ΕΤΗΣΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΜΠΑΞΕΒΑΝΙΔΩΝ

Ο Σύλλογος ο χωριανός κάτι έπρεπε να κάνει, και φέτος καθιέρωσε γιορτή του μπαξεβάνη. Όλοι οι συνταξιούχοι προσπαθούνε με μεράκι, όπου έχουν χωραφάκι βάζουνε και μπαξεδάκι. Για ξεβάρεμα και χόμπι πιάσανε τη γεωργία, στα καλάθια τώρα βλέπεις κόπους και δημιουργία.

Προσέξτε που θα δώσετε εφέτος τα βραβεία ακούστηκαν παράπονα, πέρση στα καφενεία. Φωνάξετε Παραγωγούς καλέστε Γεωπόνο, να κρίνουν αμερόληπτα αυτό σας λέω μόνο.

Παρακαλάω τους κριτές τα είδη να γευτούνε, να βγάλουν την απόφασή αυτήν που θα μας πούνε. Υβρίδια, με λίπασμα και με ορμόνη σκέτη, αυτά ‘ναι βιολογικά γίναν’ από σερμπέτι.

Εμένα μη μου δώσετε βραβείο δε μ’ αξίζει, διότι πάω μακριά κι’ ο κόπος μου κοστίζει. Κανένας την πραμάτεια μου δεν πρόκειται να δει, τα φάγαν οι κατσίκες αυτές του Τσικουρή. Ο Παντελής ο Κούτικας θα πάρει το βραβείο, διότι έχει πρόγραμμα στο γεωργικό το βίο. Δεν υπάρχει χορταράκι τα φυτά του σκαλισμένα, έχει όμως λίγο χόρο κι είναι λίγο στριμωγμένα. Με τις ευχές του Δέσποτα θα ‘χει επιτυχία, διότι ανατολικά του κτίσε Εκκλησία.

Στη στραμπούλα βολοδέρνει ο Μπουρνής σακούλες φέρνει, κολοκύθια, μελιτζάνες και τους συγγενείς χορταίνει. Τα πάντα τα’ χει καθαρά αστράφτουν και γυαλίζουν, και τα αυλάκια στη σειρά εύκολα ξεχωρίζουν. Κανένανε δεν αρωτά τι βάζουν το χειμώνα, γιατί έχει απέναντι του Λάμπρου τη Παγώνα. Την λένε επιστήμονα έχει πολύ σπουδάσει, και το πτυχίο της αυτό δεν πρόκειται να χάσει.

Ο Σταμάτης ο Σαβίτζος συνεχώς πάντα γκρινιάζει τα φροντίζει μοναχός του και το σώμα του κουράζει. Φταίει, όπου έχει χώμα, κώλομα και λειβαδούρα, βάζει απ’ όλα, γι’ αυτό έχει στο κεφάλι του σκοτούρα. Έχεις όμως κάτι φίλους βλέπουνε το τι τραβάς, ένας είναι ο Μπουλούμπας βοηθά κι’ ο Μπαλαβάς. Τριγύρω απ’ το σπίτι τους οι χώροι πακτωμένοι, ο Γιάννης με τον Κωνσταντή κι ειν όλοι φυτεμένοι. Αν ήταν χώμα ο Τράχωνας κι’ αυτόν θα ‘χαν νοικιάσει, να κάνουνε παραγωγή κανείς να μην τους φτάσει.

Ο Κωνσταντής της Γιασεμής συχνά παραπονείται, ότι καρποί δεν γίνονται ελάτε να τους δείτε. Βγάζει τόσα ξυλάγγουρα πες μου τι θα τα κάνει; ντομάτες όλων των ειδών κανένας δεν σε φτάνει. Καφάσια θέλεις μπόλικα πολλά εν αφθονία, τον Κασσουδάκη φόρτωσες τ ‘στείλες Πολωνία. Αδαμάντιος Κοβέρης σε παρένθεση Τριγώνας , για να παράγεις κάθε τι, χρειάζεται αγώνας. Το χωράφι του σκαμμένο και πολλάκις κοπρισμένο, ότι έχει φυτεμένο με μεζούρα μετρημένο. Με τα λόγια και τις πράξεις καθηγητή τον λένε, μήπως όμως κάποιοι άλλοι το Νικόλα μόνο θένε. Βλέπουνε καθ’ απόγευμα στο πρόβαρμα πηγαίνεις, ξεκαθάρισε και πες μας τι πληροφορίες παίρνεις.

Ο Τάσος ναι της Σμαραγδός υπέρογκες ντομάτες, της έφερε της έδειξε δικές του, μυρωδάτες. Στην τύχη εσυνάντησα εγώ τον Αργυράκι, και μου πε τις αγόρασε του Τάσου το Μαράκι. Ημέρεψ’ όλα τα βουνά και τα ‘κανε χωράφια, κι’ ότι φυτέψει γίνονται τα φέρνει σε καλάθια. Το Κωνσταντώ της Λουλουδιάς εσύ που θα το κρίνεις, το βραβείο να του δώσεις για της πιπεριές Φλωρίνης.

Καπετάνιος στα καράβια, συνηθίζει να πληρώνει, διατάζει κι’ ότι θέλει εύκολα το κατορθώνει. Σκαμμένα τα ‘χει ο Κούβελας και τα φυτά βαλμένα, μην έλθει ο Ρόδας και σας πει αυτά ειν’ από εμένα. Χρόνο πρέπει παρά χρόνο να φυτεύει και να βάλει, για να αποφεύγει έξοδα και του νερού σπατάλη. Ο Γιαννακός βάζει μπαξέ τριγύρω από το σπίτι, τρώνε και περισσεύουνε πολλά στον καταψύκτη.

Ο Γιώργης λένε του χιοχιού τον αργοπορημένο, μούσκεμα το χωράφι του και είναι λασπομένο. Όμως οι σπόροι του καλοί κι’ όχι μεταλλαγμένοι, ο Κωσταντάρας του ‘λεγε πως είναι ευλογημένοι. Μες την αυλή του καφενέ γεμάτο ντενεκέδες, εκεί βάζει ο Αυστραλός τους εκλεκτούς μπαξέδες. Μέσα στα μισοβάρελα ανθούν οι μελιτζάνες, μπορεί με την υπομονή να βγάλει και μπανάνες.

Βραβείο μη ξεχάσετε το Κούτσουρο να πάρει, γιατί φηκιάζει τα φυτά με βάση το φεγγάρι. Ο χώρος είναι λιγοστός και τα χωράφια λίγα, όλες οι σκάλες πλησμονή σαν πήγα και τις είδα. Κλάδεψε τις μελιτζάνες και παράχωσε πατάτες, του γκρινιάζει η πεθερά μπαλωμένες οι ντομάτες. Όπου βρεθεί κι’ όπου σταθεί η Ερήνη τ’ Αποστόλη, ο Τατάκης ναν καλά απ’ αυτόν νε τρώμε όλοι.

Τα ποιο πολλά π’ ακούσατε δεν τα ‘χω δει στα μάτια, στο καφενείο ακούγονται και λένε την πραμάτεια. Ο Λούκας έχει χώματα εύπορα κι’ ότι βάλει, του γίνονται λαχταριστά κι οι κόποι παν’ χανάλι. Ο Χιωτέλης στο καλάθι τίποτα δεν θα σας φέρει, γιατί ο ήλιος τα κάψε σε ένα μεσημέρι. Τα φυτά του πήραν πίσω από την ψηλή την ζέστη, το ίδιο πράγμα πιθανόν μείνανε κι’ άλλοι ρέστη. Ο Λιοντής απ’ τη Λαγκάδα ασχολείται με τα πάντα, κατσίκες, κότες και λαγούς, χρόνια κοντά σαράντα. Δεν προλαβαίνει να χαρεί τους κήπους τους ωραίους, ταΐζει λέει ποντικούς τους κάνει αρουραίους. Φαίνεται εις το πρόβαρμα πως η σοδιά προοδεύει, αν κρίνω απ’ του Λάσκαρη που ότι θες μαζεύει. Κι ο Γιάννης ναι του Διαμαντώ που είναι από κάτω, ότι θα κόψει γευστικό, γλυκό και μυρωδάτο. Του Παντουκειούς εκθέματα φέρανε σε πανέρι, Καλλίκικα, Τουρνίδικα, Κουρτέσικα ποιος ξέρει. Μα του Γιάννη του Καλλίκη, του μαγγάνου το νερό, όσα έφερ’ είναι γλύκα γιατί είναι δροσερό. Εις την Αγγλία έβαζε ο Κριτικός μπαξέδες, εύκολα απολάμβανε λαχταριστούς μεζέδες. Μα οι συνθήκες κι οι καιροί στη Χίο διαφέρουν, τους σπόρους που κουβάλησες καρπό δεν του προσφέρουν. Δεν πρέπει η Επιτροπή συμπέρασμα να βγάλει, προτού ο Προβέντζα ο Κωστής, τι θέλει να προβάλει. Καθημερνώς στο ίντερνετ δείχνει φωτογραφίες, τ’ αγγούρια τα ξυλάγγουρα και τις ανθοφορίες. Στου Μόρου τις χαλικουριές έβγαλε το χορτάρι, προτείνω να του δώσετε βραβείο του πρωτάρη.

Ασχολούνται και γυναίκες εις τη μπαξεβανική, με πολύ επιτυχία που δεν ξέρουν μερικοί. Όπως είπα η Παγώνα κι η Σοφία του Νταή, τιμητικό να δώσετε βραβείο εις αυτή. Διότι χρόνια Πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου, την αγάπη της στο χώμα δεν αμφέβαλα καθόλου. Η Μαρία του Ζουμίδη τα παράτησε ενωρίς, βλέπεις τη στενοχώρια της, να θέλεις και να μη μπορείς. Η Αγγέλα του Τσιγκούνη μες στις πέτρες εις το Τρούλο, μέσα στο κοκκινόχωμα φέρνει τσάντες απ’ το Μύλο. Ούτε πρόκειται να μάθεις το τι κόβει η Ξενιώ, κάθε μέρα με ρωτάει το τι έφερα εγώ. Και η Βάσω η δασκάλα τρελαμένη με τη Γη, της ντομάτες της ζηλεύουν όλοι οι παραγωγοί.

Καλά κάνει ο Σύλλογος και κάνει εκδηλώσεις, οι χωριανοί στις θάλασσες έχουμε επιδόσεις. Θέλουμε να ‘χουμε κι εμείς γιορτή μία το χρόνο, να πούμε λύπες και χαρές αυτά και όχι μόνο. Πιστεύω ξέχασα πολλές να γράψω ιστορίες, διότι δεν μου έρχονται σαφής πληροφορίες. Σκοπίμως δεν ανέφερα να πω για λίγους κάτι, φοβούμενος μήπως μου πουν τους έβαλα στο μάτι. Αν κάποιοι όμως θέλουνε κάτι να διορθώσω, του χρόνου να’ σται σίγουροι πως θα επανορθώσω.

Συκιάδα 10-07-2020 Φραγκάκης Ιωάννης

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ

 ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ (Νο 37/10-06-2021)

Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου

 

       *Ψηφίστηκε από τη Βουλή και δημοσιεύθηκε σε ΦΕΚ ο νέος νόμος για την διεξαγωγή των επόμενων εκλογών στην τοπική Αυτοδιοίκηση και τον τρόπο διοίκησης και διακυβέρνησης των Δήμων και Περιφερειών της χώρας. Πρόκειται για τον νόμο 4804/2021 ο οποίος ισχύει από τις 05/06 ε.ε.

       Το σημαντικότερο όλων είναι ότι, καταργήθηκε η ΄΄κακώς εννοούμενη΄΄ <<απλή αναλογική>> (διότι -όπως είπαμε και άλλες φορές- και στην Ευρώπη ισχύει η απλή αναλογική αλλά όχι όπως την επινόησε εδώ η ΄΄Τσίπρεια ψευτοαριστερά΄΄, δηλαδή μην επιτρέποντας στον πρώτο σε αριθμό ψήφων συνδυασμό να διοικήσει ! Ή μην εκλέγοντας ως συμβούλους τους πολίτες εκείνους που ο κόσμος ψήφισε αλλά εκείνους που έλαβαν το 1/2 των ψήφων προτίμησης έναντι εκείνων ! Αυτά μόνο επί Στάλιν ίσχυαν !).

       Έπειτα, μια σειρά νέων αλλαγών ήλθαν να τροποποιήσουν τα μέχρι σήμερα ισχύοντα και ειδικότερα (θα αναφερθώ σε αυτά που ισχύουν για τη Χίο):

       1) Η θητεία των αυτοδιοικητικών Αρχών γίνεται πλέον πενταετής (5 χρόνια).

       2 )Το Περιφερειακό Συμβούλιο Βορείου Αιγαίου θα έχει πλέον 35 μέλη (αντί 41 που έχει σήμερα). Η δε Περιφερειακή Ενότητα Χίου θα έχει 8 Περιφερειακούς Συμβούλους (από 11 που έχει σήμερα και εκ των οποίων οι 8 είναι της μειοψηφίας και μόλις 3 της πλειοψηφίας !). Αυτό σημαίνει, αναλογικά και σύμφωνα με το υφιστάμενο πληθυσμιακό καθεστώς των τριών νομών της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου αλλά -κυρίως- την κατάργηση της απλής αναλογικής, ότι, στη Χίο, ο συνδυασμός του εκλεγέντος (το 2023) Περιφερειάρχη θα εκλέξει περί τους 5 περιφερειακούς συμβούλους, ο συνδυασμός της μείζονος μειοψηφίας 2 ή 3 περιφερειακούς συμβούλους και ο τρίτος συνδυασμός 1 ή 0.

