Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ

Σχολική τάξη του 1952

 

Σε πιο παλιές εποχές ένας δάσκαλος έπρεπε να είναι άνθρωπος με εξαιρετικές γνώσεις και σοφία.

Στα αρχαία χρόνια οι δάσκαλοι δεν ήταν οργανωμένο επάγγελμα και δεν ελέγχονταν  για το τι δίδασκαν.

Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που τιμωρήθηκαν μετά, για ότι δίδαξαν.

Κλασικό παράδειγμα ο Σωκράτης, που θανατώθηκε, αλλά και ο Πλάτωνας λέγεται ότι φυλακίσθηκε κ.α. .

Ένα αίσθημα πνευματικής ανεξαρτησίας είναι απαραίτητο, για να εκπληρώσει το έργο του ο δάσκαλος.

Το έργο του είναι να μεταδώσει  τη γνώση όσο μπορεί περισσότερο αλλά και την ικανότητα του λογικού  στοχασμού, στην προσπάθεια του να διαμορφώσει την κοινή γνώμη.

Στα αρχαία χρόνια εκπλήρωνε αυτή την αποστολή κατά κανόνα χωρίς εμπόδια, εκτός από παρεμβάσεις η επεμβάσεις τών διαφόρων κατά καιρούς τυράννων αλλά και τού όχλου.

Σήμερα στην οργανωμένη κοινωνία μας τα πράγματα είναι διαφορετικά

Αυτό που ονομάζουμε παιδεία προσφέρεται σε όλους από την πολιτεία.

Έτσι στις πιο πολλές περιπτώσεις, ο δάσκαλος, ή ο εκπαιδευτικός γενικά, είναι ένας δημόσιος υπάλληλος.

Και φοβάμαι είναι υποχρεωμένος στις πιο πολλές περιπτώσεις να εκτελεί διαταγές ανθρώπων που δεν έχουν ούτε τη δική του μάθηση, ούτε καμιά πείρα επικοινωνίας με τους νέους ανθρώπους.

Η κρατική παιδεία σίγουρα είναι απαραίτητη,.. αλλά... και υπό προϋποθέσεις.

Γιατί οι εκάστοτε κυβερνήσεις  γνωρίζουν ότι είναι πολύ εύκολο, ιδιαίτερα σε πολύ σοβαρά ζητήματα να διαμορφωθούν και να καθιερωθούν τρόποι σκέψης  που συμφέρει αυτούς που έχουν την εξουσία.

Δεν αφήνουν επομένως στους εκπαιδευτικούς περισσότερες δυνατότητες αυτοδιαμόρφωσης, (δηλ. έχοντας οι εκπαιδευτικοί καθημερινή επαφή με τα παιδιά και γνωρίζοντας τις ιδιαιτερότητες και τα επί μέρους προβλήματα δεν έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν το τί και το πως θα διδάξουν) .

Και παρεμβαίνουν (οι κυβερνήσεις) ανάλογα, με περιορισμούς, επιβάλλοντας μια  ΠΑΙΔΕΙΑ παραφορτωμένη χωρίς πολλές ανοχές,. και  δεμένη με μια χωρίς λυτρωμό........... γραφειοκρατία   (κανονισμοί επί κανονισμών).

Ένας μεγάλος αρνητικός και επικίνδυνος ακόμα  παράγοντας είναι και το οργανωμένο κομματικό πνεύμα.( με τις δια μάχες που συνέχεια  διαβρώνουν και υποβιβάζουν το σχολικό περιβάλλον)

Καθήκον του εκπαιδευτικού είναι ( και πρέπει να είναι ) να μένει έξω από τον κομματικό ανταγωνισμό ή να μην τον κουβαλάει σε καμιά περίπτωση μαζί του στο σχολείο.

Ο εκπαιδευτικός δεν θα πρέπει να κολακεύει ούτε το πλήθος ούτε τις αρχές.

Πρέπει να είναι δίκαιος προς όλες τις πλευρές. Η αρετή του θα πρέπει να τον συγκρατεί πάνω από τις εκάστοτε διαμάχες .

Έτσι πάντα η θέση του θα παραμένει, στην περιοχή της αμερόληπτης επιστημονικής έρευνας.

Όλα αυτά πρέπει να τα έχει στο νου και στην καρδιά του ο εκπαιδευτικός και να τα μεταβιβάζει με τη διδασκαλία του στους νέους για τους οποίους έχει αναλάβει ευθύνη.

Κανένας δάσκαλος δεν μπορεί να είναι καλός, αν δεν τρέφει αισθήματα θερμής στοργής προς τους μαθητές του.

Αλλά και την ίδια ώρα να έχει την επιθυμία με συνέπεια και εσωτερική πειθαρχία να τους μεταδώσει ότι έχει αξία.

Κατά αυτή την έννοια ο δάσκαλος (εκπαιδευτικός) είναι στυλοβάτης και άγρυπνος φρουρός του πολιτισμού .

Η υπεράσπιση της ελευθερίας και η άμυνα εξαρτάται  (από τις όποιες και κάθε είδους επιβουλές ) πρώτα από τους εκπαιδευτικούς και μετά  από τις ένοπλες δυνάμεις ( ή όσο και από τις ένοπλες δυνάμεις)

Αντίθετα.... από τον προπαγανδιστή,  (δάσκαλο) που βλέπει και αντιμετωπίζει τους μαθητές του σαν πιθανούς στρατιώτες <<κάποιου στρατού>>, που υπηρετεί σκοπούς έξω από την προσωπική τους ζωή (αλλά και την προσωπική τους ευτυχία).

