ΣΤΗ ΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΗ ΝΕΑ ΠΟΤΑΜΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΧΙΟΥ

 

o Ενοριακός Ναός των Αγίων Αναργύρων 

 Ήμουν μαθητής Γυμνασίου όταν, ο αείμνηστος Πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Πουλής (Εφημέριος Χαλκειούς από το έτος 1958 μέχρι την κοίμησή του, το 2000) μου έδωσε στα χέρια το νέο ογκώδες βιβλίο του με τίτλο «Η Ποταμιά της Χίου». Ο παπά Γιάννης ήταν άριστος συγγραφέας, μελετητής και ερευνητής, αλλά και καλλικέλαδος μουσικός της βυζαντινής μουσικής. Είχαμε πολύχρονη συνεργασία. Με δίδαξε πολλά και στο Ιερό της Εκκλησίας, θεολογικά και λειτουργικά.

Είχε συγγράψει πολλά βιβλία, θεολογικά, υμνολογικά, αλλά και ιστορικά-λαογραφικά με επετηρίδα την τρίτομη πραγματεία «Το Χαλκειός της Χίου» (Ιστορία, Εκκλησία, Σχολείο), ένα έργο άνω των 1500 σελίδων. Λίγο μικρότερο ήταν αυτό για τη γενέτειρά του, την «Ποταμιά της Χίου (Παλαιά και Νέα».

Το χωριό της Νέας Ποταμιάς ιδρύθηκε εκ μεταφοράς, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, από την Παλιά Ποταμιά, η οποία βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Νέας και η οποία (τοποθεσία) είχε δημιουργήσει αρκετά προβλήματα υγείας (κυρίως πνευμονολογικά) στους κατοίκους της, εξαιτίας του γεγονότος ότι βρισκόταν στο βάθος μιας χαράδρας, που ο ήλιος έβλεπε μόλις λίγες ώρες ημερησίως. Η Νέα Ποταμιά είναι κατασκευασμένη στην τοποθεσία <<Λαόρκια>>, με σύγχρονη μελέτη και είναι το μοναδικό χωριό της Χίου που έχει ρυμοτομικό σχέδιο, ευμεγέθεις εσωτερικούς δρόμους, αλλά δυστυχώς δεν έχει πλέον (λόγω της αστυφιλίας και ερήμωσης της υπαίθρου) πολλούς κατοίκους. Τους χειμερινούς μήνες είναι ελάχιστοι.

Για την μετεγκατάσταση του χωριού είχε πρωτοστατήσει ο αείμνηστος δάσκαλος Ιωάννης Πουλής ήδη από τη δεκαετία του 1950.

Την Νέα Ποταμιά έχω επισκεφθεί κατά την πανήγυρη του Ενοριακού Ναού της, τους Αγίους Αναργύρους (1 Ιουλίου) και άλλοτε πολλάκις. Ο Ναός κτίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και εγκαινιάστηκε στις 27-08-1972 από τον μακαριστό Μητροπολίτη Χίου Χρυσόστομο Γιαλούρη. Ο ίδιος Μητροπολίτης εγκαινίασε (μαζί με τον τότε Νομάρχη Χίου και τον Επιθεωρητή Δημοτικής Εκπαίδευσης της εποχής) το νέο (ημιλυόμενο) μικρό Δημοτικό σχολείο της Νέας Ποταμιάς στις 23-08-1968 (λειτούργησε μέχρι το έτος 1982, οπότε και έκλεισε ελλείψει μαθητών).

Το σχολείο αυτό, ως κτίσμα, καθαιρέθηκε από τον χώρο στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και κατόπιν κατασκευάστηκε γήπεδο μπάσκετ, παιδική χαρά (και αυτή μεταγενέστερα καταστράφηκε και απομακρύνθηκε), ενώ το έτος 2000 στον ίδιο χώρο τοποθετήθηκε το μαρμάρινο μνημείο του πυρσού της Ολυμπιακής φλόγας που φιλοτεχνήθηκε προς τιμήν της Ολυμπιονίκη Χαράς (Ζαχαρούλας) Καρυάμη (Ολυμπιακοί αγώνες Σίδνεϋ Αυστραλίας έτους 2000, στη ρυθμική γυμναστική-ανσάμπλ), η οποία έλκει την καταγωγή από την Ποταμιά της Χίου (γεννημένη το 1983 στην Αθήνα) και είχε ήλθε στο νησί μας για τη συμμετοχή της στις επετειακές εκδηλώσεις που διοργάνωσαν η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χίου, ο Δήμος Χίου και ο Δήμος Αμανής (στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Χίου, την πλατεία Βουνακίου-Νικολάου Πλαστήρα –όπου και τοποθετήθηκε σχετικό ομοίωμα της βάσης για την Ολυμπιακή φλόγα– και την Ποταμιά).