       3)Το Δημοτικό Συμβούλιο Χίου θα έχει 39 μέλη (από 41 που έχει σήμερα). Σύμφωνα με τον πληθυσμό του Δήμου θα είχε 35, αλλά επειδή ο ΄΄Καλλικρατικός΄΄ Δήμος Χίου προέκυψε το έτος 2010 από συνένωση πάνω από 6 δημοτικών ενοτήτων (έχει 8), τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου καθορίζονται με αναγωγή στην αμέσως επόμενη κατηγορία πληθυσμού (δηλαδή στις 39 έδρες - που αντιστοιχούν σε Δήμο με πληθυσμό άνω των 100.000 κατοίκων).

       4) Ο συνδυασμός του Δημάρχου θα έχει αυξημένη πλειοψηφία εν συνόλω και θα μπορεί να διοικεί, ενώ, εάν την πρώτη Κυριακή των εκλογών (8 Οκτωβρίου 2023) κατορθώσει να λάβει ποσοστό 43 % και 1 ψήφο, μπορεί να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο.

       5) Δυστυχώς, καταργείται το ενιαίο ψηφοδέλτιο στις κοινότητες. (Μέγιστο λάθος !)

       6) Τα τοπικά συμβούλια θα είναι, πλέον: μονομελή για πληθυσμό έως 300 κατοίκους, τριμελή από 301-2000 κατοίκους, πενταμελή από 2001 έως 10.000 κατοίκους και ενδεκαμελή από 10001 έως 50000 κατοίκους. Δηλαδή πενταμελές συμβούλιο θα έχουμε μόνο στο Βροντάδο και ενδεκαμελές στην πόλη της Χίου. Όλα τα υπόλοιπα θα είναι μονομελή και τριμελή. (Πρόδηλη και εμφανής η υποβάθμιση των τοπικών συμβουλίων και από τη σημερινή κυβέρνηση !)

       7)Δεν μπορούν να είναι υποψήφιοι και να εκλεγούν δημοτικοί ή Περιφερειακοί σύμβουλοι όσοι κατέχουν θέση: Εκτελεστικού, Γενικού ή Ειδικού Γραμματέα Δήμου ή Περιφέρειας, Ειδικού Συμβούλου ή Συνεργάτη Δημάρχου ή Περιφερειάρχη, Συμπαραστάτη του Δημότη ή του Πολίτη, έχουν συνάψει Σύμβαση με τον Δήμο ή την Περιφέρεια ποσού άνω των 10.000 Ευρώ ετησίως, έχουν ορισθεί -ως πολίτες, όχι αιρετοί- Πρόεδροι ή Διευθύνοντες Σύμβουλοι Νομικού Προσώπου, Οργανισμού, Εταιρείας ή Επιχείρησης του Δήμου ή της Περιφέρειας. Μοναδική περίπτωση να είναι υποψήφιοι είναι να παραιτηθούν από το αξίωμα που κατέχουν τον Δεκέμβριο του έτους 2022 (δηλαδή 10 μήνες πριν τις εκλογές του 2023), με εξαίρεση τον Συμπαραστάτη του Δημότη ή Πολίτη (που δεν μπορεί να εκλεγεί για τα επόμενα 4 χρόνια !).

       Και άλλα πολλά…!

       Όπως αντιλαμβάνεστε, έρχονται… γλέντια !!!

       Δήμαρχοι και Περιφερειάρχες, οφείλουν να σχεδιάσουν με ποια στελέχη και ποιες ομάδες θα πορευτούν στις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές, έχοντας βέβαια υπόψιν τους τα ανωτέρω, διότι στο τέλος πολλοί δεδομένοι (σήμερα) για τον εκλογικό στίβο του 2023 θα μείνουν -λόγω νέου νόμου- στην εξέδρα …!!! Και επειδή οι όποιες αλλαγές (αιρετών και δημοτών) θα γίνουν μέσα στο επόμενο τρίμηνο (Σεπτέμβριος 2021), αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι όποιες εξελίξεις …!

 

       *Πολλοί δεν έχουν αντιληφθεί ότι, δεν μπορεί να είναι και με τον ΄΄αστυφύλακα΄΄ και με τον ΄΄χωροφύλακα΄΄ !!! Δηλαδή, δεν μπορούν να επικαλούνται διαρκώς την πλήρη εφαρμογή της νομοθεσίας και την τήρηση της νομιμότητας (και πολύ σωστά πράττουν μέχρι εδώ), αλλά όταν αυτή δεν τους αρέσει ή δεν τους συμφέρει πολιτικά, να επικαλούνται … ΄΄δικαιώματα και λαϊκίστικες κορώνες΄΄…, που ο κόσμος έχει κατατάξει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας !

       Αναφέρομαι στο εγχείρημα, που ο νομοθέτης δίδει τη δυνατότητα να υλοποιηθεί, της ίδρυσης<<Αναπτυξιακού Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης>>. Πρόκειται για ένα εργαλείο ανάπτυξης, μέσα από την απορρόφηση κονδυλίων και την υλοποίηση δράσεων διαδημοτικής εμβέλειας. Αυτό θα ευνοήσει κυρίως τους μικρούς νησιωτικούς Δήμους και τις απομακρυσμένες τοπικές κοινότητες.

       Κάποιοι μιλούν για εργαλείο ιδιωτικοποίησης ή/και διάλυσης της αυτοδιοίκησης. Με συγχωρείτε, αλλά, η αυτοδιοίκηση κοντεύει να διαλυθεί από την αργοπορία του Δημοσίου, τη γραφειοκρατία καρεκλοκένταυρων και την ανευθυνότητα πολλών υπευθύνων στους τομείς που δραστηριοποιούνται. Οι απόψεις σας είναι αναχρονιστικές και παραπέμπουν στο κατά κόσμον<<πονάει δόντι, κόβει κεφάλι>>. Δεν είναι έτσι, φίλοι μου. Το μαχαίρι μπορεί να κόψει τις φλέβες ενός ανθρώπου και να τον οδηγήσει στο θάνατο ακαριαία, μπορεί όμως και να τεμαχίσει μια μερίδα φαγητού ώστε ο άνθρωπος να φάγει και να μην πεθάνει. Εξαρτάται πως θα το χρησιμοποιήσεις. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με το διαδίκτυο. Είναι εργαλείο διακίνησης ιδεών και πλουραλισμού, αλλά μπορείς να βρεις και πληθώρα ΄΄σκουπιδιών΄΄ μέσα στις αντένες του !!! Ο διαχωρισμός πολιτών και υπηρεσιών δυο ταχυτήτων (δημόσιος και ιδιωτικός τομέας) πρέπει κάποτε να εκλείψει. Βέβαια, όχι εις βάρος των πολιτών, αλλά ούτε των εργαζομένων. Δεν μπορεί όμως μια ζωή να διαμαρτύρεται κάποιος που έχει ΄΄δέσει τον γάιδαρό του΄΄ σε μια καρέκλα του Δημοσίου, να μπαίνει διαρκώς εμπόδιο στο να γίνει οτιδήποτε και να αφήνει εκτός προόδου, ανάπτυξης, δημιουργίας και εργασίας χιλιάδες άλλους συμπολίτες του !

       Πολύ σωστά η δημοτική Αρχή έφερε το ζήτημα προς ψήφιση, όπως η νομοθεσία προβλέπει. Από εκεί και πέρα ας γίνει διάλογος και ας καταλήξουν κάπου οι συμπαρακαθήμενοι στην διαλογική τράπεζα. Δεν δικαιούνται όμως να θέλουν να επιβάλλουν την άποψη τους οι ισχνές αριστερίστικες ελίτ στο σύνολο μιας κοινωνίας που βρίσκεται στην αδράνεια και αναζητεί απεγνωσμένα την περιβόητη ανάπτυξη !

       Πάντα υπάρχουν λύσεις, αρκεί να υπάρχουν καλές προθέσεις συνύπαρξης και συνεργασίας ! Υπάρχουν από όλους; Γιατί καταδικάζουν κάτι πριν δουν πως λειτουργεί;

 

       *Για μια ακόμη φορά θα πω ότι, η ΝΔ έχει προβεί σε πολλά λάθη και ολοένα προβαίνει σε μεγαλύτερα. Κι ενώ σε σχέση με τον ληστρικό ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε λεκτική αντιπαράθεση, ουσιαστικά αντιγράφει πρακτικά και συνεχίζει την πορεία που προέγραψε εκείνος όταν κυβερνούσε.

Το νομοσχέδιο που έφεραν προς ψήφιση για τα εργατικά είναι κατάπτυστο. Λένε ότι ενδιαφέρονται για τον εργαζόμενο και το μόνο που φαίνεται είναι ότι, επιδιώκουν να μετατρέψουν τον σύγχρονο άνθρωπο σε ρομπότ, όργανο για την παραγωγή εργασίας,δίχως καμία μέριμνα και πρόνοια για την ανθρώπινη φύση και υπόστασή του. Ο Μητσοτάκης και η παρέα του (που αμφιβάλλω εάν έχουν δουλέψει ποτέ τους για να δουν πως βγαίνουν τα χρήματα και πως μεγαλώνουν οι εργαζόμενοι τα παιδιά τους) σύντομα θα διαπιστώσουν ότι η Ελλάδα και το Ελληνικό DNA δεν μπορεί να γίνει ξαφνικά…Ευρωπαϊκό !Θα περάσουν πολλά χρόνια ! Και θα έχει κι εκείνος την κατάληξη του Γιωργάκη (Παπανδρέου) όταν, προ δεκαετίας και πλέον, διοικούσε και σκεπτόταν λες και ζει στην Ελλάδα του 2050 !!!

Βιάζεσαι πολύ, Κυριάκο ! Stepbystep !

Το μόνο που σώζει τον διχασμένο (πολιτικά) Κουλή μέχρι σήμερα, στο να επιβιώσει πολιτικά μελλοντικά, είναι ότι δεν υπάρχει ένας ισχυρός, αξιοπρεπής και αξιόλογος, κεντρώος δημοκρατικός χώρος, να διεκδικήσει τη διακυβέρνηση της χώρας. Κι έτσι, έχοντας απέναντί του πολιτικά ΄΄τζόβενα΄΄ ελπίζει στην πολιτική μακροημέρευσή του, κάτι που δεν είναι καθόλου απίθανο να ισχύσει, αφού οι ΄΄Φώφες΄΄ οι ΄΄Αλέξηδες΄΄, οι ΄΄Γιάνηδες΄΄, οι ΄΄κηραλοιφάνθρωποι΄΄, και άλλοι τινές εκ του πολιτικού βίου δεν ΄΄φτουράνε΄΄ κατά το λαϊκό ρήμα !

 

*Συντομότατα και πάλι κοντά σας ! Μέχρι τότε, υγιαίνετε ! –

 

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ (Νο 36/03-06-2021)

Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου

       *Ιδιαίτερα χαροποίησαν οι πρόσφατες δηλώσεις του Αντιδημάρχου Τεχνικών Υπηρεσιών κ. Γιάννη Ξενάκη για την μέριμνα του Δήμου, αναφορικά με την κτιριακή αναβάθμιση του δημοτικού ακινήτου της οδού Λάδης.

       Για το ακίνητο αυτό έχουν γραφεί και ειπωθεί πολλά, τα τελευταία 15 χρόνια. Η ουσία είναι ότι, σε μια εποχή που οι Υπηρεσίες ασφυκτιούν λόγω έλλειψης χώρων και ενοικιάζονται πληθώρα ιδιωτικών για να στεγαστούν, που δεν υπάρχει χώρος φιλοξενίας πολλών πολιτιστικών και κοινωνικών σωματείων και που η τοπική Αυτοδιοίκηση απεγνωσμένα επιχειρεί να αξιοποιήσει την ακίνητη περιουσία της, θεωρείται πολιτικό και κοινωνικό έγκλημα η κατεδάφιση αξιοποιήσιμων ακινήτων με μόνη δικαιολογία την αντίληψη <<να ανοίξει ο τόπος>>. Όποιος θέλει να <<ανοίξει ο τόπος>> μπορεί να κατεδαφίσει το… σπίτι του και να λάβει το ... παράσημο της ΄΄αγάπης  στο τοπίο΄΄…!!!