( Σκοπούς δηλ. που επιβάλλονται ή υποβάλλονται από διαπλοκές συμφερόντων).

Είναι επομένως αυτονόητο ότι ο εκπαιδευτικός  θα εκτελέσει σωστά  το έργο του μόνο όταν κύρια κατευθύνεται από την εσωτερική του δημιουργική παρόρμηση.

Όπως λειτουργεί δηλαδή   ο καλλιτέχνης, ο φιλόσοφος, και ο άνθρωπος των γραμμάτων.

Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι που  διαβάσατε τις παραπάνω γραμμές θα τις εντάξατε κιόλας στο χώρο του ιδανικού ή του φανταστικού τουλάχιστον για την πατρίδα μας.

Όμως είμαι πάλι σίγουρος πως όλοι, ή είχατε ή γνωρίσατε,    ή γνωρίζετε ένα  ή περισσότερους χαρισματικούς δασκάλους (εκπαιδευτικούς) και με τις παραπάνω περίπου αρχές.

Μα και εγώ σε αυτούς αναφέρομαι.

Γιατί ευτυχώς ξέρω πολλούς από αυτούς που λίγο η πολύ αγωνίζονται ανάμεσα μας με διακριτικότητα , σεμνότητα και εξαίρετο ήθος.

Ξέρουν ότι ρισκάρουν αλλά συνεχίζουν με  θυσίες αλλά και μεράκι να κτίζουν στις ψυχές των νέων μαθητών τους αρχές και αξίες.

Δεν κατατάσσονται μου φαίνεται (ίσως να κάνω και λάθος )  δυστυχώς στον κανόνα αλλά στην εξαίρεση.

Αν όμως αυτή η εξαίρεση πάει ( τείνει )να γίνει κανόνας σίγουρα το επίπεδο της παιδείας ανεβαίνει σε πολύ πιο ψηλά επίπεδα.

Σε αυτό το σημείο θα συμπληρώσω πως οι  έννοιες κανόνας και εξαίρεση δεν πρέπει να είναι ( και δεν είναι ) ορατές σαν σύνορα.

Και δεν πρέπει να υπάρχουν σύνορα και διαχωρισμοί στην προσφορά, γιατί είμαστε κοινωνία και όλοι έχουμε ευθύνη, για   τί   κόσμο, θα παραδώσουμε στα παιδιά μας.

Η έλλειψη κοινωνικής ευθύνης και ευαισθησίας οδηγεί ( έχει οδηγήσει θα έπρεπε να πω κάθε μέρα το βλέπουμε,  στις εφημερίδες και την τηλεόραση ) στο τόσο αποτρόπαιο και δυστυχώς επίκαιρο συμπέρασμα πως ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου είναι ο άνθρωπος

Όλοι γνωρίζουμε τις ανασφάλειες τόσο τις δικές μας όσο και αυτών που κατέχουν και ασκούν την κρατική εξουσία.

 

Και εδώ θα πρέπει να θυμόμαστε πως κανόνες χωρίς εξαιρέσεις ( δηλ. Ιδανικοί κανόνες) δεν υπάρχουν στην πράξη. 

 

Ας θυμόμαστε λοιπόν όλοι μας, και εμείς και οι κατέχοντες την εξουσία , πως αυτοί οι λίγοι-πολλοί (δάσκαλοι ) λειτουργούν τα κρυφά σχολεία, που οδηγούν,  στην αληθινή ελευθερία, στον πραγματικό πολιτισμό, στην αληθινή μα και ξεχωριστή παιδεία.

 

Είναι αυτοί που όπως λεει ο Καβάφης όρισαν στη ζωή τους να φυλλάτουν ΘΕΡΜΟΠΎΛΕΣ  και τους πρέπει περισσότερη τιμή . ( όχι φίμωμα, ισοπέδωση, ή διωγμός ).

 

Μανώλης Φύσσας

 

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

 

 (Νο 29/03-02-2021)

Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου

 

* Μπήκαμε ήδη στον Φεβρουάριο του 2021 και ολοένα και η επικαιρότητα ΄΄δίνει και παίρνει΄΄…

* Μιας και διανύουμε το 2021 να αναφέρουμε ότι, με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, η Ιερά Μητρόπολις Χίου έχει διοργανώσει μια σειρά επετειακών εκδηλώσεων, μεταξύ των οποίων και η προβολή μικρών, ολιγόλεπτων (10΄), ιστορικών και αγιολογικών εκπομπών. Στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως (www.imchiou.gr), κάθε Δευτέρα (καθόλο το έτος) ο φιλόλογος, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χίου κ. Μάρκος παρουσιάζει εκπομπή με τίτλο <<Σελίδες Δόξης>>. Ενώ ο υποφαινόμενος, την παραμονή της μνήμης κάθε Αγίου νεομάρτυρα της τοπικής μας Εκκλησίας ή εκ των Κολλυβάδων πατέρων, που μαρτύρησαν ή έδρασαν στη Χίο, θα αναφέρεται στη βιογραφία και το μαρτύριό τους, σε εκπομπή με τίτλο <<Τα Θεμέλια του ΄21>>. Ο Σεβασμιώτατος θα πραγματοποιήσει περί τις 50 εκπομπές και ο υποφαινόμενος περί τις 20. Αξίζει να τις παρακολουθήσετε και να πληροφορηθείτε, σύντομα και με απλά λόγια, όσα διαδραματίστηκαν τις αναφερόμενες χρονικές περιόδους στον τόπο. Η Χίος είναι αγιοτόκος νήσος και είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία, να πληροφορηθείτε τη ζωή και το μαρτύριο των Αγίων της τοπικής μας Εκκλησίας.