το μαρμάρινο μνημείο του πυρσού της Ολυμπιακής φλόγας που φιλοτεχνήθηκε προς τιμήν της Ολυμπιονίκη Χαράς (Ζαχαρούλας) Καρυάμη 

Στην Ποταμιά θυμάμαι τους αειμνήστους σήμερα: παπά Μιχάλη Κοντό (πατέρα του σημερινού Εφημερίου του Ι. Ναού Αγ. Γεωργίου Βροντάδου, Πρωτ/ρου π. Ιωάννη Κοντού), τον παλιό Πρόεδρο της Κοινότητας Σωτήρη Πούπαλο (που ήταν πολύ γνωστοί με τον πατέρα μου και μας είχε φιλοξενήσει στο σπίτι του) και τον Παρασκευά Καζά. Τον Παρασκευά Καζά γνώρισα από τον μακαριστό Μητροπολίτη μας κυρό Διονύσιο όταν πήγαμε στην Ποταμιά, το 1993-1994 για τα εγκαίνια του Εξωκκλησίου που έφτιαξε (Άγ. Ιωάννης Πρόδρομος) και δεσπόζει επάνω σε ύψωμα, δυτικά του χωριού και φαίνεται επιβλητικά από τον κεντρικό δρόμο, πριν την είσοδο της Ποταμιάς.

Ο Παρασκευάς Καζάς ήταν ένας από τους ελάχιστους που είχαν σωθεί από τις ασθένειες και κακουχίες που υπέστησαν οι εργάτες στα μεταλλεία της Κεράμου. Τον θυμάμαι που έλεγε ότι, ο Θεός τον διαφύλαξε από μύρια όσα κακά και είχε τάμα στον Άγιο Ιωάννη να κτίσει τον Ναό του και να φέρει τον Δεσπότη να τον εγκαινιάσει. Όλες οι ξύλινες εικόνες που βρίσκονται στον Ναό αυτό έχουν κατασκευαστεί από τον ίδιο, είναι σκαλισμένες στο χέρι μία μία και οι ιερές μορφές τους έχουν μια παραδοσιακή εμφάνιση. Μετά τα Εγκαίνια του Ναού μας δεξιώθηκε στη βεράντα του σπιτιού του, το τελευταίο σπίτι βόρεια της Ποταμιάς πηγαίνοντας για Παλαιά Ποταμιά και Χάλανδρα. Ας είναι η μνήμη όλων αιωνία. Τους θυμάμαι με αγάπη και νοσταλγία.

Θρησκευτική πανήγυρη γίνεται και στις 17 Ιανουαρίου, του Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου και Καθηγητού της ερήμου, πολιούχου και προστάτη της Παλαιάς Ποταμιάς) και σε άλλες εορτές. Ο εκάστοτε Μητροπολίτης Χίου πάντα τιμά τη μνήμη του Αγίου Αντωνίου στην Ποταμιά (είτε στον Εσπερινό συνήθως, είτε στη Θεία Λειτουργία), εφόσον οι καιρικές συνθήκες το επιτρέψουν και δεν έχει χιόνια (διότι ο δρόμος προς Παλαιά Ποταμιά το χειμώνα είναι δύσκολος, στενός, χωμάτινος και λίγο απότομος).

Την Παλαιά Ποταμιά επισκεπτόταν και ο Μητροπολίτης Χίου Παντελεήμων Φωστίνης, κατά τις ποιμαντικές επισκέψεις του στα χωριά, τέλη της δεκαετίας του 1940 και όλη τη δεκαετία του 1950, μάλιστα τότε δρόμος δεν υπήρχε μετά τη Βολισσό και από εκεί και πέρα περιόδευε με μουλάρι όλα τα χωριά της Αμανής, όπου διέμενε, λειτουργούσε και κήρυττε τον λόγο του Θεού. Είχε φθάσει μέχρι το Καμίνι (στα Χάλανδρα) και το Αγρελωπό (στα Καμπιά), ανύπαρκτους σήμερα οικισμούς, που σώζονται μόνο τα ερειπωμένα κτίσματα μιας άλλης εποχής.