       Εάν θέλει κάποιος να αναδείξει το Φρούριο της Χίου, ας αξιοποιήσει τον περιβάλλοντα χώρο του, ας αναδείξει την παραμελημένη βόρεια πλευρά του, ας φροντίσει για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων του (κατεδάφιση επικινδύνως ετοιμορρόπων, υπογειοποίηση καλωδίων ρεύματος, δημιουργία χώρου αθλοπαιδιών, επαρκής φωτισμός, κ.α.). Η κατεδάφιση του κτιρίου της οδού Λάδης δεν θα συμβάλει στην ανάδειξη του Φρουρίου διότι ακριβώς πλησίον αυτού υπάρχει το κτίριο της Εθνικής και του ΟΤΕ. Μήπως θα μας πουν μετά ότι χρειάζεται να κατεδαφιστούν και αυτά;

       Επειδή θέλω να είμαι δίκαιος, να πω ότι, η Αρχαιολογική Υπηρεσία, τα τελευταία 15 χρόνια έχει επιδείξει ενδιαφέρον για το Φρούριο με την ανάδειξη του Ανατολικού επιθαλάσσιου τείχους, την προσβασιμότητα και επισκεψιμότητα του χώρου στα παλιά <<μπεντένια>>, την επισκευή του νότιου και νοτιοανατολικού τμήματος του τείχους και των επάλξεων, την επισκευή και επισκεψιμότητα των παλιών λουτρών, την επισκευή και εγκατάσταση της Υπηρεσίας σε χώρο πλησίον του Ι. Ναού του Αγίου Γεωργίου, κ.α. Από εκκλησιαστικής πλευράς, η ενορία του Αγίου Γεωργίου Φρουρίου κατόρθωσε με τον οβολό των πιστών και με πολύ κόπο και αγώνα να επισκευάσει πλήρως τον Ναό του Αγίου Γεωργίου αλλά και να μεριμνήσει σε συνεργασία με τις αρμόδιες Αρχές για την ανακαίνιση του ιερού παρεκκλησίου του Αγίου Νικολάου. Επίσης, ο Δήμος –εδώ και πολλά χρόνια–ανακατασκεύασε και ανέδειξε πλήρως την πλατεία του Φρουρίου και την οδό Μπεκριδάκη ως χώρο ανάπαυλας και περιπάτου. Είθε να ακολουθήσει το πρώην κινηματοθέατρο REX.Το καλό να λέγεται ! Ωστόσο, χρειάζεται ακόμη πολύ δουλειά ! Νομίζω ότι, όταν υπάρχει καλή διάθεση και με την αγαστή συνεργασία Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, Περιφέρειας και Δήμου, μπορούν να γίνουν πολλά για το Φρούριο.

 

       *Θετική είναι και η εξέλιξη, από πλευράς Δήμου και σύμφωνα με τις πρόσφατες δηλώσεις του Αντιδημάρχου Τ.Υ. κ. Ξενάκη, αναφορικά με την εκπόνηση μελέτης για την ανέγερση νέου διδακτηρίου ειδικής αγωγής στη Χίο. Εδώ και 10 έτη (ακριβώς) αναμένουν οι εκάστοτε δημοτικές Αρχές τις Κτιριακές Υποδομές Α.Ε. (πρώην Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων, κλπ) να ΄΄δεήσουν΄΄ και να εκπονήσουν την μελέτη για να ακολουθήσει η ωρίμανση της πρότασης, η ένταξή της σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα, κλπ., αλλά ουδέν εποίησαν !!! Στην αρχή έλεγαν ότι θα το κάνουν (2011), μετά ζήτησαν πίστωση χρόνου να ερευνήσουν την διορθωμένη προμελέτη (2015), μετά δήλωναν αντικειμενικές δυσκολίες λόγω έλλειψης προσωπικού (2017), μετά είπαν να περιμένουμε και φθάσαμε στο 2020 οπότε πολλά ακούστηκαν δίχως όμως αποτέλεσμα. Σήμερα (2021), χαίρομαι, ειλικρινά, γιατί η δημοτική Αρχή έδειξε ότι έχει πραγματικά την πρόθεση να προχωρήσει και γι΄ αυτό διαθέτει περί τις 200.000 Ευρώ ώστε να εκπονηθούν οι σχετικές μελέτες. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι με τον εμπαιγμό ορισμένων εδώ και χρόνια από το κεντρικό-΄΄καρεκλοκένταυρο΄΄- κλεινόν … άστυ ! Συγχαρητήρια, Δήμαρχε ! Καλά κάνεις και προχωράς στην εκπόνηση μελέτης με χρήματα του Δήμου. Χαλάλι, να γίνει μέσα στην επόμενη επταετία το σχολείο για τα παιδιά ! Όσα ακούστηκαν όλα αυτά τα 10 χρόνια (από ιθύνοντες και μη) απέδειξαν ότι ΄΄όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει΄΄ !

 

       *Με αφορμή την πρόσφατη παραίτηση του κ. Ματθαίου Φαφαλιού από τη θέση του δημοτικού συμβούλου Χίου (Δ.Ε. Ομηρούπολης), ήθελα να καταθέσω την ταπεινή μου άποψη και να πω ότι, ο κ. Ματθαίος είναι άνθρωπος με εξαιρετικό ήθος, ευγένεια και ανιδιοτελή ζήλο προσφοράς στα κοινά. Για 5 χρόνια συνεργαστήκαμε στο Δήμο και διαπίστωσα ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που, δίχως υστεροβουλία και ίχνος έπαρσης, μοναδικό μέλημά του ήταν πάντα η υπηρεσία υπέρ του λαού και του τόπου. Με δημοκρατικές αρχές και δίχως ποτέ να επιδιώξει το παραμικρό προς ίδιον όφελος. Η δε ενέργεια του αυτή, της παραίτησης, στο μέσον της δημοτικής περιόδου, απέδειξε ότι καί τίμησε την ψήφο των συνδημοτών του (υπηρετώντας τους ενεργά, τα τελευταία 7 χρόνια, όπως και παλαιότερα), αλλά -κυρίως- ότι έχει την διαύγεια εκείνη και το πολιτικό ανάστημα να αποδεικνύει έμπρακτα ότι, στην τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να υπάρχει χώρος για ΄΄νέο αίμα΄΄. Πολλοί το επικαλούνται, αλλά λίγοι το πράττουν ! Πολλοί μιλούν για ΄΄τόπο στα νιάτα΄΄ αλλά βλέπουμε 67άρηδες και 70άρηδες επί δεκαετίες στην Αυτοδιοίκηση που ούτε τόπο δίνουν στους νέους, αλλά ζητούν και να τους ΄΄αναλώσουν-συνθλίψουν΄΄ μόλις δουν ότι ανέρχονται και ότι προσφέρουν, μην τυχόν και χάσουν εκείνοι τους μισθούς και τις γραβάτες της πρωτοκαθεδρίας ! Γι΄ αυτό αγαπώ τον κ. Ματθαίο και τον καμαρώνω και πάντοτε διατηρώ τις καλύτερες των εντυπώσεων από τη συνεργασία και συναναστροφή μαζί του !

 

       *Διήμερο, διαδικτυακό, επιστημονικό συνέδριο με θέμα <<Ο αγώνας του 1821 στη θάλασσα και οι επιτυχίες των Ελλήνων ναυτικών και πυρπολητών>> διοργανώνει η Ιερά Μητρόπολις Χίου, στις 4 & 5 Ιουνίου. Από το περιεχόμενο των εισηγήσεων και τους ομιλητές (Αρχιερείς, καταξιωμένους Πανεπιστημιακούς, κλπ.) διαπιστώσαμε ότι πρόκειται για μια εξαιρετική διοργάνωση και αξίζει τον κόπο να το παρακολουθήσει όποιος επιθυμεί. Στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου γνωστοποιούνται οι ηλεκτρονικοί κωδικοί πρόσβασης στη σχετική πλατφόρμα για τη συμμετοχή κάθε ενδιαφερόμενου. Συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία και την άρτια διοργάνωση !

 

       *Να αναφέρουμε, επίσης, ότι σήμερα, 03/06, η Εκκλησία μας τιμά έναν ακόμη Χιώτη Άγιο: Τον Άγιο Δωρόθεο (Πρώιο), Μητροπολίτη Αδριανουπόλως, τον εθνοιερομάρτυρα. Ο Δωρόθεος Πρώιος γεννήθηκε στη Χίο γύρω στο 1765, καταγόταν από την περιοχή <<Πανιά>> Θολοποταμίου και μετά τις πολλές σπουδές του σε αρκετές επιστήμες (Μαθηματικά, Γεωμετρία, Φιλοσοφία, Θεολογία) κατέστη Σχολάρχης της περιώνυμης Σχολής της Χίου και αργότερα της Μεγάλης του Γένους Σχολής στην Κων/πολη. Συνδεόταν με τον Αδαμάντιο Κοραή και εξέφραζε εν πολλοίς το πνεύμα του περί την Ελληνική γλώσσα και παιδεία. Εξελέγη Μητροπολίτης Φιλαδελφείας και κατόπιν Αδριανουπόλεως, με τεράστιο εκπαιδευτικό έργο. Διακρίθηκε τόσο για το πλούσιο συγγραφικό του έργο, όσο και για την ανέγερση σχολείων ανώτερης εκπαίδευσης. Στις 3 Ιουνίου 1821 βρήκε μαρτυρικό θάνατο, μαζί με άλλους Αρχιερείς του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όταν αυτοί, οι όμηροι Αρχιερείς (που είχαν ήδη συλληφθεί πριν το μαρτυρικό θάνατο του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, εξαιτίας της επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες) ακολούθησαν, έκαστος στον τόπο που βρισκόταν – με διαφορά λίγων ημερών, τον ίδιο μαρτυρικό δρόμο της υπέρτατης θυσίας υπέρ πίστεως και πατρίδος.

       Δυστυχώς, η Χίος δεν έχει τιμήσει και αναδείξει, όπως θα έπρεπε, τη σεπτή μορφή και την προσωπικότητα του Αγίου Δωροθέου Πρωίου. Ειδικά, φέτος, όπου πραγματοποιείται πληθώρα εκδηλώσεων επ΄ ευκαιρία των 200 χρόνων από την Ελληνική επανάσταση του 1821 (που είναι συνάμα και τα 200 χρόνια από το μαρτύριό του), θα περιμέναμε μια τιμητική αναφορά ή ένα αφιέρωμα στον Δωρόθεο Πρώιο.

       Πρότασή μας: Επειδή ο Αγ. Δωρόθεος (Πρώιος) καταγόταν από το χωριό Θολοποτάμι και κατέλιπε περιουσιακά στοιχεία υπέρ της Εκκλησίας και της Σχολής της Χίου και επειδή πατρώα έκταση του βρισκόταν στην περιοχή των <<Πανιών>> Θολοποταμίου, να τιμάται ετησίως η μνήμη του στο Ιερό Εξωκκλήσιο του Αγίου Παντελεήμονος <<Πανιών>>, ενίοτε και Αρχιερατικώς.

 

       *Με τούτα και με κείνα φθάσαμε στο τέλος. Και στα άλλα με το καλό, λίαν προσεχώς ! -

ΧΡΙΣΤΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ - ΠΑΤΡΙΔΑ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΥΠΕΡΑΝΩ ΚΑΘΕ ΕΠΙΓΕΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ (ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ !) – ΟΧΙ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ ! Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου- Master Ορθόδοξης θεολογίας