* Παρακολουθούμε, τις τελευταίες ημέρες, την διαρκώς αυξανόμενη υποβάθμιση των ΕΛΤΑ στη χώρα μας, που έχει να κάνει με το κλείσιμο πολλών υποκαταστημάτων-πρακτορείων, αλλά και την μη πρόσληψη νέου, μόνιμου προσωπικού στη θέση του συνταξιοδοτηθέντος. Πληροφορηθήκαμε ότι, πρόκειται να κλείσει το υποκατάστημα της Βολισσού, που καλύπτει όλη τη Βορειοδυτική Χίο. Εάν κάτι τέτοιο συμβεί, θα αποτελεί όνειδος. Μετά την κατάργηση του υποκαταστήματος Βροντάδου (κάλυπτε περί τους 5.000 πολίτες), πριν χρόνια, όλα να τα περιμένουμε…! Τελικά, ποια είναι η μέριμνα της Πολιτείας για τις ακριτικές και παραμεθόριες περιοχές;

* Πραγματικά σε ΄΄κρανίου τόπο΄΄ έχουν μετατραπεί κεντρικές οδοί της πόλης μας, με αφορμή την πραγματοποίηση εργασιών από εταιρεία τηλεφωνίας. Δεν λέμε, αλίμονο, να γίνουν οι όποιες εργασίες. Αλλά, κατά πρώτον δεν μπορεί επί εβδομάδες να είναι σκαμμένος ένας δρόμος δίχως να έχει αποκατασταθεί το οδόστρωμά του και κατά δεύτερον, δεν είναι δυνατόν ενώ οι ίδιες οδοί ασφαλτοστρώθηκαν καθόλο το μήκος και πλάτος τους μόλις πριν από 2-3 χρόνια, να σκάβονται ολομεσής (οριζόντια και κάθετα) και να καλύπτονται μόνο με μια λωρίδα ασφάλτου, δημιουργώντας ΄΄σκαμπανεβάσματα΄΄ στο οδόστρωμα. Τελικά, ΄΄δεν θα γίνουμε άνθρωποι ποτέ΄΄…

* Γεγονότα που ολοένα και –τυχαία;– έρχονται στο φως της δημοσιότητας μαρτυρούν περίτρανα ότι, δυστυχώς, και η σημερινή κυβέρνηση –όπως και η προηγούμενη– δεν έχει ένα συγκεκριμένο σχεδιασμό για τη διαχείριση του μεταναστευτικού στη χώρα μας. Όλα γίνονται ΄΄βλέποντας και κάνοντας΄΄…! Αυτό, βέβαια, φάνηκε εξ αρχής, με την κατάργηση του Υπουργείου Μετανάστευσης και την επαναφορά του μόλις ένα χρόνο κατόπιν. Τούτο, κατέδειξε ότι, ουδείς σοβαρός σχεδιασμός υπήρχε εντός της ΝΔ πριν γίνει κυβέρνηση, για να τον εφαρμόσει όταν θα γινόταν ! Σε τοπικό δε επίπεδο, η διχόνοια και ο αλληλοσπαραγμός καλά κρατεί… Ανίκανοι και ΄΄παρτάκηδες΄΄ μικροπολιτικοί, το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να διχάσουν το λαό (από μια περιοχή σε μια άλλη περιοχή…) είτε διότι δεν έχουν τη δύναμη να πουν ευθαρσώς την άποψή τους είτε διότι η κρατούσα κατάσταση τους ευνοεί και δεν θέλουν να επιλυθεί το ζήτημα, μιας και τα προς ΄΄κατανάλωση΄΄ κονδύλια μάλλον είναι αρκετά …!!!

*Μετά το πέρας της κακοκαιρίας και των τελευταίων χιονοπτώσεων, που έτειναν να αποκλείσουν χωριά και περιοχές (κυρίως στη βόρεια και την κεντρική Χίο), πρέπει να επισημάνω ότι, η πολιτική προστασία της Περιφερειακής Ενότητας Χίου δούλεψε άψογα. Μάλιστα, γίναμε κοινωνοί πληθώρας ευχαριστιών προς το πρόσωπο του Αντιπεριφερειάρχη Χίου κ. Παντ. Μπουγδάνου, ο οποίος ήταν παρών στη βόρειο Χίο, επισκέφθηκε όλα τα χωριά με συνεργείο της Πολιτικής Προστασίας και ανταποκρίθηκε άψογα.

*Ακούστε, τώρα, κάτι, που εάν ισχύσει θα ΄΄σκάσει΄΄ σαν βόμβα μεγατόνων…(πολιτικά) !

Στο σχέδιο Νόμου για την τοπική Αυτοδιοίκηση και τις εκλογές του 2023, που φέρνει η κυβέρνηση προς ψήφιση πριν το Πάσχα του 2021, μεταξύ άλλων, σταχυολογήσαμε και τα εξής (με δυο λόγια, απλά):

1) Η θητεία, πλέον, της Δημοτικής και Περιφερειακής Αρχής αντίστοιχα, θα είναι πενταετής και όχι τετραετής.

2) Ο Περιφερειάρχης και ο Δήμαρχος θα εκλέγονται από την πρώτη Κυριακή, εάν συγκεντρώσουν ποσοστό 43 % (τουλάχιστον για τη Χίο, μάλλον απίθανο !, με τόσους συνδυασμούς που κατέρχονται υποψήφιοι τα τελευταία 12-15 χρόνια).