Μεγάλο πανηγύρι με όργανα γίνεται στην Ποταμιά στις 23 Αυγούστου ("Εννιάμερα της Παναγίας" - Απόδοσις της εορτής Κοιμήσεως της Θεοτόκου).

η Ολυμπιονίκης (στο Ανσάμπλ) Χαρούλα Αντ. Καρυάμη

Επίσης, επάνω στο όρος Αμανή τιμάται πανηγυρικά στις 23 Αυγούστου η εορτή της Παναγίας, στο Εξωκκλήσι της «Παναγίας Δέσποινας», όπου συνεορτάζουν οικογένειες Ποταμούσων. Πανήγυρις τελείται εκεί και στις 8 Σεπτεμβρίου (Γενέσιον της Θεοτόκου). Ναοί του Αγίου Γεωργίου υπάρχουν στις θέσεις «Τρικοκκιά» (κάτω από τον κεντρικό δρόμο Χίου-Ποταμιάς, ένα χιλιόμετρο πριν το χωριό, ανατολικά) που κατασκευάστηκε από οικογένειες Ποταμούσων και Πισπιλουντιανών και στη θέση «Τα Μάρκου» (όπου τιμάται από Ποταμούσους και Πισπιλουντιανούς ομού. Εκεί, τους προηγούμενους αιώνες είχαν σπίτια αρκετοί Ποταμούσοι. Πρόκειται για πολύ παλιό οικισμό).

Στα «Μάρκου» βρίσκεται και ο Ναός της Αγίας Παρασκευής που ανήκει στην Πισπιλούντα. Στη θέση <<Τρικκοκιά>> σύμφωνα με την παράδοση και καταγεγραμμένες μαρτυρίες, ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος είναι ολοζώντανος και μεσιτεύει για όποιον με ειλικρινή πίστη τον επικαλεστεί. Ο Ναός αυτός εγκαινιάστηκε στις 11-08-1980 από τον Μητροπολίτη Χίου κυρό Διονύσιο.

Όμως, ο παλαιότερος Ναός της Ποταμιάς είναι ο Άγιος Γεώργιος της «Ανεμοτάδας», μεταξύ Παλαιάς Ποταμιάς και Πυραμάς. Εκεί ήταν το πρώτο χωριό της Ποταμιάς, στη συνέχεια κατέβηκε στην Παλαιά Ποταμιά (για να γλυτώσει από τους πειρατές) και τέλος (τη δεκαετία του 1960) κατέληξε στην Νέα Ποταμιά (θέση «Λαόρκια»). Στην Ποταμιά, τα τελευταία χρόνια, ανηγέρθη εντός του οικισμού και το περικαλλές ιερό παρεκκλήσιο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής, το οποίο εγκαινίασε ο Μητροπολίτης Χίου κ. Μάρκος το καλοκαίρι του έτους 2015.         

Στην Ποταμιά λειτουργεί σήμερα σύγχρονο ελαιοτριβείο, πριν την είσοδο του χωριού, που εξυπηρετεί τα χωριά της Αμανής, ενώ μοναδική δυσάρεστη διαπίστωση είναι η ανυπαρξία ενός καφενείου-αναψυκτηρίου, για βραχεία στάση των επισκεπτών. Θυμάμαι ότι, κάποτε, υπήρχαν καφενείο και ψησταριά, με αρκετούς θαμώνες, όπου πολλοί διερχόμενοι σταματούσαν για λίγη ξεκούραση.

Για την Ποταμιά, πολλά κατά περιόδους πληροφορούμαστε από αναρτήσεις και δημοσιεύματα του λίαν αγαπητού μου, καπετάν Μιχάλη Καριάμη, ο οποίος αγαπά και πάντοτε τιμά ιδιαίτερα τον γενέθλιο αυτό τόπο του.

Να την επισκεφθείτε, το καλοκαίρι, την 1η Ιουλίου (ιερά πανήγυρις των Αγίων Αναργύρων) ή τον χειμώνα, στις 17 Ιανουαρίου (ιερά πανήγυρις του Αγίου Αντωνίου).