Πάντοτε, αλλά ιδιαίτερα το τελευταίο χρονικό διάστημα –οπότε η πατρίδα μας διέρχεται ηθική κρίση, συνεπεία της οποίας ακολούθησε και η οικονομική– γίνεται λόγος από αρκετούς υπερ-εθνικόφρονες συμπατριώτες μας περί των σχέσεων θρησκείας- πατρίδας, εν προκειμένω Ορθοδοξίας και Ελληνισμού. Οι άνθρωποι αυτοί καίτοι βαπτισμένοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και Έλληνες γηγενείς, σκέπτονται και ενεργούν περισσότερο ως βάρβαροι και αντίχριστοι, επιχειρώντας να υποστηρίξουν τα σαθρά επιχειρήματά τους, που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον Νόμο του Ευαγγελίου αλλά και την μακραίωνη παράδοση του Γένους μας. Σε κάθε περίπτωση θα αποδείξουμε εν συντομία ότι, η Εκκλησία, δηλαδή η Ορθοδοξία, ο Χριστός, η πίστη στον Χριστό, είναι υπεράνω κάθε κράτους, χώρας ή της αγάπης προς την χώρα μας. Και διευκρινίζω:Κάποιοι super-Έλληνες (κατά το κοινώς λεγόμενο ΄΄Ελληναράδες΄΄) ισχυρίζονται ότι δεν θα έπρεπε να ασπαστούμε (οι Έλληνες εν γένει) τον Χριστιανισμό διότι, λένε, έχει εβραϊκή προέλευση. Και την Παλαιά Διαθήκη, το ιερό κείμενο της Ιουδαϊκής θρησκείας, την απορρίπτουν διότι είναι κείμενο εβραϊκό. Μάλιστα κάποιοι, ιδιαίτερα ημιμαθείς (αν όχι παντελώς αμαθείς) ισχυρίζονται ότι είναι ΄΄κατώτερο το να ασπαστεί η Ελλάδα τα πιστεύω των Εβραίων΄΄ (!). Βέβαια, και μόνο από τη φράση αυτή αποδεικνύεται ότι, οι άνθρωποι αυτοί, καί δεν ξέρουν σε τι πιστεύουν, αλλά και δεν ξέρουν τι, και πως, συμβαίνει στα της Εκκλησίας μας. Άλλοι πάλι, αλιβάνιστοι και μπουρδολόγοι, εισηγούνται να λατρεύονται οι αρχαίοι Έλληνες θεοί του Ολύμπου (!!!), δηλαδή ανύπαρκτες μορφές τις οποίες η άγνοια των αρχαίων Ελλήνων είχε προσωποποιήσει (ως μορφές της φύσης) και απέδιδε δοξασίες και λατρεία ! Έτεροι, πάλι, διαστροφείς και ξιπασμένοι, ισχυρίζονται ότι, καλώς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι ο Χριστός είναι Έλληνας ! Και οι ανωτέρω τρεις περιπτώσεις συνιστούν αίρεση και δεν έχουν καμία σχέση με τον Χριστιανισμό και την Εκκλησία μας, την -εξ αποκαλύψεως Θεού- Εκκλησία, την Ορθοδοξία μας. Και εξηγώ το γιατί: - Κατά την προ Χριστού εποχή η Ελλάδα είχε δυνατά πνεύματα, δηλαδή δυνατά μυαλά. Είχε φιλοσόφους και θετικούς επιστήμονες, είχε <<σπερματικό λόγο>> (λόγο <<έν τινι μέτρω>> αληθείας περί του Θεού), αλλά δεν έσωζαν οι φωνές των μυαλών αυτών. Μπορεί να καυχόμαστε για πλείστα όσα ζητήματα, στων οποίων την εξυγίανση ή την επίλυση συνέβαλαν, όμως όχι στα περί του Θεού και στα περί της θρησκείας. Η φιλοσοφία συνέβαλε σε πολλά ζητήματα, όμως δεν έλυσε κανένα μεταφυσικό πρόβλημα, έλυσε μόνον φυσικά προβλήματα. Την ίδια εποχή οι ένδοξοι πρόγονοί μας έγραψαν με χρυσά γράμματα την ηρωικότερη ιστορία στην οικουμένη και επέδρασαν στην εξέλιξη και τον πολιτισμό της ανθρωπότητας. Όμως, μέχρις εδώ ! Διότι στα περί θρησκείας και περί Θεού λάτρευαν ψεύτικους θεούς, είδωλα και φυσικά φαινόμενα. - Κατά την μετά Χριστόν εποχή η Ελλάδα διέπρεψε και πάλι με ενδοξότερες σελίδες δόξας και τιμής. Πως; Ασπαζόμενη τον Χριστιανισμό και καθιστώντας τον τόπο μας κοιτίδα του χριστιανικού ιδεώδους και πολιτισμού. Μεταδίδοντας τα αιώνια ρήματα ζωής του Χριστού και των Αγίων Αποστόλων, αλλά και μετέπειτα των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, απ΄άκρη σ΄άκρη στην οικουμένη. Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή και δράση έχει πηγή της την Ελλάδα και ως βάση της τον Ελλαδικό χώρο. Όλες οι κατά τόπους Εκκλησίες (Μητροπόλεις, Αρχιεπισκοπές, κλπ.) ξεκίνησαν, ιδρύθηκαν και ενισχύθηκαν (ενισχύονται δε μέχρι και σήμερα) από την Ελλάδα, τους Έλληνες Ορθοδόξους Χριστιανούς, τα Ιεραποστολικά μας Κλιμάκια και τις Αδελφότητες, την Ελλαδική Εκκλησία και το Ελληνικό Κράτος, όπου η Ορθοδοξία είναι η <<νόμω κρατούσα θρησκεία>> (Άρθρα 3 και 4 του Ελληνικού Συντάγματος). Προσέφερε, λοιπόν, η Ελλάδα μας, περισσότερα όλων των άλλων Εθνών. Πως; Με αναρίθμητους Μάρτυρες και Οσίους, με Ιεραποστόλους, με Διδασκάλους, με Ιεράρχες, με ποιητές και υμνογράφους, με πανεπιστημιακούς και δημιουργούς του πνεύματος. Η Ελλάδα είναι η καρδιά της Ορθοδοξίας. - Στην προ Χριστού εποχή ο μόνος λαός που είχε την αληθινή θρησκεία ήταν ο Εβραϊκός λαός. Και είχε την αληθινή θρησκεία διότι η θρησκεία αυτή ήταν θρησκεία <<εξ αποκαλύψεως Θεού>>, την παρέδωσε στον Εβραϊκό λαό ο ίδιος ο Θεός, μέσα από <<θεοσημεία>> και <<θεοεπιφάνειες>>. Όταν δε κατόπιν ήλθε, ο Χριστός, στη γη, με ανθρώπινη μορφή, είπε ότι <<ουκ ήλθον καταλύσαι τον Νόμον ή τους Προφήτας, αλλά πληρώσαι>> (Ματθ. Ε΄, 17). Δεν ήλθα, Είπε, να καταργήσω τον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά να τον συμπληρώσω, να τον τελειοποιήσω. Διότι και ο Νόμος εκείνος ήταν ατελής και δεν έσωζε μέχρι τότε που ήλθε Εκείνος και δια της θυσίας και της Αναστάσεώς Του ήλκυσε (έφερε κοντά Του) και όλους εκείνους οι οποίοι είχαν ασπαστεί τον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης και κηρύττοντας ακόμη και στον Άδη κήρυγμα μετανοίας και σωτηρίας έσωσε το ανθρώπινο γένος άπαξ και διαπαντός. {Βέβαια, ο Άδης θα υφίσταται ως χώρος (ή καλύτερα τρόπος καταστάσεως της ψυχής) μέχρι την Δευτέρα Παρουσία, οπότε και θα γίνει η τελική κρίση των ψυχών- ανθρώπων, όμως ήδη κάθε ψυχή προγεύεται από την εκδημία της -εκ των προσκαίρων στα αιώνια- τι μέλλει να αισθανθεί τότε}. Δηλαδή σεμνυνόταν ο άνθρωπος με την υπακοή του στον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, όμως είχε ανάγκη τον ερχομό, την θυσία, την Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού, δηλαδή την Καινή Διαθήκη, για να σωθεί. Μέχρι τότε οι ψυχές ήσαν δέσμιες στον Άδη και ανέμεναν τον Λυτρωτή. Από εκεί και μετά η κτίσις έγινε καινή, νέα, λουσμένη στο φως και τη σωτηρία που έφερε η Ανάσταση του Κυρίου. - Ο Εβραϊκός λαός, λοιπόν, είχε την αληθινή θρησκεία διότι, αυτή η θρησκεία, δεν ήταν δημιούργημα ανθρώπων, αλλά αποκάλυψη του Θεού. Ο Αβραάμ, ο Μωυσής, ο Δαυίδ, ο Ησαΐας, ο Ιερεμίας, ο Ιεζεκιήλ και πλείστα όσα άλλα πρόσωπα του Εβραϊκού έθνους ήσαν Προφήτες, απεσταλμένοι του Θεού να δηλώσουν το θέλημά Του. Όπου στην Παλαιά Διαθήκη γίνεται λόγος για τον Θεό <<Γιαχβέ>> δεν είναι άλλος από τον Τριαδικό Θεό. Ο ίδιος Θεός αποκαλύπτεται και στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη. Πως μπορούμε, λοιπόν, να αμφισβητήσουμε την Παλαιά Διαθήκη; Μόνο και μόνο επειδή ο Θεός αποκάλυψε τον Νόμο σε έναν λαό διαφορετικό από τον δικό μας; Αυτό κι αν είναι δείγμα ρατσισμού αλλά –κυρίως– βλασφημίας κατά του Θεού. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος εκ του Εβραϊκού λαού διότι εκείνος ο λαός είχε ασπαστεί την αληθινή θρησκεία (σημειωτέον ότι ήταν και η μόνη θρησκεία που δεν ήταν πολυθεϊστική). Τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης και ιδιαίτερα οι Προφητείες έχουν επί το πλείστον μέχρι σήμερα εκπληρωθεί και αυτό αποτελεί και μιάν απόδειξη (πέραν των άλλων που υπάρχουν) ότι θα εκπληρωθούν και οι υπόλοιπες στο μέλλον, σύμφωνα με το σχέδιο της σωτηριώδους οικονομίας του Θεού. Ποιος, λοιπόν, τολμά να αμφισβητήσει την Παλαιά Διαθήκη και να γίνει βασιλικότερος του Βασιλέως Χριστού; Το να απορρίπτουν οι super- Έλληνες την Παλαιά Διαθήκη και να δέχονται μόνο την Καινή είναι και παράλογο και βλάσφημο. Άλλωστε και η Καινή και η Παλαιά γράφτηκε επί το πλείστον από Εβραίους. - Η χριστιανική θρησκεία, η Εκκλησία μας, η Ορθοδοξία, έχει, ασφαλώς, στενότατη σχέση με την Εβραϊκή θρησκεία. Διότι και ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός στηρίζονται στη θεία αποκάλυψη, και Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Αλλά εδώ πρέπει να τονίσουμε κάτι βασικό και σημαντικό: Ο Ιουδαϊσμός, άλλοτε (προ Χριστού) αληθινή θρησκεία, αφότου οι Ιουδαίοι απέρριψαν τον Ιησού ως Μεσσία και Θεό, έπαυσε να είναι η αληθινή θρησκεία. - Ο ισχυρισμός ότι ο Χριστός δεν είναι Εβραίος είναι γελοίος. Ως άνθρωπος ο Χριστός είναι απόγονος του Αβραάμ και του Δαυίδ, ανδρών Εβραίων (Ματθ. Α΄, 1). Κατά τον Απόστολο Παύλο <<πρόδηλον ότι εξ Ιούδα ανατέταλκεν ο Κύριος ημών>> (Εβρ. Ζ΄, 14). Όπως προανέφερα, ο Χριστός προήλθε εκ του Εβραϊκού (ή Ισραηλιτικού ή Ιουδαϊκού) λαού διότι εκείνο το Έθνος τότε είχε την αληθινή θρησκεία και λάτρευε τον αληθινό Θεό (Ιωάν. Δ΄, 22). -Ο Χριστός έχει πληρότητα και αυτάρκεια. Είναι αληθινός και αιώνιος. Αποκάλυψε δε όλα όσα είναι απαραίτητα για τη σωτηρία των ανθρώπων. Η θεωρία ότι, ο Χριστιανισμός έλαβε στοιχεία από τον Ελληνισμό, με ουσιαστικό περιεχόμενο, δεν είναι αληθής. Ο Χριστιανισμός είναι διδασκαλία του Θεού. Ο Θεός δεν λαμβάνει από ανθρώπους, ο άνθρωπος λαμβάνει από τον Θεό. <<Εκ του πληρώματος αυτού ημείς πάντες ελάβομεν>> (Ιωαν. Α΄, 16). Η σχέση του Χριστιανισμού προς τον Ελληνισμό δεν είναι ουσιαστική αλλά μορφολογική. Έλαβε από τον Ελληνισμό την γλώσσα, την πλουσιότερη, εκφραστικότερη και ωραιότερη γλώσσα του κόσμου, για να εκφράσει τον λόγο του Θεού. Αλλά και η γλώσσα είναι δώρο του Θεού. - Η Ορθοδοξία είναι η μοναδική αληθινή Θρησκεία, η όντως Εκκλησία. Υπάρχουν μυριάδες παραδείγματα που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Εάν αρχίσω να απαριθμώ δεν θα με φτάσουν δέκα σελίδες, μήκους όσο το παρόν σημείωμα η καθεμιά. Όλα τα υπόλοιπα, θεωρίες και δήθεν ΄΄εκκλησίες΄΄ είναι σχίσματα ή αιρέσεις. Όποιος θέλει ας ξεκινήσουμε δημόσιο ή κατ΄ ιδίαν διάλογο να του εξηγήσω του λόγου το αληθές, το πώς και το γιατί. Ένα μόνον να σκεφτεί κάποιος, ότι η Εκκλησία μας, και τότε (<<τω καιρώ εκείνω>>) αλλά και σήμερα και θαυματουργεί καθημερινά αλλά και σώζει καθημερινά. Υπάρχουν αναρίθμητα θαύματα του Χριστού. Κι όσα ο λαός θεωρεί μεγάλα κι όσα θεωρεί μικρά. Γίνονται καθημερινά. Άλλα καταλαβαίνουμε κι άλλα όχι. Διαπίστωσα κι εγώ, προσωπικά, ότι όντως γίνονται θαύματα. Και το ομολογώ. Οφείλουμε και για τούτο, όπως και για τόσα άλλα, γνωστά και άγνωστα σε εμάς, δοξολογία στον Πανάγαθο και Παντοδύναμο Θεό διότι, με τις υπερβάσεις των φυσικών νόμων, αποδεικνύει την θεότητα, παντοδυναμία και μεγαλοσύνη Του. - Ο Θεός είναι υπεράνω εθνών, κρατών, κάθε γένους ανθρώπων. Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι, εποίησε <<παν γένος ανθρώπων εξ ενός αίματος>> (Πραξ. ΙΖ΄, 26), ο Θεός. Δημιούργησε ο Θεός όλους τους ανθρώπους από την ίδια φύση, από το ίδιο αίμα. Έθεσε δε και όρια για να μπορούν να ζουν με δικαιοσύνη και αρμονία έναντι των συνανθρώπων τους. <<Ορίσας κατά τους προστεταγμένους καιρούς και τας οροθεσίας της κατοικίας αυτών>> (Πραξ. ΙΖ΄, 27). Στο σημείο αυτό μπορεί, άλλοτε, να γίνει μια μεγάλη κουβέντα διότι, ο Χριστιανός δεν πρέπει να είναι ρατσιστής. Πρέπει να βοηθάει κάθε συνάνθρωπό του, από όποιο κράτος κι αν κατάγεται, όποια θρησκεία και αν ασπάζεται, όποιο χρώμα κι αν έχει το σώμα του. Όμως, για να υπάρξει δικαιοσύνη και αρμονία στην οικουμένη πρέπει να εφαρμόζεται και να τηρείται ο Νόμος του Θεού, ο λόγος του Ευαγγελίου. Και επειδή κάποιοι λαοί, φυλές, γένη, δεν ασπάζονται μέχρι σήμερα τον λόγο του Ευαγγελίου (και ίσχυε τούτο και κατά την Παλαιά Διαθήκη, προ Χριστού), δηλαδή τον αληθινό λόγο του Θεού, για τούτο και αναφέρει η Αγία Γραφή ότι ο Θεός έδωσε και οροθεσίες, δηλαδή προσδιόρισε τον τόπο καθενός ώστε να αποτελεί τη βάση του και να μην δημιουργείται κοινωνική αναστάτωση και νόθευση των παραδόσεων που σχετίζονται με την αλήθεια του Ευαγγελίου. Όπως, επίσης, και για να μην ζητά κάθε άνθρωπος τα του συνανθρώπου του, αυτό ήταν και βασική Εντολή, μια δε από τις Δέκα (<<ουκ επιθυμήσεις όσα τω πλησίον σου εστίν>>). Βλέπετε πόσες κοινωνικές εκρήξεις εμφανίζονται και σήμερα, ιδιαίτερα στα κράτη εκ των οποίων προέρχονται οι μετανάστες. Εάν αυτοί εδώ υπερπληθυνθούν τι θα γίνει στο μέλλον; Φαντάστηκε ποτέ κανείς; Πρέπει, λοιπόν, να τονίζεται προς εθνικιστές, ρατσιστές, κλπ. ότι οφείλουν να βοηθούν κάθε συνάνθρωπό τους. Όμως και από την άλλη πρέπει να γνωρίζουν και οι ψευτοπροοδευτικοί, κλπ. αριστερομπουρδολόγοι ότι, απερίσκεπτα, δεν πρέπει να λένε <<μεταξύ των λαών δεν υπάρχουν σύνορα>> και τα τοιαύτα. Γιατί αν αυτά μπορούν και τα λένε, δεν τα λένε επειδή υπάρχει εδώ δημοκρατία, όχι. Μπορούν και τα λένε διότι εδώ υπάρχει Ορθοδοξία. Ας επιχειρήσουν να τα πουν σε Τουρκία, Αλβανία, Μέση Ανατολή, Ινδία, Βραζιλία, Αφρική και αλλού να δούμε η δημοκρατία τους εκεί πόσο θα αντέξει. Ακόμη και σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη δεν τολμούν να τα πουν, σ΄ εκείνα που έχουν ασπαστεί τις επαχθέστερες μορφές του αστοχριστιανισμού, την Ουνία, τον προτεσταντισμό και τον παπισμό. Μόνο όπου τηρείται ο πραγματικός λόγος του Θεού, ο λόγος της Ορθοδοξίας, υπάρχει πραγματική δικαιοσύνη και ειλικρινής ελευθερία, δηλαδή απαλλαγή από τα πάθη της φθοράς, της ανισότητας, της αδικίας. Σε όλα τούτα, πρέπει να προσθέσουμε δυο λόγια και για κάποιους οι οποίοι νομίζουν ότι ο χώρος των Ιερών Ναών είναι κατάλληλος για να ξεδιπλώσουν όλο τον ρητορικό τους οίστρο περί φιλοπατρίας… Βέβαια, οι άνθρωποι αυτοί (Κληρικοί και λαϊκοί) το μόνο που καταφέρνουν είναι να αποσπούν τους πιστούς (μάλιστα εν ώρα λατρείας) από την προσήλωση και προσευχή τους στον Θεό και να υποτιμούν–κατ΄ουσίαν– το Μυστήριο που τελείται, διότι εντός των Ιερών Ναών μόνος Κυρίος είναι ο Χριστός και καμία χώρα, κράτος ή επίγεια πατρίδα δεν είναι υπεράνω Αυτού. Η πατρίδα θα αναφερθεί και θα τιμηθεί δεόντως, αλλά όχι εν ώρα λατρείας και μάλιστα εν ώρα τελέσεως Μυστηρίου. Έτσι: -Τα εθνικά κηρύγματα είναι ενισχυτικά για το φρόνημα του λαού και πρέπει να γίνονται, αλλά όχι εντός των Ιερών Ναών και εν ώρα θείας λατρείας. Κατ΄ εξαίρεση, εθνικό κήρυγμα πραγματοποιείται μόνο κατά την τέλεση Δοξολογίας ή επιμνημόσυνης δέησης στο πλαίσιο εθνικοθρησκευτικής εορτής. Ο Ιερός Ναός και τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας (κατεξοχήν δε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας) ενώνουν ολόκληρο τον λαό, το ανθρώπινο γένος, ανεξαρτήτως φυλής, αρκεί να ασπάζεται την πίστη μας και το Ορθόδοξο δόγμα. Μέσα στον Ναό δεν γίνονται φυλετικές διακρίσεις, για αυτό και εντός αυτού αντενδείκνυται το εθνικό κήρυγμα. Όπως και οι εθνικοί ύμνοι εντός Ναού. Εθνικός ύμνος μας είναι το Σύμβολο της πίστεώς μας (Πιστεύω). Εθνικοί ύμνοι επιτρέπονται στο προαύλιο του Ναού και στο πλαίσιο εθνικοθρησκευτικής εορτής, όχι εν ώρα λατρείας, μάλιστα Δεσποτικής εορτής.Κανένα έθνος και καμιά πατρίδα δεν είναι πάνω από τον Χριστό και την Ορθοδοξία, υπέρ των οποίων αφιερώνονται οι Ιεροί Ναοί και οι οποίοι καθίστανται χώροι λατρείας κατά τον εγκαινιασμό τους. Αγάπη, σεβασμός και τιμή στην πατρίδα, ναι. Θυσία για την παρτίδα, ναι. Όχι όμως λατρεία. Η λατρεία ανήκει στον Θεό και μόνο. Η λατρεία στην πατρίδα είναι ειδωλολατρία. <<Τα πάντα και εν πάσι Χριστός>>. Ουδέποτε ενθυμούμαι Μητροπολίτη ή Ιερέα (ακόμη κι εκείνους που προήλθαν από τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων ή το Σώμα των Στρατιωτικών Ιερέων) να αναφωνεί τον Εθνικό Ύμνο εντός Ιερού Ναού. Κάθε πράγμα στην ώρα και στον τόπο του, όχι όπου λάχει, για να ικανοποιήσουν κάποιοι τα δικά τους εσώψυχα… !!! -Προκαλεί αλγεινή εντύπωση να βλέπουμε τεράστιες σημαίες και λάβαρα εντός των Ιερών Ναών (ιδιαίτερα όταν δεν πανηγυρίζουν κατά τις ημέρες εθνικοθρησκευτικών εορτών, π.χ. 25η Μαρτίου, 28η Οκτωβρίου, 11η Νοεμβρίου, όπου θα δικαιολογείτο ένας τέτοιος στολισμός). Εξωτερικά του Ναού, ορθώςκαι καλώς, αλλά εσωτερικά γιατί; Άραγε, εάν ερχόταν επί γης ο Χριστός σήμερα και έβλεπε μέσα στον χώρο λατρείας του Θεού θυρεούς, βυζαντινούς αετούς, υπερμεγέθεις σημαίες, κλπ., τι θα έλεγε; Μήπως θα επαναλάμβανε το <<απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ>>; Τι δουλεία έχει ο Καίσαρας στον Ναό; Πολύ φοβούμαι ότι, το μαστίγιό Του θα βρισκόταν ανά χείρας Του !Πρόσφατα, εισήλθα σε Ιερό Ναό και οι κρεμάμενοι θυρεοί επάνω στα κεντρικά μανάλια έμπροσθεν του Ιερού τέμπλου (κεντρικού εικονοστασίου)έκρυπταν τις Εικόνες του τέμπλου (δηλαδή δεν φαινόταν ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοι, αλλά δέσποζαν ο βυζαντινός θυρεός και η σημαία…) !!! Έχουν όλα αυτά καμία σχέση με τον Χριστό και την Ορθοδοξία; Τι σχέση έχουν με τη λατρεία του Θεού, μάλιστα εντός του Μυστηρίου της Θείας Λειτουργίας, όπου το κοινό Ποτήριο ενώνει κάθε πιστό, ανεξαρτήτως φυλής και εθνικότητας, με μόνο συνδετήριο κρίκο της πίστης στον αληθινό Θεό και Σωτήρα μας, στην Ορθόδοξη αληθινή πίστη;Σε άλλο, πάλι, Ναό οι κίονες της Ωραίας Πύλης (που συμβολίζει την είσοδο στη Βασιλεία του Θεού) κρύφτηκαν από δυο τεράστιους θυρεούς από Ελληνικές σημαίες. Μα, καλά, στη Βασιλεία του Θεού θα μπούμε με τηνπρεσβεία και αγάπη προς τον Θεό και όσα Εκείνος προστάζει και χαρίζει ή από την αγάπη κάθε ανθρώπου στην ιδιαίτερη πατρίδα του; Νομίζω ότι, κάποιοι, μέσα τους παλεύουν ακόμη να ξεχωρίσουν τα απολύτως ευδιάκριτα και σαφή ! Συμπέρασμα: Λατρεύουμε τον Χριστό ως Θεό, αγαπούμε και τιμούμε την πατρίδα μας, Ελλάδα, ιδιαιτέρως, ευχαριστούμε τον Χριστό που την ανέδειξε και δια λόγων (Ιωαν. ΙΒ΄, 20-23), αλλά και δια έργων (πηγή και καρδιά της Ορθοδοξίας, από την οποία αντλούν όλα τα υπόλοιπα έθνη τα σωτήρια ρήματα της Εκκλησίας μας) και ελπίζουμε και προσευχόμαστε να την αναδείξει και στο μέλλον. Ακρότητες, εθνικές κορώνες και φανφάρες εντός των Ναών, στο όνομα οποιουδήποτε επετειακού εθνικού εορτασμού, δεν δικαιολογούνται και πρέπει να αποφεύγονται.