3) Καταργείται η απλή αναλογική (επιτέλους ! – κατέστρεψε τη χώρα η ακυβερνησία και εκθήλυνε τους συνδυασμούς το αλισβερίσι της… !).

4) Καταργείται η αυτονομία και η ανεξάρτητη κάλπη για την εκλογή Προέδρου και μελών στις τοπικές και δημοτικές Κοινότητες. Οι υποψήφιοι των Τοπικών Συμβουλίων θα προσαρτώνται στο ψηφοδέλτιο του συνδυασμού κάθε υποψηφίου Δημάρχου (μέγιστο σφάλμα, διότι κομματικοποιεί τα τοπικά συμβούλια και αφαιρεί τη δυνατότητα αυτονομίας και ανεξάρτητης πλεύσης στα χωριά. Αυτό, ίσως ήταν το μόνο θετικό που είχε κάνει η προηγούμενη κυβέρνηση και σήμερα καταργείται !).

5) Για να εκλεγεί έστω ένας δημοτικός σύμβουλος συνδυασμού θα πρέπει αυτός (ο συνδυασμός) να συγκεντρώσει ποσοστό τουλάχιστον 3 % (ορθό !).

6) Ο αριθμός των δημοτικών συμβούλων μειώνεται σε σχέση με το παρελθόν (ειδικότερα στη Χίο, από 41 θα γίνουν 33). Θα έχει πάνω από το 50 % των εκλεγμένων δημοτικών συμβούλων ο συνδυασμός του Δημάρχου (όπως παλαιότερα).

7) Μειώνεται ο αριθμός και των εκλεγμένων τοπικών συμβούλων (σφάλμα ! Άλλο τα χωριά και άλλο οι πόλεις. Στα χωριά τα μέλη των τοπικών συμβουλίων είναι άμισθα και προσφέρουν εθελοντικές υπηρεσίες. Εξοστρακίζοντάς τα, κατά τον τρόπο αυτό, ουδείς θα ασχολείται πλέον με τα τοπικά συμβούλια, πλην των έμμισθων Προέδρων τους. Η αμοιβή τους ήταν η ηθική ικανοποίηση, που απέρρεε από την εκλογή τους και την ανάθεση αρμοδιοτήτων, που εκτελούσαν αμισθί και εθελοντικά).

8) Οι υποψηφιότητες θα κατατίθενται μέχρι τις 15 Ιουλίου του έτους διενέργειας των εκλογών και αμέσως θα γίνεται η ανακήρυξή των συνδυασμών και των υποψηφίων τους. Τούτο θα γίνεται για να υπάρχει προεκλογική περίοδος 3 μηνών και οι υποψήφιοι να έχουν χρόνο ώστε να παρουσιάζουν επαρκώς το πρόγραμμα και τον σχεδιασμό τους στους πολίτες (ε, ρε ΄΄γλέντια΄΄… !!! Εδώ, ήταν 20 ημέρες και ασκούνταν φοβερές πιέσεις ΄΄αλλαξοπιστίας΄΄ μέχρι την τελευταία στιγμή, όχι να γίνει 3 μήνες…! Θα ΄΄κλάψουν μανούλες΄΄…!!!).

9) Οι εκλογές θα γίνονται την 2^η Κυριακή μηνός Οκτωβρίου (δηλαδή οι προσεχείς θα είναι στις 8 Οκτωβρίου 2023) και η ανάληψη της νέας (δημοτικής ή περιφερειακής) Αρχής την 1^η Ιανουαρίου του επόμενου έτους (νυν το 2024).

10) Όσοι συμπολίτες μας, μη εκλεγμένοι, έχουν ορισθεί ως Πρόεδροι νομικών Προσώπων (Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου) Δήμων ή Περιφερειών, καθώς και Εταιριών ή Επιχειρήσεων τους, δεν μπορούν να είναι υποψήφιοι στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Οκτωβρίου 2023. Εκτός εάν παραιτηθούν από τις θέσεις τους με τη λήξη του προηγούμενου έτους (δηλαδή υποβάλλουν παραίτηση το αργότερο στις 31/12/2022 για να είναι υποψήφιοι στις εκλογές του Οκτωβρίου 2023). {Κι άλλα… ΄΄γλέντια τρικούβερτα΄΄ με σχετικές αποχωρήσεις και δυσαρέσκειες …!!!}.

11) Επίσης, δεν μπορούν να είναι υποψήφιοι, στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Οκτωβρίου 2023, όσοι είναι Ειδικοί Σύμβουλοι (έμμισθοι ή άμισθοι), Ειδικοί Συνεργάτες (έμμισθοι ή άμισθοι), Γενικοί Γραμματείς, Εκτελεστικοί Γραμματείς, Συμπαραστάτες του Πολίτη και της Επιχείρησης και Συμπαραστάτες του Δημότη και της Επιχείρησης. Εκτός εάν παραιτηθούν από τις θέσεις τους τον προηγούμενο χρόνο των εκλογών (το αργότερο έως 31/12/2022). Επίσης, όσων εξ αυτών οι αμοιβές ξεπερνούν τις 10.000 Ευρώ ετησίως (δηλαδή όλων, πλην των Συμπαραστατών) δεν μπορούν να είναι υποψήφιοι, εκτός εάν παραιτηθούν ένα χρόνο πριν τις εκλογές.

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, εάν αυτά όλα ψηφιστούν και ισχύσουν (που -όπως φαίνεται- θα γίνει σύντομα), θα έχουμε θεαματικές τροποποιήσεις και αλλαγές σε Δήμους και Περιφέρειες. Βέβαια, οι παλαιότεροι, που ήσαν και σοφότεροι ήμων, έλεγαν ότι <<Όταν ο άνθρωπος σχεδιάζει, ο Θεός γελά>>… !!!- <<Ες … αύριον … τα σπουδαία>> ! Αναμείνατε, θα σας κρατάμε ενήμερους !