Επίσης, κατά τη θερινή περίοδο, οπότε και πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις από τον Εξωραϊστικό και Πολιτιστικό Σύλλογο Νέας Ποταμιάς, υπό την προεδρεία και εποπτεία του αγαπητού κ. Βασίλη Πούπαλου.-

Γιώργος Φωτ. Παπαδόπουλος

Η ΚΙΘΑΡΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΓΙΑΛΟΥΡΗ ΘΑ ΞΑΝΑΠΑΙΞΕΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ

Ο Αείμνηστος και Πολυτάλαντος Νίκος Γιαλούρης 

Πέρασαν 7 χρόνια  από εκείνη την Κυριακή το σούρουπο στις μια του Ιούλη 2003. Eκείνο το σούρουπο στις   οκτώμισι, η ψυχή του Νίκου Γιαλούρη,   έπαιξε νοερά με τη  κιθάρα  και  τραγούδησε, ένα  δικό του αγαπημένο τραγούδι,  το «άστρο του Μαγιού»          

«Τότε που εν ’άστρο του μαγιού σ’ ένα περιβόλι στο βουνό

σούλεγε ψηλά αφ’τον ουρανό

τραγούδι αλαργινό»

Όμως  το άστρο του Μαγιού τον μάγεψε και  τον πήρε  για πάντα στον ουρανό.        Κι από τότε το ίδιο τραγούδι  σαν απαισιόδοξη προφητεία   μου κεντά τη σκέψη τραγουδιστά :

 « Τα χρυσά πουλιά , τις πούλιες τις ασημιές , που μάζεψα για σε , κάθε αστροφεγγιά, τα σκόρπισες  αλλού, και τώρα λησμονάς»    

Είναι  πικρή αλήθεια.  Τα χρυσά πουλιά κι οι πούλιες οι ασημιές  που μάζευε   κάθε αστροφεγγιά ο Νίκος, άλλα σκόρπισαν κι άλλα φυλακίστηκαν  σε υγρά υπόγεια αδιαφορίας. Και γιατί αυτό? Την απάντηση δίνει ο Γιάννης Τσαρούχης.        « Δεν μπορεί να διατηρηθεί  πολιτισμός έξω από το μυαλό αν πρώτα δεν υπάρχει μέσα στο μυαλό».

Η ζωή παρόλα αυτά έστειλε κατά καιρούς κάποιους «καλούς αγγέλους» που άλλοι φρόντισαν το έργο του, άλλοι με δυναμική παρέμβαση  το έσωσαν από την διάβρωση και  καταστροφή και άλλοι συνεχίζουν ακόμη ευλαβικά τη διατήρηση του, να είναι διαθέσιμο στο πολιτιστικό φαρμακείο της κοινωνίας, όταν ζητηθεί για θεραπεία.

 Βέβαια δεν έλειψαν δυστυχώς κι οι απώλειες αλλά και η πικρία γι’ αυτές.

Όμως τούτη η αναφορά  είναι για  τα τραγούδια του. που αγγίζουν  μια ακόμη πλευρά του Νίκου. Αυτή του μουσικού και του κιθαριστή.    

Νίκος Γιαλούρης με την κιθάρα - Μανώλης Φύσσας με το μπουζούκι

           

 Ο Νίκος ήταν καλός κιθαριστής. Έπαιζε κιθάρα με δικό του προσωπικό στυλ. Αυτό το στυλ τον έκανε να διαλέξει την κιθάρα του.  Μια κιθάρα με λαμπερό βελουδένιο ήχο. Έτσι την ήθελε γιατί δεν μπορούσε λόγω δουλειάς  (ούτε και του άρεσε ) να αφήσει νύχια  για να  αρπίζει τις χορδές της.  Έπαιζε με τις ψίχες των δακτύλων του. Γιαυτό ίσως το παίξιμό του ήταν τόσο γλυκό μα και τόσο ξεχωριστό. Αυτή τη κιθάρα του την  καλή του όπως την έλεγε (γιατί είχε κι άλλες κατά καιρούς ) την είχε παραγγείλει στους ονομαστούς  και πολύ σπουδαίους κατασκευαστές Αδελφούς Παναγή  γύρω στο 1972.      Την αγαπούσε ιδιαίτερα. Τα πρώτα χρόνια μάλιστα  δεν την έδινε σε άλλον να παίξει. (Εγώ ήμουν από τους προνομιούχους  που μου την εμπιστευόταν, που και που,…..   να παίξω).   