 Αμήν,γένοιτο Κύριε!

 01-06-2021

Η ΠΙΣΤΗ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

(Σκέψεις προς τις ΄΄λογικές΄΄ σκέψεις στο μυστήριο της πίστεως) Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου – Μaster Ορθόδοξης θεολογίας Οι ημέρες των Αγίων εορτών της Εκκλησίας μας στέκεται αφορμή, να εξηγήσουμε –εν συντομία– πολλές από τις αλήθειες της πίστεώς μας, σε προφορικές και γραπτές αιτιάσεις αγαπητών συμπολιτών μας. Αρκετοί, κάνουν το λάθος να επιχειρούν να εξηγήσουν την πίστη με την λογική. Όμως η πίστη, σύμφωνα με τον Άγιο Απόστολο Παύλο, είναι <<υπόστασις ελπιζομένων, έλεγχος πραγμάτων ου βλεπομένων>> (Εβρ. ΙΑ΄, 1). Η φράση του πρώτου μετά τον Ένα Αποστόλου <<έλεγχος πραγμάτων ου βλεπομένων>> αποδεικνύει ότι η πίστη δεν αναφέρεται σε κάτι το απροσδιόριστο ή ανύπαρκτο, αλλά σε κάτι που είναι αληθινό αλλά δεν βλέπεται με τα σαρκικά μάτια (τα μάτια του ανθρώπινου σώματος) παρά με τα μάτια της αθάνατης ψυχής. Εδώ, ακριβώς, έγκειται και ο έτερος προσδιορισμός <<υπόστασις ελπιζομένων>> (υφίστανται ως πραγματικά –δηλαδή είναι πραγματικά– τα ελπιζόμενα). Διαφορετικά, η πίστη θα ήταν κάτι το απροσδιόριστο. Τούτο αδυνατούν να το κατανοήσουν οι ορθολογιστές με την ορθή λογική. Η θεολογία δεν είναι μαθηματικά ! Έπειτα, άλλοι κάνουν το λάθος να θεωρούν υποτιμητικά τις έννοιες <<δούλος του Θεού>>, <<ποίμνιο>>, κλπ. Πάλι σφάλουν ! Ο δούλος –υπηρέτης– του Θεού είναι αυτός που έπλασε από αγάπη ο Θεός, τον έθεσε στην κορωνίδα όλων των δημιουργημάτων Του και τον κατέστησε υπηρέτη Του για να διαχειρίζεται τον κόσμο με σοφία, σύνεση και φρόνηση, εργαζόμενος σ΄αυτόν και φυλάσσοντάς τον (Γένεσ. Β΄, 15). Δεν είναι υποτιμητικός ο τίτλος του δούλου στην γλώσσα της Εκκλησίας όταν αναφέρεται στα παιδιά του Θεού, παρά μόνον όταν αναφέρεται στα παιδιά της αμαρτίας (Ιωάνν. Η΄, 34). Ο άνθρωπος είναι το μόνο δημιούργημα που ο Θεός ενεφύσησε πνοή ζωής και του έδωσε ψυχή (Γένεσ. Β΄, 7), τον ανεβίβασε δε τόσο ψηλά που απέχει λίγο από το να φτάσει τους αγγέλους (Εβρ. Β΄, 6-8). Διότι ο άνθρωπος που λογίζεται δούλος του Θεού κανέναν δεν φοβάται (λαϊκή σοφία) και ο Δημιουργός του τον αγάπησε τόσο πολύ που κι Εκείνος έλαβε τη δική του (ανθρώπινη) μορφή, υπακούοντας στο θέλημα του Θεού- Πατρός και θυσιάστηκε και Αναστήθηκε για να σώσει τους δούλους Του. Μόνο στο μεγαλείο της Χριστιανικής βιωτής συμβαίνει κάτι τέτοιο, ο άρχοντας-κύριος να μεριμνά για τον δούλο του στον υπερμέγιστο βαθμό (σχετική ακόμη και η Ματθ. Η΄, 8 Ευαγγελική περικοπή). Επίσης, στην Παλαιά Διαθήκη, ο Προφήτης Ησαίας (τη μνήμη του οποίου, παρεμπιπτόντως, τιμούμε σήμερα-09/05) ονομάζει τον Κύριο Χριστό <<Δούλο του Θεού>> (Ησαίας ΝΒ΄, 13). Εάν έτσι αποκαλείται ο ίδιος ο Θεός, ο τίτλος αυτός για μας δεν είναι παρά τίτλος υπερτάτης τιμής και σε καμία περίπτωση απαξίας. Ο Απόστολος Παύλος και σε άλλο αποστολικό χωρίο διευκρινίζει ότι, όσοι πίστευσαν στον Κύριο και βαπτίσθηκαν στο όνομά Του <<ελευθερωθέντες από της αμαρτίας, εδουλώθησαν τη δικαιοσύνη>> (Ρωμ. ΣΤ΄, 18). Άρα η ΄΄δουλεία στη δικαιοσύνη΄΄ είναι η υπηρεσία στη δικαιοσύνη, δηλαδή η εφαρμογή του δικαίου και όσων ο Δίκαιος (Θεός) κήρυξε προς εφαρμογή, στην έμπρακτη ζωή των Χριστιανών. Από την άλλη, το <<ποίμνιο>> βρίσκεται υπό την προστασία του Θεού Ποιμένα, ο οποίος φροντίζει γι΄αυτό ως Καλός Ποιμήν (Ιωάνν. Ι΄, 11). Ο Καλός Ποιμήν, ακόμη κι αν έχει 100 πρόβατα και χαθεί το ένα, θα αφήσει σε ασφαλή τόπο τα 99 και θα σπεύσει να σώσει το ένα που ξέφυγε από την ασφάλεια του ποιμνιοστασίου (Εκκλησία), για να το επαναφέρει στη σωτήρια οδό, αφού μακράν Του βρίσκονται <<λύκοι βαρείς και άρπαγες>> (Ματθ. Ζ΄, 15), που ζητούν να το κατασπαράξουν. Τέλος, ένα ακόμη φρικτό λάθος, που κάνουν ορισμένοι φιλοσοφούντες (ατυχώς και ανεπιτυχώς θεολογούντες) είναι ο ισχυρισμός του ότι, η Εκκλησία καταργεί την λογική και το αυτεξούσιο (θέληση) του ανθρώπου με την πίστη. Μέγιστο σφάλμα ! Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει ! Ο Θεός σέβεται την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Προγνωρίζει, αλλά δεν προκαθορίζει τι θα πράξει ο άνθρωπος. Επεμβαίνει στη ζωή του ανθρώπου μόνο όταν εκείνος ζητήσει τη βοήθειά Του, αλλά και ενίοτε ο Ίδιος (επεμβαίνει) προκειμένου να σώσει τον άνθρωπο από τα χειρότερα, είτε δια θαυμαστού τρόπου, είτε δια σωφρονισμού, είτε και δια παιδεύσεως (παιδαγωγικής), που η ανθρώπινη λογική αδυνατεί να αντιληφθεί στο βάθος και την πληρότητά της εκ πρώτης όψεως-κρίσεως.