*Καθημερινά, δέχομαι τηλεφωνήματα συμπολιτών μας, οι οποίοι ζητούν τη βοήθεια ή μεσολάβησή μου, για τη διευθέτηση ζητημάτων, που αφορούν την τοπική Αυτοδιοίκηση και ιδιαίτερα ζητήματα πρόνοιας. Παιδιά, ως άνθρωπος και χριστιανός, να βοηθήσω, ευχαρίστως, αλίμονο, αλλά μην ξεχνάτε ότι, δεν είμαι πλέον αιρετός και δεν υπηρετώ στην τοπική Αυτοδιοίκηση. Το αναφέρω και από εδώ, διότι τις τελευταίες εβδομάδες τα τηλεφωνήματά σας έχουν υπερπληθυνθεί ! 

ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ

                               Διά χειρός Νίκου Γιαλούρη 

Αλλοίμονο ο λαιμός μας βρίσκεται ακριβώς,

ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα ...

και τα χέρια μας δεμένα πισθάγκωνα ...

 

Η ζωή μας γέμισε ψυχαναγκασμό…

 πάνω από τα όρια ....

 

Χωριστήκαμε άθελα μας …………

 

ΣΤΟΥΣ  ΘΕΑΤΕΣ .. ΚΑΙ … ΣΤΟΥΣ ΜΟΝΟΜΑΧΟΥΣ....

 

Οι ΘΕΑΤΕΣ ….

μάθαμε αγόγγυστα να λέμε μόνο ψέματα στον εαυτό μας ...........

Κι οι ΜΟΝΟΜΑΧΟΙ……

να αδελφο-σκοτωνόμαστε για μια μέρα, μια βδομάδα, έστω ένα μήνα παραπάνω ζωή, στις φυλακές των θηριοτροφείων ..................

                                                                      Υπάρχουνε κι αυτοί…….

που στις πλάτες τους κουβαλούν αγόγγυστα,

το αγνό χαμόγελο του κόσμου και τής ζωής ..........

 

ΓΙΑΥΤΟΥΣ …. οι κρυμμένοι παντού ελεύθεροι σκοπευτές ,

τους σκοτώνουν πάντα έξω απ’ τις αρένες .................

 

Είναι κι οι δικαστές….

που δικάζουν και συχνά καταδικάζουν…….

με γενικές συνελεύσεις σε ΣΤΑΥΡΩΣΗ ..

τα άδολα μάτια,  αυτών που γελούν ΑΥΘΌΡΜΗΤΑ

 

ΟΙ ΘΕΑΤΕΣ  δυστυχώς  είμαστε οι πιο πολλοί …..

και κάποιοι  από εμάς κατά καιρούς  επιλεγόμαστε  για μονομάχοι

 

Ελεύθερη μετάφραση - διατύπωση από το χθες και το σήμερα

 

 

 

Μανώλης Φύσσας

 Μ. Φύσσας 31/1/2021

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ '' ΔΟΞΑ '' - ΛΟΓΙΑ ΚΩΣΤΑ ΠΕΡΡΙΚΟΥ

  

ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ Κ. ΠΕΡΡΙΚΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ <ΔΟΞΑ>

ΔΟΞΑ, αρ. 1, Απρ. 1942

 

[…]Κι’ όταν τελειώσει η πρώτη φάσι του αγώνα μας με την απόκτηση της λευτεριάς μας, θα αρχίσουμε τη δεύτερη με την ίδια πίστι, με τον ίδιο φανατισμό, με το ίδιο πάθος για να βάλουμε οριστικά τάξι στον τόπο μας, βγάζοντας απ’ τη μέση ότι είναι ηθικά και βιολογικά σάπιο, τερματίζοντας έτσι και την αμαρτωλή εποχή της γ ε ρ ο ν τ ο κ ρ α τ ί α ς.

 

ΔΟΞΑ, αρ. 3, Μάιος 1942

[…] Το καθήκον όλων μας είναι [.. ] αφίνωντας κατά μέρος τα μίση και τις διχόνιες να τραβήξουμε το δρόμο των πεπρωμένων μας, να συνεργασθούμε για να αντιμετωπίσουμε τα τεράστια προβλήματα που μας προβάλλουν αμείλικτα, και να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια για μια  καινούργια Ελλάδα, μια Ελλάδα αντάξια των μεγάλων της παραδόσεων.

 

ΔΟΞΑ, αρ. 4, Μάιος 1942

[…] Δεν είναι η ώρα τούτη πρόσφορη για κουβέντες, για λόγια, για συστήματα κοινωνικά ή πολιτικά. Θάρθη η στιγμή και γι’ αυτά. Μα για νάρθη η στιγμή αυτή πρέπει μονοιασμένοι, πειθαρχημένοι, κρατημένοι χέρι με χέρι όλοι μας ν’ αγωνιστούμε για το ξεσκλάβωμά μας, για τη θέση που μας αξίζει μέσα στο μεταπολεμικό κόσμο. Επαναλαμβάνουμε πως δεν είναι καιρός για Κόμματα και πολιτικούς αγώνες. Ας κλείσουμε τ’ αυτιά μας στα κηρύγματα μερικών άσεμνων και αργόσχολων γέρων που ζητούν να μας διχάσουν μιλώντας τη στιγμή τούτη που η μάχη βρίσκεται στην πιο κρίσιμη φάση της για το πώς θα ξαναπάρουν στα παράλυτα χέρια τους τη σφραγίδα της εξουσίας .