 Όταν το έργο του μεταβιβάστηκε στο δήμο, μέσα σ τα προσωπικά του αντικείμενα ήταν κι η κιθάρα του. Με λύπη διατυπώνω πως το εξαίρετο αυτό τεχνούργημα δεν αντιμετωπίσθηκε ούτε σαν τέτοιο, αλλά ούτε συναισθηματικά σαν η κιθάρα του Νίκου Γιαλούρη.  Γιατί?.. Ο λόγος πάλι στον Γιάννη Τσαρούχη .        « Δεν μπορεί να διατηρηθεί  πολιτισμός έξω από το μυαλό αν πρώτα δεν υπάρχει μέσα στο μυαλό».

    Όταν στήθηκε το μουσείο Γιαλούρη πέρασα τυχαία μια μέρα να δω την έκθεση.  Ανεβαίνοντας στην επάνω αίθουσα βλέπω δίπλα στον καναπέ την καλή κιθάρα του Νίκου όρθια ακουμπισμένη στο πάτωμα. Απόλυτα δηλ. εκτεθειμένη είτε να πέσει κάτω είτε να την κλωτσήσει  κάποιος θεατής  κατά  λάθος.

Η κιθάρα του Νίκου Γιαλούρη

Πήρα τηλέφωνο αμέσως τον Μπάμπη τον Κοιλιάρη διευθυντή τότε της πινακοθήκης του Δήμου Χίου  και την απόσυρε στην πινακοθήκη για να την φυλάξει. Από τότε έγιναν πολλές άκαρπες  προσπάθειες για να πάει το όργανο για επισκευή και συντήρηση. Αποφεύγω  όμως  τις λεπτομέρειες, για να φθάσω φέτος την άνοιξη.

Ύστερα από μια συνηθισμένη τηλεφωνική συνδιάλεξη με τον  Χιώτη δημοσιογράφο εκδότη του περιοδικού ΝΕΜΕΣΙΣ  και Χιολάτρη, φίλο του Γιαλούρη, Γιώργο Μπαχά,.. του έστειλα με ηλεκτρονική αλληλογραφία τους στίχους των τραγουδιών του Νίκου, που διέσωσα. Με την ίδια ευκαιρία   αναφέρθηκα και στην κιθάρα του, στέλνοντας του ένα κείμενο δικό μου που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Αλήθεια» το Μάιο του 2007.  Ο Γιώργος Μπαχάς ανταποκρίθηκε άμεσα  για  το θέμα της κιθάρας λέγοντάς  πως αναλαμβάνει τα έξοδα της επισκευής και συντήρησης το περιοδικό ΝΕΜΕΣΙΣ  και ο ίδιος. Μετά από διαβουλεύσεις  με τον δήμαρχο  και τυπικές δυσκολίες  περ. 15 ημερών παραλήφθηκε η κιθάρα με όλους τους τύπους και δόθηκε στον εξαίρετο οργανοποιό   Κώστα Κοτζαμπόπουλο  για επισκευή και συντήρηση.

Ο Κώστας Κοτζαμπόπουλος με την κιθάρα τουΝ. Γιαλούρη

Πρόθεση του Γιώργου Μπαχά και των άλλων φίλων του Νίκου Γιαλούρη  είναι η κιθάρα του να παίξει πάλι με τον λαμπερό και βελούδινο ήχο της

Να παίξει εκείνο το τραγούδι που είναι πρόσκληση και  ραντεβού στη Χίο την αιώνια αγαπημένη του… και αγαπημένη μας….. που αλλού?

Μα  « πλάι στο κύμα στο άδειο το κοχύλι που δέρνει ο πόνος της αυγής»……….                             Να παίξει για τα 7 χρόνια που μας λείπει .

ΜΠΑΛΛΑΝΤΑ

 Μην τρομάζεις τη βροχή

την λαμπρή θα σου τραγουδήσω

Φέρνει ο Μάρτης τα πουλιά,

γλάρους γέμισε η ακρογιαλιά.

 

Δέσε κόμπο το μαντήλι να θυμάσαι να με βρεις

Πλάι στο κύμα στο άδειο το κοχύλι

που δέρνει ο πόνος της αυγής

 

Σε τρομάζει η αντηλιά

λαχταράς τον θλιμμένο χειμώνα πάλι

Κι όμως δίχως τα πουλιά

θα ορφανέψει η ζεστή σου αγκαλιά.

