμές . 

Η δε διαδοχική ασφάλιση και ο νόμος περί ελαχίστης, έδωσαν την χαριστική βολή στο άλλοτε εύρωστο ταμείο μας.

 Μέγαρο του ΝΑΤ....Η Ακρόπολη του Πειραιά ,,

Φυσικά τα κατά περιόδους αίσχη των κυβερνήσεων κατά της περιουσίας του ΝΑΤ, δεν είναι μόνο αυτά που αναφέρουμε εδώ, είναι και πολλά άλλα.

Παρ’ όλ’ αυτά, η περίοδος 1955 – 1980, απετέλεσε την χρυσή εποχή της ,μεγάλης ναυτιλίας των Ελλήνων. Εποχή κατά την οποία, η ναυτιλία συνεισέφερε μεγάλα ποσά σε σκληρό συνάλλαγμα, που βοήθησαν το κράτος να αλλάξει την όψη της χώρας. Χτίστηκαν δρόμοι, σχολεία, νοσοκομεία, επισκευαστικές μονάδες, κλπ. Πολλά απ’ αυτά, χάρη στις θυσίες και τη σκληρή δουλειά των Ελλήνων ναυτικών.

Το άλλοτε κόσμημα του Πειραιά . τοΜέγαρο του ''Οίκου Ναύτη'' , καμάρι των Ναυτικών μας

Όμως   «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα». Καμία κυβέρνηση δεν αναγνώρισε την σημαντική αυτή συμβολή των Ελλήνων ναυτικών, στην περίοδο της ανάπτυξης της πατρίδας μας. Όπως δεν αναγνώρισε και τις ιδιομορφίες του ναυτικού επαγγέλματος. Αντίθετα. Οι ναυτικοί, αυτοί οι σκληρά εργαζόμενοι αιμοδότες της εθνικής οικονομίας, υπέστησαν τις μεγαλύτερες μειώσεις των συντάξεων τους, σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη κατηγορία εργαζομένων.

Το Ν.Α.Τ. είναι το δικό μας σπίτι. Η ακρόπολη των ναυτικών. Και τώρα που μας το παίρνουν μαζί με τον Οίκο τοου Ναύτου, δεν κάνουμε αυτό που έπρεπε εξ’ αρχής να είχαμε κάνει. Να νεκρώσουμε τα λιμάνια. Αντίθετα καθόμαστε στον καναπέ και τους κοιτάμε.

                               Γεράσιμος Μελέτης

Πρώην Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης  Αρχ/ιθ/λων Θαλ/ων Ε.Ν.

Αντιπρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Συνταξιούχων ΝΑΤ

Αντιπρόεδρος Ναυτικού Συλλόγου Κορυδαλλού.