 

ΔΟΞΑ, αρ. 5, Ιούνιος 1942

[..] Στα σωθικά του παλιού κόσμου, συνταράζεται  το έμβρυο μιας καινούργιας Ανθρωπότητας! Ναι είναι τρομερή η στιγμή. Η δυστυχία, η πείνα, η ερήμωση, ο θάνατος, όλα τα κακά και όλες οι τραγικές υφές που παρακολουθούν την ανθρώπινη ύπαρξη, συσσωρεύτηκαν σ’ αυτό τον ιστορικό χρόνο που ζούμε όλοι μας. Κι όμως αν θελήσουμε να τον ζήσουμε έντονα και δημιουργικά θ’ ανακαλύψουμε μέσα στον πόνο του αυτό το απέραντο που θα μας δυναμώση. Ζούμε την οδύ[ί]νη της ιστορίας, που κοιλοπονάει την καινούρια Ζωή.

Υποφέρουμε για να ζήσωμε αληθινά

Υποφέρουμε, αλλά μέσα απ’ το μαρτύριό μας ξεπηδά ο νέος Αιώνας.

Σ’ αυτή τη μεγάλη στιγμή, νοιώθομε το καθήκον να ξαναμιλήσουμε, να ξανασημάνουμε το προσκλητήριο, να κηρύξουμε και πάλι την εθνική επιστράτευση όλων όσοι έχουν ψυχή και αίμα μέσα τους, όλων όσοι έχουν ανθρώπινη αξιοπρέπεια…

Όσοι ζήτε όχι απλώς γιατί γεννηθήκατε κάποτε, όσοι ζήτε όχι απλώς για να νοιώσετε τον εαυτό σας τοποθετημένο βολικά στα μαλακά μαξιλάρια του κρεβατιού σας, όσοι ζώντας τραντάζεστε από τη συνείδηση της ανάγκης κάποιας αλλοιώτικης ελεύθερης ζωής για ΟΛΟΥΣ κι’ όχι μόνο για το άτομό σας ξεσηκωθήτε κι ελάτε μαζί μας. Ο σημερινός στίβος θα δικαιολογήση την ύπαρξη του καθενός στο μέλλον. Το παρελθόν έσβυσε. Κι εκείνα που σβύνουν δεν μπορούν να στηρίξουν αυτά που έρχονται. ¨όσοι νομίζετε πως θα σταθήτε επειδή άλλοτε κάματε το καθήκον σας, μάθετε, πως το καθήκον δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Είναι ατέλειωτο.[*] Γιατί ατέλειωτη είναι και η ιστορία…Και σήμερα η ιστορική επιταγή μας οδηγεί σε αγώνες κι’ όχι σε εύκολους ρητορισμούς ή καλογραμμένες συγγραφές. Όταν βασιλεύει ο πόνος, κι αν ακόμη είναι ο πόνος της δημιουργίας, δεν έχουν θέση παρηγοριές και κουβέντες. Χρειάζεται ο κασμάς και το πιλοφόρι [..] Γι’ αυτό σας καλούμε άλλη μια φορά. [...] Θέλουμε να είμαστε όλοι μαζί στο δρόμο που μας ξανοίγει ο θάνατος του παρελθόντος. Θέλουμε να θεμελιώσωμε όλοι μαζί το Αύριο. Μπροστά σ’ αυτό το Αύριο δεν αποτελεί θυσία η άρνηση και του εαυτού μας ακόμα. Γιατί μέσα σ’ Αυτό θα βρήτε τον αληθινό εαυτό σας, τον πραγματικό Άνθρωπο. Ελάτε όλοι. Δεν μισούμε κανένα. Ο αγώνας μας στηρίζεται στην πίστη της ενότητας όλων των δυνάμεων του καλού. Ας ρίξωμε τα συμβατικά σχήματα κι’ ας αντικρύσωμε την Ελλάδα. Αυτή μας προστάζει για μια ειλικρινή ένωση κάτω απ’ τον ματωμένο της χιτώνα. Όσοι είσαστε τίμιοι, κατεβήτε στο στίβο. Σας περιμένουν πολλά αδέρφια. Όσοι φοβάστε καθήστε πάνω στις φυλλάδες σας και στα συμφέροντά σας… Όταν όμως έρθη η ώρα να μας αντικρύσετε τρομερούς μπροστά σας, μη παραξενευτήτε…Γιατί, τις στιγμές που η τρομοκρατία των κατακτητών αραιώνει τις δικές μας τις γραμμές και νειάτα γεμάτα ορμή και ζωή σβύνουν μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα, εμείς σας προσκαλέσαμε, σας προειδοποιήσαμε.

 

(*) Το ίδιο επανέλαβε στις υποθήκες προς το γιο του, περιμένοντας το γκαζοζέν  για το σκοπευτήριο της Καισαριανής, τα χαράματα της 4 Φεβρ. 1943.