ΝΙΚΟΣ  ΓΙΑΛΟΥΡΗΣ (μουσική και στίχοι)

Μανώλης  Φύσσας

Υ.Γ. Είναι ηθικό και πρέπον να αναφέρουμε ότι ο φίλος  οργανοποιός Κώστας Κοτζαμπόπουλος , μαζί με την καλύτερη του διάθεση και προσπάθεια να διασώσει αυτούσιο το όργανο, (ατέλειωτες ώρες μελέτης και λεπτής εργασίας), έκανε και μια πολύ γενναία έκπτωση της τιμής για την επισκευή και συντήρηση της κιθάρας του Νίκου Γιαλούρη και τον ευχαριστούμε

 

ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ

                                                         Μακρονήσι 

(*) Φίλε μου καπετάν Μιχάλη, αυτοί οι στίχοι γραμμένοι στη γραφομηχανή με μπλε ταινία,  βρέθηκαν από συγγενή του Ανδρέα Λοΐζου, στο αρχείο του και ήταν ένα ακριβό δώρο για μένα πριν από μια εικοσαετία.

Προφανώς ανήκουν στο Φώτη Αγγουλέ και τους αντέγραψα, παρακάμπτοντας τις περισπωμένες.  

Δημήτρης Διον. Μελαχροινούδης

10 - 10 - 2020

Ταξίδι πάμε…

με πλοίο σταχτί,

στο Μακρονήσι…

Χαμογελάμε στην Αυγή

κόβοντας ρόδα

από τη Δύση

                      - Μάης 1948

        --------------------

 

Πρωτοχρονιά μεσ’ το κελί:

μιλώ με μια ηλιαχτίδα

πού μπήκε αφ’ το φεγγίτη μου,

σαν κλέφτρα να μού φέρει

ευχές απ’ τον πατέρα της

τον Ήλιο, πού αγαπώ.

 

Μήπως ζηλέψατε άνθρωποι,

και πείτε: Ποια ελπίδα,

και ποιες χαρές μού χάρισε

Η αχτίδα να σας πω;

 

Φτωχός, σ’ ένα κλειστό κελί,

πού   μοιάζει με λετέρα

κι είναι όμοια τα μεσάνυχτα

στην πλήξη, με τη μέρα,

κι ο πόθος μου, μεσ΄ τη ζωή,

σα δίκοπο μαχαίρι..

μια ηλιαχτίδα.

τι μπορεί να φέρει;

 

 

 Φυλακές Αβέρωφ, 1949 

 

ΕΝΑΣ ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ...

Καΐκι με ...Πανιά - Σύνθεση Μιχάλη Γ. Καριάμη

Αγαπητέ εν θαλάσση αδελφέ, Θαυμάζω την υπομονή σου με τις ζωγραφιές σου στο fb, όπως το τελευταίο με την πεταλούδα που τώρα την άνοιξη εμφανίζεται στα μέρη μας. Φαντάσου όμως να ήταν οι ακρίδες που συνάντησα ταξιδεύοντας κοντά στη Νότιο Αμερική, σύμφωνα με το συνημμένο

Ο χωρίς της άνοιξης χυμούς

Δημ. Μελαχροινούδης

ΚΑΛΗΜΕΡΑ - Έργο Μιχάλη Γ. Καριάμη

Ο Αξιωματικός βάρδιας στη γέφυρα, όταν οι συνθήκες του ταξιδιού του επιτρέπουν να ελαττώσει την επαγρύπνησή του, πολλές φορές έχει να αντιμετωπίσει την ανία, όταν ακουμπισμένος στην κουπαστή της βαρδιόλας κοιτά και ξανακοιτά το ρολόι του μέχρι την σκάντζα βάρδια. Σύντροφός του, ο ρυθμικός θόρυβος της μηχανής και η απεραντωσιά του ορίζοντα. Τότε είναι που η σκέψη αφηνιάζει για να τρέξει χωρίς έλεγχο σε τόπους που τα πρόσωπα μπερδεύονται ανάμεσα στην Πηνελόπη και τις Σειρήνες. Πρόσκαιρα ξαναγυρίζει στην πραγματικότητα, αν κάποιο φως προβάλει στον ορίζοντα ἠ κάποιο κοπάδι δελφινιών παιχνιδίζει με την πλώρη, πηδώντας έξω από το νερό και για να ξαναπέσει πάλι με χαρακτηριστικό παφλασμό. Όταν η θάλασσα φωσφορίζει ανατριχιάζοντας στην επαφή της με το καράβι, δημιουργεί ένα πρόσθετο παράγοντα για παρατιμονιές του νου.