Ο Χριστός καλεί τον άνθρωπο να Τον προσεγγίσει με ελεύθερη σκέψη και βιωτή (Γαλατ. Ε, 13), δηλαδή απαλλαγμένος από τα δεσμά της αμαρτίας. Διότι <<ού το πνεύμα Κυρίου, εκεί ελευθερία (απελευθέρωση)>> (Β΄ Κορινθ. Γ, 17). Τέλος, επειδή ακόμη και τη φράση <<ερευνάτε τας γραφάς>> (Ιωάνν. Ε΄, 39), πολλοί παρερμηνεύουν, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι, στα θέματα της πίστεως και της γνώσεως περί του Θεού, βασική μελέτη είναι αυτή των ιερών γραφών (Αγία Γραφή) και δευτερεύουσα της θύραθεν παιδείας (κοσμικής). Διότι, όπως διεκήρυξαν οι Άγιες Οικουμενικοί Σύνοδοι και εμπεριέχεται στο Σύμβολο της Πίστεώς μας (<<Πιστεύω>>), για τον Κύριο και Θεό μας, <<και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς>> (Ματθ. ΙΣΤ΄, 21 & Ωσηέ ΣΤ΄, 2). Οι <<γραφές>>, λοιπόν, είναι ο λόγος του Θεού (Αγία Γραφή). Η πίστη δεν αφορά ή αναφέρεται σε κάτι το ανύπαρκτο ή απροσδιόριστο, αλλά σε όσα ήδη είδε το ανθρώπινο γένος με τους Προφήτες, τον Τίμιο Πρόδρομο, την Υπεραγία Θεοτόκο, τον ελθόντα Κύριο που ανέστησε τον Λάζαρο και πληθώρα ανθρώπων (Εκείνος και οι Μαθητές Του), Σταυρώθηκε, Αναστήθηκε και Αναλήφθηκε στους Ουρανούς, την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, τους Αγίους Αποστόλους, τους Ιεράρχες, τους Μάρτυρες, τους Οσίους, όλους τους Αγίους των 20 αιώνων Χριστιανισμού και Ορθοδοξίας μέχρι σήμερα, που επιβεβαιώνουν, αποκαλύπτουν και μαρτυρούν όσα θα γίνουν στο μέλλον (Ματθ. ΚΕ΄, 31-46 & Αποκάλυψη Ιωάννου). Όπως όσα προφήτευσαν οι Προφήτες του Θεού 600, 800, 1000 χρόνια πρό Χριστού κι έγιναν, έτσι και όσα ο Κύριος υποσχέθηκε είναι βέβαιο ότι θα υλοποιηθούν μέχρι κεραίας (Ματθ. ΚΔ΄, 34-37 & Λουκ. ΚΑ΄, 32). Κι έτσι η πίστη είναι βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα του υγιούς (πνευματικά) ανθρώπου, αφού <<άνω θρώσκει (βλέπει ο άνθρωπος)>> και <<άνω έχει την καρδίαν>> (Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος). Όπως, χαρακτηριστικά, έλεγε ο σύγχρονος μας Άγιος Γέροντας Παίσιος, αλλά και συχνά ο πολύς Γιάννης Ρίτσος: <<το να μην μπορεί να πιστέψει κάποιος άνθρωπος, συνιστά ασθένεια>>.- Χίος, 09 Μαΐου 2021

Γεώργιος Φωτ. Παπαδόπουλος Master Ορθόδοξης θεολογίας

Μαρία η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

 Η απαλλαγμένη από την ντροπή:

Μυριάμ από τα Μάγδαλα»

 

Γεννήθηκε στα Μάγδαλα. Ένα μικρό χωριό στα χρόνια της , αλλά σπουδαίο κάποτε. Σοφοί άνθρωποι την κατοικούσαν, πιστοί στο Θεό και φιλελεύθεροι όπως σε όλη την Γαλιλαία.. Μαγκντάλ την ονόμασαν οι Άραβες που πάει να πει «πύργος» που μπορεί να σημαίνει ότι υπήρχε ένα μεγάλο κτίριο πράγμα που είναι δύσκολο, ή ότι στέκονταν σαν πύργος στην περιοχή. Ορόσημο. Λίγο μετά την γέννησή της ο Τιβέριος θεμελίωνε πέντε χιλιόμετρα πιο μακριά την Τιβεριάδα που έμελλε να γίνει η τέταρτη ιερή πόλη του Ισραήλ και να συγκεντρώσει τα καλύτερα μυαλά από την περιοχή. Εκεί θα γραφούν η Μισνά και το Παλαιστιανικό Ταλμούδ, εκεί θα μεταφερθεί και το Σαχεντρίν το μεγάλο συνέδριο μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.

Πλούτος υλικός και πνευματικός είχε μαζευτεί στην περιοχή. Στα Μάγδαλα γεννήθηκε η Μαρία. Πλούσιοι οι γονείς της και πιστοί. Φαίνεται από το όνομα που διάλεξαν Μυριάμ που λένε ότι έρχεται από την Αίγυπτο και που πρώτη φορά το βρίσκουμε σαν όνομα της αδελφής του Μωυσή που μπορεί και να σημαίνει “αγαπημένη του Θεού”. Πολλά πράγματα δεν ξέρουμε για την ζωή αυτής της γυναίκας που ακολούθησε τον Ιησού σε όλη του τη διδασκαλία πάνω στη γη αλλά κι αργότερα στους ουρανούς της δόξας του. Πολλά δεν ξέρουμε αλλά αν κοιτάξεις μέσα από τις γραμμές του Ευαγγελίου θα την βρεις εκεί γεμάτη ταπεινή ζωντάνια να μας μιλάει ακόμα.

Μας διασώζει ο Λουκάς ότι η Μαρία η Μαγδαληνή είχε επτά δαιμόνια που της έβγαλε ο Ιησούς. (Λκ 8,2). Δηλαδή ήταν μια γυναίκα που αναζητούσε τον Θεό που αγαπούσε. Αυτόν έψαχνε μια ζωή. Αυτόν έψαχνε στα βιβλία, στις προσευχές και στην τήρηση των εντολών. Αυτόν προσπαθούσε να βρει. Αλλά από ότι φαίνεται ειρήνη στην ψυχή της δεν είχε. Τα δαιμόνια είναι τα πάθη που χώνονται μέσα στην ψυχή της και δεν την αφήνουν πραγματικά να αναπνεύσει. Η ζωή της πέρασε μέσα στην τήρηση των εντολών. Κι όσο τηρούσε τις εντολές τόσο ένοιωθε μέσα της σκοτάδι. Μια ζωή με νόμους αλλά χωρίς Θεό είναι μια ζωή δυσβάσταχτη. Δεν διασώζεται το όνομα ενός άντρα, δεν διασώζεται ούτε γάμος ούτε παιδιά γιατί οποίος δεν μπορεί να νοιώσει ειρήνη στην καρδιά του, όποιος μέσα του μαίνεται ο πόλεμος είναι αδύνατον να ανοιχτεί στον άλλον, τον διαφορετικό, τον ξένο που δεν θα γίνει ποτέ άνθρωπος δικός της.

Μέχρι που άκουσε για Αυτόν. Είναι δάσκαλος», «κάνει θαύματα» της είπαν. Είναι ο Μεσσίας έλεγαν οι άλλοι. Γελούσε. Τόσοι και τόσοι θεραπευτές περνούσαν εκείνες τις μέρες. Τα θαύματα έκαναν βόλτα στα αυτιά των Ισραηλιτών. Δεν πίστευε στα θαύματα. Κι αν ήταν ο Μεσσίας τρόμαζε ακόμα περισσότερο. Χρισμένος από τον Θεό, αυτόν τον Θεό τον Ελ-Σαντάι, τον Αδωνάϊ Τσεβαώθ, που κάθεται στο ύψος του ουρανού μοιράζοντας τιμωρίες. Αυτόν τον Θεό τον φοβόταν. Τον έψαχνε αλλά στην πραγματικότητα δεν Τον ήθελε. Αυτός ο Θεός της είχε μαυρίσει τη ζωή της. Γι’ αυτό ήθελε να Τον βρει για να Τον δικάσει. Αυτή η Μαρία από τα Μάγδαλα, μια γυναίκα ήθελε να δικάσει αυτόν τον φοβερό Θεό, αυτόν που ντρέπονταν από μικρή, αυτόν που νόμιζε ότι είχε προκαλέσει τα δαιμόνια στην ψυχή της.

Οι φήμες όμως όλο και μεγάλωναν. Είχε κάτι αυτός ξυλουργός από την Γαλιλαία, που τον έκανε διαφορετικό. Αυτή αντιστέκονταν. Δεν μπορούσε να πιστέψει. Ποιος ήταν στο κάτω- κάτω: ένας μικρότερος από αυτή στην ηλικία, περιπλανώμενος, ούτε ρούχα να αλλάξει δεν είχε. Δεν ήταν δυνατόν να έχει τις απαντήσεις Αυτός για τη ζωή της. Αλώστε το βάρος της ζωής δεν φεύγει με ομιλίες και ευχολόγια.

Μια μέρα άκουσε ότι ο Ιησούς ο επονομαζόμενος Μεσσίας θα ήταν στην περιοχή της Γαλιλαίας Στην αρχή αρνήθηκε. Μετά κατάλαβε ότι σχεδόν όλοι από τα Μάγδαλα θα πήγαιναν να τον ακούσουν. Ο γείτονάς της πήρε μαζί του τον τυφλό αδελφό του, ο διπλανός ξεκίνησε με δύο πατερίτσες. Πήρε απόφαση να πάει εκεί να Τον ακούσει. Να Τον βρει δεν ήταν δύσκολο. Πλήθη πήγαιναν να Τον συναντήσουν. Πήγε κι αυτή μαζί τους. Όταν έφτασε εκεί που ήταν συγκεντρωμένος ο κόσμος περίμενε να Τον δει όπως έκαναν οι θεραπευτές και οι ρήτορες να είναι σε μια πέτρα ψηλά και να τους μιλάει κουνώντας τα χέρια και φωνάζοντας. Δεν είδε τίποτε. Ρώτησε να μάθει ποιος είναι ο δάσκαλος Ιησούς, της έδειξαν. Έστρεψε το κεφάλι και Τον είδε να χαϊδεύει ένα παιδί. Εκείνη την ώρα την κοίταξε. Δεν έκανε λάθος εκείνη κοίταξε. Και την κοίταξε ίσια στα μάτια. Και το βλέμμα εκείνο μπήκε στην καρδιά της κι όπως μπαίνει ήλιος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο άρχισε πραγματικά να βλέπει. Αν την ρωτούσες τι είδε δεν θα μπορούσε να πει. Αν έλεγε αγάπη» η λέξη ήταν μικρή, το νόημά της φθαρμένο. Στην πραγματικότητα ένοιωσε για πρώτη φορά στη ζωή της ακέραια, γεμάτη, ολόκληρη, μακαρία όπως έλεγαν οι ψαλμοί που αγαπούσε. Κι ένοιωσε έτσι όχι γιατί τήρησε τις εντολές, όχι γιατί έκανε κάτι η ίδια αλλά γιατί Αυτός την κοίταξε. Και στο βλέμμα Του συνάντησε όλη τη χαμένη ζωή της, όλη την διασπαρμένη σε κομμάτια ζωή της κι ένοιωσε να φεύγει από πάνω της όλο το βάρος των χρόνων, η εικόνα ενός φοβερού Θεού και να μπαίνει Αυτός σαν ζωή και αλήθεια.