 

Αγαπητέ Μιχάλη θα ήθελα να προτείνω για τους Φίλους του Κώστα Περρίκου να μπει και χωρίς πηλίκιο με το συνημμένο για να μαθαίνουν περισσότερα οι επισκέπτες. Τα αποσπάσματα στα Λόγια είναι από το βιβλίο Μυστικός Τύπος της Κατοχής των Φίλων της ΠΕΑΝ

Καλή δύναμη

Δημήτρης Μελαχροινούδης

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΙΑΣ ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΧΟΡΔΗΣ

 

Ο κιθαρωδός Μανώλης Φύσσας - Αος Μη/ν/κος Ε.Ν

Το Μπαντάρ Αμπάς είναι το πιο νότιο λιμάνι της Περσίας στην είσοδο του Περσικού κόλπου αμέσως μετά το στενό του Ορμούζ.   Και δεν ήταν στην εμπόλεμη ζώνη, την εποχή του πολέμου με το Ιράκ. (1980 – 1988)

Εκεί ο Χομεϊνί ανεφοδιαζόταν με τα απαραίτητα και γιαυτό ο κόλπος, ο προστατευμένος από  τα γύρω νησιά  έξω από τα λιμάνια, (το παλιό  και το καινούργιο τότε), ήταν γεμάτος από πλοία που ήταν φορτωμένα με γενικά φορτία  αλλά το πλείστο  με σιτηρά  περιμένοντας  μήνες τη σειρά τους να ξεφορτώσουν στο ένα από τα δυο λιμάνια. Η παραμονή των φορτωμένων  πλοίων με  φορτίο σιτηρά ήταν στρατηγικό τέχνασμα των Ιρανών που έτσι κρατούσαν ασφαλή τα αποθέματά τους  σε πλοία που εύκολα και γρήγορα μπορούσαν να καταφύγουν σε διεθνή ύδατα αν ο εχθρός έπληττε την περιοχή

Η πόλη ήταν γεμάτη εκείνη την εποχή με πρόσφυγες κυρίως μέσης και πάνω ηλικίας  από  τα βόρεια που  κτύπησε ο πόλεμος και είχαν καταφύγει στο Μπαντάρ - Αμπάς  (Μπαντάρ = λιμάνι) για να προστατευθούν να βρουν κάποια δουλειά και να επιβιώσουν.   Ακόμα θυμάμαι,.. τα μελαγχολικά τους πρόσωπα και τα θλιμμένα τους,…. μεγάλα  μάτια, ..  γεμάτα αξιοπρέπεια και ευγένεια ανατολίτικη.

Οι πιο πολλοί από αυτούς εκτός από τα σπίτια και τις περιουσίες τους είχαν χάσει δικούς τους ανθρώπους αλλά και παιδιά τους στον πόλεμο. Η πιο συνηθισμένη τους  δουλειά ήταν να μεταφέρουν επιβάτες με τα φορτηγάκια τους στην καρότσα που ήταν τότε αποκλειστικό μέσο μαζικής μεταφοράς.  Και τις νύκτες κοιμόντουσαν  στα αυτοκίνητα τους. Δεν είχαν σπίτι η κατάλυμα.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια νύκτα κατά τις 11  παγιδεύτηκα εξ’ αιτίας  μιας ένοπλης συμπλοκής  μαρτύρων του Ισλάμ και βρέθηκα κάτω από ένα τέτοιο φορτηγάκι για να προστατευθώ.

Μόλις νόμισα ότι ηρέμισε η κατάσταση γύρω στις 2 από τα μεσάνυκτα ξετρύπωσα και ξύπνησα  τον ιδιοκτήτη που κοιμόταν στην καρότσα ,  ζητώντας του  να με πάει στο καινούργιο λιμάνι,25 χιλιόμετρα απόσταση. Ο καημένος σηκώθηκε αγόγγυστα και με πήγε στον προορισμό μου .

Στο δρόμο  μου είπε πως έχασε  δυο παιδιά του  στον πόλεμο. Ήταν πρόσφυγας  και κατάγονταν από τα σύνορα κοντά στη  Βασόρα. Όταν μάλιστα φτάσαμε δεν δέχθηκε ούτε πληρωμή ούτε ένα πακέτο τσιγάρα, τίποτα.

Μανώλης Φύσσας Α΄Μηχ/κος - Οργανοπαίχτης 

Καλοκαίρι του 1983 λοιπόν και ήμουν  ναυτολογημένος  με το Ανταίος, φορτηγό με φορτίο 25,000 τόνους καλαμπόκι. Άρχισε η εκφόρτωση στο καινούργιο λιμάνι. Οι εργάτες που δούλευαν στα αμπάρια και τσουβάλιαζαν το φορτίο ήταν Αφγανοί εργάτες μετανάστες, που σε όλη τη διάρκεια της εκφόρτωσης  μένανε στο κατάστρωμα του πλοίου. Η μόνη ευκολία που τους προσφέραμε ήταν μερικά βαρέλια με γλυκό νερό για να πίνουν και θάλασσα για να καθαρίζουν το κατάστρωμα και να πλένονται. Δούλευαν με βάρδιες . Αυτοί που δεν είχαν βάρδια κοιμόντουσαν ανάμεσα  στα στόμια των αμπαριών (κουβούσια) πάνω σε χαρτόνια και τσουβάλια  η όπου αλλού μπορούσαν να βρουν λίγη δροσιά. Πάρα πολλοί από αυτούς ήταν αλύτρωτοι χωρίς επίσημα χαρτιά και δούλευαν για ένα πιάτο φαΐ.  Κάτω στην προβλήτα οι φορτηγατζήδες  με μεγάλα φορτηγά έπαιρναν το φορτίο και το πήγαιναν σε διάφορους προορισμούς. Είχαν  κι αυτοί σπίτι τους το φορτηγό και μερικοί από αυτούς είχαν μαζί  για παρέα και παρηγοριά  ένα η δύο παιδιά τους αγόρια ηλικίας 8 έως 12 χρονών.