Από τα πιο απίθανα πράγματα που μπορούν να συμβούν και να κλειδώσουν μάλιστα τον αξιωματικό στην τιμονιέρα, είναι η  επιδρομή ακρίδων, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τη στεριά, αναστατώνοντας το ρυθμό της ζωής μέσα στο καράβι και προκαλώντας αρκετή αλληλογραφία για αποζημιώσεις εξ αιτίας καθυστερήσεων στην παράδοση του φορτίου, με εμπλοκή και νομικών του ναυτικού δικαίου για συμβάν ανωτέρας βίας (Act  of  God).

« ΚΑΛΗ   ΣΥΝΕΧΕΙΑ» - Σύνθεση Μιχάλη Γ. Καριάμη

Πραγματικά μετροφυλλώντας το ημερολόγιό μου πάνω στο υπερδεξαμενόπλοιο ‘’ΠΡΟΣΠΕΡΙΤΥ’’, διαβάζω:

4/11/88 Σμήνη ακρίδων σε στίγμα 4 μοίρες νότιο πλάτος και 46 μοίρες δυτικό μήκος, σε απόσταση 310 μίλια ή 573 χιλιόμετρα  από τις εκβολές του Αμαζόνιου. Οι ακρίδες έχουν μήκος σώματος 55 χιλιοστά ή από το κεφάλι μέχρι το τέλος των πτερών 75 χιλ. Το χρώμα τους ροζ και σε ελάχιστες καναρί. Τα πτερά με πολλές μαύρες βούλες. Κατατρώγουν ό, τι φαγώσιμο: ψίχουλα ψωμί στην πρύμη ή ξερές φλούδες από μπανάνες.

5/11/88 Παρατηρούνται συμπτώματα κανιβαλισμού. Τρώνε τις ψόφιες ακρίδες. Όταν βρέχει μαζεύονται στα υπήνεμα μέρη. Δεν τις ενοχλεί η βροχή. Ένα μήλο με αμυχή ενός εκατοστού (για να μπορεί να φαγωθεί) εξαφανίστηκε μέσα σε 6 ώρες. Την νύχτα τρώνε ακατάπαυστα, όπως και την ημέρα.

«Καλημέρα & Καλή Ρότα » - Έργο Μιχάλη Γ. Καριάμη

6/11/88 Από το πρωί φεύγουν (άραγε με ποιο ένστικτο ;) με κατεύθυνση τις εκβολές του ποταμού Ορινόκο, όταν το καράβι βρισκόταν μακριά 230 ν.μ. ή 420 χλμ από στίγμα 11 μοίρες βόρειο πλάτος και 57 μοίρες δυτικό μήκος. Έμειναν πάνω στο καράβι δυο μέρες, καλύπτοντας απόσταση 630 ν.μ. ή 1160 χλμ. Ο άνεμος που επικρατεί είναι ο ίδιος  με αυτόν των προηγούμενων ημερών ( ΝΑ 4 μποφόρ). Οι ακρίδες έχουν τον αέρα πίσω αριστερά. Παρατηρήθηκαν πολλές με φαγωμένα πτερά και στα σημεία που ήταν μαζεμένες τη νύχτα, υπήρχαν στη λαμαρίνα πολλά υπολείμματα άκρων. Υπολογίζοντας από τα υπολείμματα φαγώθηκε  τουλάχιστο το 30 %.

7/11/88 Άφιξη στο νησί ST. LUCIA. υποχρεωθήκαμε από τις Αρχές να παραμείνουμε 3 μίλια ανοιχτά, για να μην εγκατασταθούν ακρίδες στο νησί (sic), μέχρι να έλθει συνεργείο για εξόντωσή τους, πράγμα που έγινε με 5ωρη καθυστέρηση εκφόρτωσης του καραβιού, που μεταφράζεται σε πολλές  χιλιάδες δολάρια ζημιά. Το συνεργείο μαζί με τις ακρίδες ξαλάφρωσε αρκετά και την αποθήκη τροφίμων.

Δημ. Μελαχροινούδης