Όλη τη μέρα καθόταν κοντά Του και τον έβλεπε. Λέξη δεν αντάλλαξαν αλλά ένοιωθε πως ότι έκανε κι ότι έλεγε το έλεγε για αυτή. Και είδε τυφλούς να βλέπουν και όχι μόνο πραγματικά τυφλούς που πραγματικά έβλεπαν αλλά και ανθρώπους όπως αυτή γεμάτους δαιμόνια, δηλαδή χωρισμένους από τον κόσμο, να στέκονται γύρω του γεμάτοι χαρά και συμπόνια για τον διπλανό τους. Γιατί το δαιμόνιο σε χωρίζει από τους άλλους, το ήξερε και σε αφήνει μες σε μια απέραντη μοναξιά κι αυτό το ήξερε. Κι έβλεπε το θαύμα, αυτό που έζησε η ίδια, το έβλεπε και στους άλλους. Αυτούς τους ξένους, που κοιτούσαν με μάτια γεμάτα υποψία ο ένας για τον άλλον να αγκαλιάζονται, να μιλούν για πράγματα απλά αλλά και δύσκολα. Είδε τον γείτονά της να γελάει με τον αδελφό του που έβλεπε για πρώτη φορά το πρόσωπό του. Είδε τον άλλον που ήρθε με τις πατερίτσες να τις χαρίζει και να γελάει και να αγκαλιάζει όλον τον κόσμο. Η μέρα περνούσε η νύχτα έρχονταν αλλά το πανηγύρι δεν σταματούσε. Ήταν ένα πανηγύρι που δεν είχε ξαναζήσει ποτέ στη ζωή της. Κι Αυτός συνέχιζε να την κοιτάζει κι αυτή ένοιωθε ότι για πρώτη φορά στη ζωή της ζούσε…

Ήρθε το βράδυ και κανένας δεν ήθελε να φύγει. Όταν ο Ιησούς μιλούσε η σιωπή ήταν απόλυτη μπορούσες να ακούσεις ακόμα και τα κύματα στην Τιβεριάδα, πολύ μακριά από τον λόφο. Λίγα πράγματα θυμάται από αυτά, που είπε αλλά ένοιωθε ότι τα λόγια του γίνονταν ψωμί μέσα της, ότι γίνονται ζωή. Κι όταν σταμάταγε άρχιζε πάλι το πανηγύρι της χαράς. Είδε τον εαυτό της να έχει στην αγκαλιά ένα μικρό, που η μάννα της το άφησε για λίγο κι ένοιωσε τόση αγάπη για αυτό το παιδί, και για την μάννα του και για τον γείτονά της που όλο μάλωναν. Τρείς μέρες και τρείς νύχτες κράτησε αυτό το πανηγύρι και κανείς δεν ήθελε να φύγει από κοντά του. Δεν ήταν ότι αυτός έλεγε κάποιες αλήθειες αλλά όλοι ένοιωθαν ότι αυτός, ο ίδιος ήταν η Αλήθεια και η Ζωή και δεν ήταν ανάγκη να μιλάει, δεν ήταν ανάγκη να κάνει θαύματα ήταν μόνο ανάγκη να βρίσκεσαι εκεί μαζί του.

Βράδιαζε η τρίτη μέρα. Και τότε Τον άκουσε που φώναζε τους δώδεκα, τους μαθητές του. Άκουσε που τους είπε «Σπλαχνίζομαι αυτόν τον κόσμο, τρείς μέρες τώρα είναι μαζί μου. Και δεν έχουν τι να φάνε». Κανείς δεν είχε νοιώσει ότι πέρασαν μέρες αλλά κανείς δεν ένοιωθε πείνα. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Διαισθάνθηκε ότι κάτι μεγάλο θα συνέβαινε. Τον άκουσε που ρώτησε «Πόσα ψωμιά έχετε;» κι άκουσε που του είπανε «Εφτά ψωμιά και λίγα ψαράκια». Όλοι Τον άκουγαν. Όλοι σιωπούσαν. Τον άκουσαν που τους είπε να καθίσουν κάτω. Και Τον είδαν να υψώνει τα χέρια και να ευχαριστεί τον Θεό για όλα τα αγαθά που τους δίνει. Δεν παρακάλεσε. Ευχαρίστησε για τη ζωή, για την ευκαιρία να είναι μαζί, για την χαρά, για την ελπίδα, για την καλοσύνη για την αγάπη που μπορούν και μοιράζονται. Κι όταν τελείωσε είπε να τα μοιράσουν. Και τα μοίρασαν. Κι έφαγαν τέσσερις χιλιάδες γιατί ήταν ο ίδιος που μοιράστηκε και Αυτός όταν μοιράζεται αυξάνει δεν μειώνεται. Εφτά καλάθια περίσσεψαν. Γιατί η δική του η χαρά, η δική του Ειρήνη είναι σαν το ζωντανό ποτάμι, που παραδίνει τα πάντα στην αφθονία της δικής του Αγάπης.

Από τότε η Μαρία από τα Μάγδαλα ήταν μαζί του. Περπάτησε στην σκιά του όπως η μητέρα Του. Μαζί του ήταν στο ταξίδι στην Ιερουσαλήμ με την Μαρία του Κλωπά την Ιωάννα την γυναίκα του Χουζά, με την Μαρία την μητέρα του Ιακώβου του μικρού, την Σαλώμη, μητέρα των γιών του Ζεβεδαίου, και την Σουσάνα. Ήταν μαζί τους όταν ελευθέρωσε τον βουβό δαιμονισμένο και το πλήθος έκλαιγε από χαρά κι αυτή μέσα από την δική της χαρά φώναξε «Χαρά στη μάννα που σε γέννησε και σε θήλασε» και το φώναξε γιατί δεν είχε άλλο τρόπο να μοιραστεί αυτή τη χαρά που ένοιωθε κοντά του. Γιατί αυτός ήταν που μετέτρεψε τη ζωή της σε μια πανηγύρι χαράς κι ελπίδας. Ήταν εκεί όταν του έφεραν την είδηση για το θάνατο του Λαζάρου. Περπάτησε μαζί τους τις τέσσερις ημέρες που τον χώριζαν από το μνήμα του. Μύρισε την αποφορά του σαπισμένου σώματος. Κι όταν τον άκουσε να λέει «δεύρο έξω» δεν είχε καμία αμφιβολία. Γιατί πλέον το ήξερε ότι Αυτός ήταν η Ζωή και η Ανάσταση και η Ελπίδα. Το ήξερε η ψυχή της, η ζωή της ολόκληρη το ήξερε.

Ήταν μαζί Του σε εκείνες τις δύσκολες ώρες του δείπνου, της προσευχής, της Γεθσημανή , της προδοσίας. Όταν σχεδόν όλοι οι μαθητές διασκορπίσθηκαν αυτή έμεινε εκεί δίπλα Του. Ήταν μαζί Του στην ώρα του σταυρού. Αυτή τη στιγμή που δεν μπορούσε ποτέ να πιστέψει. Ότι μπορούσε Αυτός που ανέστησε νεκρούς, έδωσε το φως σε τυφλούς, έκανε ανθρώπους χωρίς πόδια να περπατήσουν αλλά κυρίως Αυτός που έδωσε ελπίδα σ’ αυτόν τον διψασμένο κόσμο ότι ήταν εκεί στο σταυρό αιμορραγώντας, πεθαίνοντας. Εκείνη την νύχτα αισθάνθηκε όπως ο χειρουργημένος που του έχουν κόψει το πόδι αλλά ακόμα το αισθάνεται. Δεν μπορούσε να πιστέψει , αυτό το ακατανόητο να σβήνει για πάντα ο ήλιος του κόσμου κι αυτή να συνεχίζει να υπάρχει. Βρήκε κουράγιο με τη μητέρα Του έριξαν μύρο στο σώμα Του, τον σκέπασαν με αλόη όπως θα σκέπαζε η μάννα το άρρωστο παιδί της. Κι εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε. Τον έβλεπε να την κοιτάζει όπως την κοίταξε για πρώτη φορά σε εκείνο τον λόφο της Γαλιλαίας τότε αισθάνθηκε το χέρι της μητέρας Του δίπλα της. Άκουσε μόνο το «πάμε». Ήθελαν να Τον δούνε ακόμα μια φορά, να ρίξουν μύρο στις πληγές Του, όπως αυτός έκανε στις πληγές αυτού του κόσμου. Και δεν Τον βρήκανε εκεί. Και βρήκανε ένα μόνο παλληκάρι και το μνημείο κενό. «Γιατί ψάχνετε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς» και δεν τον γνώρισε «Κύριε του είπε αν τον πήρες εσύ, πες μου που τον έβαλες» Και έκλαιγε. Κι ακούει την φωνή Του να της λέει «Μαρία» και σήκωσε τα μάτια της και είδε πάλι εκείνο το βλέμμα που αντίκρισε εκείνη τη φορά στην Τιβεριάδα «Δάσκαλε μου» πρόλαβε να πει. Κι έτρεξε λένε τα Ευαγγέλια στους μαθητές .«Είδα τον Κύριο» και δεν την πίστεψαν. Μέχρι που τον είδαν ζωντανό και κατάλαβαν τι ήθελε να πει αυτή η Μαρία από τα Μάγδαλα, αυτή που αγαπούσε τον Θεό με όλη την καρδιά της μέχρι που ο Θεός συνάντησε τα μάτια της κι άλλαξε η ζωή και ο κόσμος ολόκληρος.

Και αυτή την χαρά μετέφερε η Μαρία στον κόσμο. Περπάτησε στη Γαλατία, την Συρία, την Αίγυπτο, την Φοινίκη την Συρία την Παμφυλία και ποιος ξέρει πόσες άλλες χώρες. Γιατί όταν δεις τον πραγματικό Θεό, όταν φας από τα χέρια Του, όταν τα μάτια σου συναντηθούν με τα δικά Του δεν μπορείς ποτέ να είσαι ο ίδιος. Γίνεσαι εσύ το όχημα της χαράς και της ελπίδας του Θεού στον κόσμο. Έτσι αυτό το κορίτσι από τα Μάγδαλα που ήταν ταλαιπωρημένη από έναν Θεό κατασκευασμένο εκδικητή και άγριο και απόμακρο μόλις συνάντησε τον ταπεινό Θεό της χαράς και της αγάπης έγινε ένα όχημα ελπίδας για να μπορούν να κάθονται οι κουρασμένοι να μεταφέρουν με ειρήνη την ύπαρξή τους στα δικά Του πόδια.

Την εικόνα της σε πολλές αφηγήσεις την άλλαξαν γιατί εμείς οι άνθρωποι τρομάζουμε σε τόσο φως. Αυτό κατάλαβε αυτό το υπέροχο παιδί του Χριστού ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος κι είπε για αυτήν σε μία του ομιλία.

Η Μαρία από τα Μάγδαλα, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή και Ισαπόστολος, είναι ένα από τα πιο παρεξηγημένα πρόσωπα της Καινής Διαθήκης. Ενώ υπήρξε παρθένος και απολύτως ενάρετος, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να την συγχέουν με την πόρνη που άλειψε με μύρο τα πόδια του Ιησού ή ακόμη και με την μοιχαλίδα. (Λκ. 7, 36-50 & Ματθ. 26,6-16)

«Ακολουθώντας τον Ιησού Χριστό για 3 χρόνια, η Μαρία η Μαγδαληνή έγινε μάρτυρας πολλών θαυμαστών γεγονότων. Είδε τις ζωές των ανθρώπων να αλλάζουν, είδε θαύματα, είδε να ξαναγεννιέται η ελπίδα. Παρατηρώντας τον Ιησού Χριστό, η Μαγδαληνή έμαθε να βλέπει τους ανθρώπους με νέα μάτια. Ο Χριστός άλλαξε ριζικά και τη δική της ζωή, θεραπεύοντάς την και ελευθερώνοντάς την από την ντροπή και την απόρριψη που «συνόδευε» τότε τους ανθρώπους που ήταν υπό την επήρεια δαιμονίων. Αξιώθηκε, πρώτη εκείνη, ακόμη και από τους μαθητές, να συναντηθεί με τον αναστημένο Χριστό, και στη συνέχεια τιμήθηκε από τον Κύριο με το να γίνει απόστολος στους αποστόλους Του, κήρυκας στους μαθητές Του, ευαγγελίστρια στους Ευαγγελιστές. Γνωστοποίησε πρώτη δηλαδή στον κύκλο των μαθητών Του την ζωηφόρα έγερσή Του από τον τάφο».

(Ι. Χρυσοστόμου, Ερμηνεία στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, Ομιλία ΠΣΤ’).

Την Μαρία την Μαγδαληνή δεν θα την βρούμε στα συναξάρια και στις ιστορίες θα την βρούμε στα μάτια κάθε γυναίκας, κάθε ανθρώπου που κοιτάζει με Ελπίδα και Αγάπη αυτόν τον κόσμο. Γιατί σε αυτά τα μάτια είναι που κατοικεί ο Χριστός και πίσω του πάντα στη σκιά από το φως Του θα στέκεται αυτή η Μαρία, η γυναίκα από τα Μάγδαλα, η απαλλαγμένη για πάντα από την ντροπή, από την ντροπή προς τους ανθρώπους και την ντροπή προς τον Θεό. Και γίνεται αυτή η πρώτη στη σειρά των γυναικών και των ανθρώπων, που γύρισε την πλάτη σε αυτή την ντροπή και χώρεσε ανάμεσα στις γραμμές του Ευαγγελίου και έρχεται πάλι να μας κάνει να στραφούμε σε Αυτόν, που μας είπε «ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» ακριβώς δηλαδή αυτή την οδό, αυτή την αλήθεια και κυρίως αυτή τη ζωή πού όλοι αναζητούμε.