Μια νύκτα κατά τις τρείς τα ξημερώματα μια ασυνήθιστη φασαρία στην προβλήτα με ξύπνησε Νόμισα  ότι κάποιο πρόβλημα εμφανίστηκε στις μπίγες που ξεφόρτωναν. Κατέβηκα στο κατάστρωμα και βλέπω τον υποπλοίαρχο ανάστατο  μαζί με τον στοιβαδόρο και ένα οδηγό φορτηγού ο οποίος έκλαιγε γοερά σα μωρό.

Τι έγινε, τον ρώτησα. « Τούτος ο δύστυχος ο οδηγός ψάχνει το παιδί του ένα αγόρι 11 χρονώ από το μεσημέρι και δεν το βρίσκει» μου απάντησε. Σε λίγο ένα τζιπ της στρατιωτικής αστυνομίας έφθασε με επικεφαλής έναν αξιωματικό και η νύκτα πέρασε με ανακρίσεις και τα σχετικά.

Το γραφείο του πλοίου άνοιξε και με την παρουσία και του πλοιάρχου και του λιμενάρχη  που ήρθε λίγο αργότερα  με τη συνοδεία του, έγιναν, από την πλευρά μας, όλες οι τυπικές διαδικασίες , σχετικές ανακρίσεις και έρευνες.

Το πρωί ήρθαν τα φρικτά και τραγικά νέα. Το παιδί,.. βρέθηκε νεκρό και κακοποιημένο  σεξουαλικά,.. μερικά χιλιόμετρα  προς την έρημη πλευρά του λιμανιού.

Κατά τις 10 το πρωί μια ομάδα στρατιωτικών αστυνομικών εμφανίστηκε  ανέβηκε στο κατάστρωμα  και διάλεξαν στην τύχη δυο Αφγανούς από κάθε αμπάρι. Τους κατέβασαν από το πλοίο και μπροστά στα μάτια μας τους σκότωσαν με τα όπλα τους πίσω από τις αποθήκες του φορτίου . Στη συνέχεια τους φόρτωσαν σα τσουβάλια πάνω σε ένα καμιόνι και φύγανε.

Το κλίμα βάρυνε αφόρητα. Όλοι οι οδηγοί ήταν απαρηγόρητοι  και έκαναν ότι μπορούσαν να συμπαρασταθούν τον τραγικό πατέρα  που παρά την απώλεια του παιδιού του δεν είχε καμιά άλλη επιλογή εκτός  από το να πάρει το φορτηγό του και να φύγει για τον προορισμό του.  Με τι καρδιά ο δύστυχος.

Στιγμές μουσικής έπαρσης του Μανώλη Φύσσα με το μπαγλαμαδάκι του. 

Οι Αφγανοί είχαν τα κεφάλια σκυμμένα και περπατούσαν βαριά, λες και ήταν φορτωμένοι με δυο τσουβάλια καλαμπόκι . Αν κατάφερνες να δεις τα μάτια τους είχες την εντύπωση πως έβλεπες γυαλιστερή πορσελάνη που προσπαθεί να γίνει ανθρώπινο μάτι που έχει ανάγκη να δακρύσει.  Μα δεν το αφήνει να δακρύσει,.. μια αδυσώπητη αξιοπρέπεια.

Κατά τις δέκα το βράδυ σταμάτησε η εκφόρτωση γιατί δεν ήρθαν άλλα  φορτηγά. Και όπως έπεσε ησυχία άκουσα μέσα στη νύκτα από την πλώρη μεριά μια γλυκιά ανατολίτικη  μουσική και τραγούδι. Διακριτικά πλησίασα στο σκοτάδι χωρίς να γίνω αντιληπτός μέχρι που το αυτί μου εστίασε καθαρά τη μουσική και το τραγούδι. Το όργανο που άκουγα έπαιζε πολύ γλυκά, σα να κράταγε απ’ το χέρι έναν βαρύ καημό.   Ήταν σα να έπαιζε ένα είδος βιολιού μόνο που είχε πιο αδύνατο ήχο και έπαιρνε χαραχτήρα από το συναίσθημα και τον καημό  αυτουνού που έπαιζε.

Ήταν κι η ψυχή μου βαριά, που ο παραπονιάρικος και νοσταλγικός ήχος του οργάνου και των τραγουδιών με έκανε να δακρύσω και να κλάψω στο σκοτάδι.

Δε θυμάμαι πόση ώρα έμεινα  εκεί ακούγοντας πριν πάω στην καμπίνα μου για ύπνο.

Εκεί  προσευχήθηκα με δάκρυα για το αδικοχαμένο παιδί  για τον πονεμένο  κι απαρηγόρητο πατέρα για τους αδικοσκοτωμένους  χωρίς δίκη μετανάστες  όλοι τους προϊόντα και θύματα της τυφλής ανθρώπινης σκοπιμότητας και  σκληρότητας.

Το πρωί έκανα μια βόλτα στο κατάστρωμα και σε ένα σημείο βλέπω κάποιον που κοιμόταν.. και δίπλα του,.. ένα,.. αυτοσχέδιο όργανο… μονόχορδο.

Το ηχείο του ήταν από έναν γκαζοτενεκέ του γαλονιού  του ελαιόλαδου. Το μπράτσο του  ήταν από ένα κομμάτι σκουπόξυλο.  Το δοξάρι ήταν ένα κομμάτι εύκαμπτο  ξύλο  από καφάσι και η τρίχα του ήταν από σουλάτσο κάβου (ψιλό σχοινάκι). Η  χορδή του ήταν μια  από τις παλιές χορδές που πέταξα,.. όταν άλλαξα πριν μέρες  χορδές στο μπουζούκι μου.

Μανώλης Φύσσας