 

 

Ν.Β

Nikos Varalis

14 Απριλίου 2020  · 

 

ΣΤΗ ΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΗ ΝΕΑ ΠΟΤΑΜΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΧΙΟΥ

Ιερός Ναός Αγίων Αναργύρων Ποταμιάς Χίου

ΣΤΗ ΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΗ ΝΕΑ ΠΟΤΑΜΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΧΙΟΥ

Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου

       Ήμουν μαθητής Γυμνασίου όταν, ο αείμνηστος Πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Πουλής (Εφημέριος Χαλκειούς από το έτος 1958 μέχρι την κοίμησή του, το 2000) μου έδωσε στα χέρια το νέο ογκώδες βιβλίο του με τίτλο <<Η Ποταμιά της Χίου>>. Ο παπά Γιάννης ήταν άριστος συγγραφέας, μελετητής και ερευνητής, αλλά και καλλικέλαδος μουσικός της βυζαντινής μουσικής. Είχαμε πολύχρονη συνεργασία. Με δίδαξε πολλά και στο Ιερό της Εκκλησίας, θεολογικά και λειτουργικά.

       Είχε συγγράψει πολλά βιβλία, θεολογικά, υμνολογικά, αλλά και ιστορικά-λαογραφικά με επετηρίδα την τρίτομη πραγματεία <<Το Χαλκειός της Χίου>> (Ιστορία, Εκκλησία, Σχολείο), ένα έργο άνω των 1500 σελίδων. Λίγο μικρότερο ήταν αυτό για τη γενέτειρά του, την <<Ποταμιά της Χίου (Παλαιά και Νέα>>.

 

Κάποτε εδώ έστεκε το Σχολείο της (Νέας) Ποταμιάς

 

       Το χωριό της Νέας Ποταμιάς ιδρύθηκε εκ μεταφοράς, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, από την Παλιά Ποταμιά, η οποία βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Νέας και η οποία (τοποθεσία) είχε δημιουργήσει αρκετά προβλήματα υγείας (κυρίως πνευμονολογικά) στους κατοίκους της, εξαιτίας του γεγονότος ότι βρισκόταν στο βάθος μιας χαράδρας, που ο ήλιος έβλεπε μόλις λίγες ώρες ημερησίως. Η Νέα Ποταμιά είναι κατασκευασμένη στην τοποθεσία <<Λαόρκια>>, με σύγχρονη μελέτη και είναι το μοναδικό χωριό της Χίου που έχει ρυμοτομικό σχέδιο, ευμεγέθεις εσωτερικούς δρόμους, αλλά δυστυχώς δεν έχει πλέον (λόγω της αστυφιλίας και ερήμωσης της υπαίθρου) πολλούς κατοίκους. Τους χειμερινούς μήνες είναι ελάχιστοι.

 

Χαρά Αντ. Καρυάμη

 

 

  
         Για την μετεγκατάσταση του χωριού είχε πρωτοστατήσει ο αείμνηστος δάσκαλος Ιωάννης Πουλής ήδη από τη δεκαετία του 1950.

       Την Νέα Ποταμιά έχω επισκεφθεί κατά την πανήγυρη του Ενοριακού Ναού της, τους Αγίους Αναργύρους (1 Ιουλίου) και άλλοτε πολλάκις. Ο Ναός κτίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και εγκαινιάστηκε στις 27-08-1972 από τον μακαριστό Μητροπολίτη Χίου Χρυσόστομο Γιαλούρη. Ο ίδιος Μητροπολίτης εγκαινίασε (μαζί με τον τότε Νομάρχη Χίου και τον Επιθεωρητή Δημοτικής Εκπαίδευσης της εποχής) το νέο (ημιλυόμενο) μικρό Δημοτικό σχολείο της Νέας Ποταμιάς στις 23-08-1968 (λειτούργησε μέχρι το έτος 1982, οπότε και έκλεισε ελλείψει μαθητών). Το σχολείο αυτό, ως κτίσμα, καθαιρέθηκε από τον χώρο στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και κατόπιν κατασκευάστηκε γήπεδο μπάσκετ, παιδική χαρά (και αυτή μεταγενέστερα καταστράφηκε και απομακρύνθηκε), ενώ το έτος 2000 στον ίδιο χώρο τοποθετήθηκε το μαρμάρινο μνημείο του πυρσού της Ολυμπιακής φλόγας που φιλοτεχνήθηκε προς τιμήν της Ολυμπιονίκη Χαράς (Ζαχαρούλας) Καρυάμη (Ολυμπιακοί αγώνες Σίδνει Αυστραλίας έτους 2000, στη ρυθμική γυμναστική-ανσάμπλ), η οποία έλκει την καταγωγή από την Ποταμιά της Χίου (γεννημένη το 1983 στην Αθήνα) και είχε ήλθε στο νησί μας για τη συμμετοχή της στις επετειακές εκδηλώσεις που διοργάνωσαν η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χίου, ο Δήμος Χίου και ο Δήμος Αμανής (στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Χίου, την πλατεία Βουνακίου-Νικολάου Πλαστήρα –όπου και τοποθετήθηκε σχετικό ομοίωμα της βάσης για την Ολυμπιακή φλόγα– και την Ποταμιά).

 

 

ΜΝΗΜΕΙΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΦΛΟΓΑΣ 

Αφιερωμένο στη νίκη της Χαράς Καριάμη

 

 

 

       Στην Ποταμιά θυμάμαι τους αειμνήστους σήμερα: παπά Μιχάλη Κοντό (πατέρα του σημερινού Εφημερίου του Ι. Ναού Αγ. Γεωργίου Βροντάδου, Πρωτ/ρου π. Ιωάννη Κοντού), τον παλιό Πρόεδρο της Κοινότητας Σωτήρη Πούπαλο (που ήταν πολύ γνωστοί με τον πατέρα μου και μας είχε φιλοξενήσει στο σπίτι του) και τον Παρασκευά Καζά. Τον Παρασκευά Καζά γνώρισα από τον μακαριστό Μητροπολίτη μας κυρό Διονύσιο όταν πήγαμε στην Ποταμιά, το 1993-1994 για τα εγκαίνια του Εξωκκλησίου που έφτιαξε (Άγ. Ιωάννης Πρόδρομος) και δεσπόζει επάνω σε ύψωμα, δυτικά του χωριού και φαίνεται επιβλητικά από τον κεντρικό δρόμο, πριν την είσοδο της Ποταμιάς. Ο Παρασκευάς Καζάς ήταν ένας από τους ελάχιστους που είχαν σωθεί από τις ασθένειες και κακουχίες που υπέστησαν οι εργάτες στα μεταλλεία της Κεράμου. Τον θυμάμαι που έλεγε ότι, ο Θεός τον διαφύλαξε από μύρια όσα κακά και είχε τάμα στον Άγιο Ιωάννη να κτίσει τον Ναό του και να φέρει τον Δεσπότη να τον εγκαινιάσει. Όλες οι ξύλινες εικόνες που βρίσκονται στον Ναό αυτό έχουν κατασκευαστεί από τον ίδιο, είναι σκαλισμένες στο χέρι μία μία και οι ιερές μορφές τους έχουν μια παραδοσιακή εμφάνιση. Μετά τα Εγκαίνια του Ναού μας δεξιώθηκε στη βεράντα του σπιτιού του, το τελευταίο σπίτι βόρεια της Ποταμιάς πηγαίνοντας για Παλαιά Ποταμιά και Χάλανδρα. Ας είναι η μνήμη όλων αιωνία. Τους θυμάμαι με αγάπη και νοσταλγία.

       Θρησκευτική πανήγυρη γίνεται και στις 17 Ιανουαρίου, του Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου και Καθηγητού της ερήμου, πολιούχου και προστάτη της Παλαιάς Ποταμιάς) και σε άλλες εορτές. Ο εκάστοτε Μητροπολίτης Χίου πάντα τιμά τη μνήμη του Αγίου Αντωνίου στην Ποταμιά (είτε στον Εσπερινό συνήθως, είτε στη Θεία Λειτουργία), εφόσον οι καιρικές συνθήκες το επιτρέψουν και δεν έχει χιόνια (διότι ο δρόμος προς Παλαιά Ποταμιά το χειμώνα είναι δύσκολος, στενός, χωμάτινος και λίγο απότομος). Την Παλαιά Ποταμιά επισκεπτόταν και ο Μητροπολίτης Χίου Παντελεήμων Φωστίνης, κατά τις ποιμαντικές επισκέψεις του στα χωριά, τέλη της δεκαετίας του 1940 και όλη τη δεκαετία του 1950, μάλιστα τότε δρόμος δεν υπήρχε μετά τη Βολισσό και από εκεί και πέρα περιόδευε με μουλάρι όλα τα χωριά της Αμανής, όπου διέμενε, λειτουργούσε και κήρυττε τον λόγο του Θεού. Είχε φθάσει μέχρι το Καμίνι (στα Χάλανδρα) και το Αγρελωπό (στα Καμπιά), ανύπαρκτους σήμερα οικισμούς, που σώζονται μόνο τα ερειπωμένα κτίσματα μιας άλλης εποχής.

       Μεγάλο πανηγύρι με όργανα γίνεται στην Ποταμιά στις 23 Αυγούστου (΄΄Εννιάμερα της Παναγίας΄΄ - Απόδοσις της εορτής Κοιμήσεως της Θεοτόκου). Επίσης, επάνω στο όρος Αμανή τιμάται πανηγυρικά στις 23 Αυγούστου η εορτή της Παναγίας, στο Εξωκκλήσι της <<Παναγίας Δέσποινας>>, όπου συνεορτάζουν οικογένειες Ποταμούσων. Πανήγυρις τελείται εκεί και στις 8 Σεπτεμβρίου (Γενέσιον της Θεοτόκου). Ναοί του Αγίου Γεωργίου υπάρχουν στις θέσεις <<Τρικοκκιά>> (κάτω από τον κεντρικό δρόμο Χίου-Ποταμιάς, ένα χιλιόμετρο πριν το χωριό, ανατολικά) που κατασκευάστηκε από οικογένειες Ποταμούσων και Πισπιλουντιανών και στη θέση <<Τα Μάρκου>> (όπου τιμάται από Ποταμούσους και Πισπιλουντιανούς ομού. Εκεί, τους προηγούμενους αιώνες είχαν σπίτια αρκετοί Ποταμούσοι. Πρόκειται για πολύ παλιό οικισμό). Στα <<Μάρκου>> βρίσκεται και ο Ναός της Αγίας Παρασκευής που ανήκει στην Πισπιλούντα. Στη θέση <<Τρικκοκιά>> σύμφωνα με την παράδοση και καταγεγραμμένες μαρτυρίες, ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος είναι ολοζώντανος και μεσιτεύει για όποιον με ειλικρινή πίστη τον επικαλεστεί. Ο Ναός αυτός εγκαινιάστηκε στις 11-08-1980 από τον Μητροπολίτη Χίου κυρό Διονύσιο. Όμως, ο παλαιότερος Ναός της Ποταμιάς είναι ο Άγιος Γεώργιος της <<Ανεμοτάδας>>, μεταξύ Παλαιάς Ποταμιάς και Πυραμάς. Εκεί ήταν το πρώτο χωριό της Ποταμιάς, στη συνέχεια κατέβηκε στην Παλαιά Ποταμιά (για να γλυτώσει από τους πειρατές) και τέλος (τη δεκαετία του 1960) κατέληξε στην Νέα Ποταμιά (θέση <<Λαόρκια>>). Στην Ποταμιά, τα τελευταία χρόνια, ανηγέρθη εντός του οικισμού και το περικαλλές ιερό παρεκκλήσιο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής, το οποίο εγκαινίασε ο Μητροπολίτης Χίου κ. Μάρκος το καλοκαίρι του έτους 2015.         

       Στην Ποταμιά λειτουργεί σήμερα σύγχρονο ελαιοτριβείο, πριν την είσοδο του χωριού, που εξυπηρετεί τα χωριά της Αμανής, ενώ μοναδική δυσάρεστη διαπίστωση είναι η ανυπαρξία ενός καφενείου-αναψυκτηρίου, για βραχεία στάση των επισκεπτών. Θυμάμαι ότι, κάποτε, υπήρχαν καφενείο και ψησταριά, με αρκετούς θαμώνες, όπου πολλοί διερχόμενοι σταματούσαν για λίγη ξεκούραση.

       Για την Ποταμιά, πολλά κατά περιόδους πληροφορούμαστε από αναρτήσεις και δημοσιεύματα του λίαν αγαπητού μου, καπετάν Μιχάλη Καριάμη, ο οποίος αγαπά και πάντοτε τιμά ιδιαίτερα τον γενέθλιο αυτό τόπο του.

       Να την επισκεφθείτε, το καλοκαίρι, την 1^η Ιουλίου (ιερά πανήγυρις των Αγίων Αναργύρων) ή τον χειμώνα, στις 17 Ιανουαρίου (ιερά πανήγυρις του Αγίου Αντωνίου).-

         Γεώργ. Φ. Παπαδόπουλος